Grand Vizier's Garden Party

2008-08-02T23:03:00.002+03:00

Gözlerimdeki ışığı yaratan güneş karşımdaki ufukta gittikçe yükselir ve yaklaşırken,

elimdeki sıcaklığın verdiği güvenle başım dik; yürüyorum.

hoş bir koku var ağaçların arasında, rüzgarla birlikte genzimden damarlarıma akıyor,

ufuğum, masalım, rüyam; hayatım, gerçeğim, günüm ve gecem oluyor.

dünyanın en mutlu adamıyım.

hissediyorum.

2008-05-12T22:47:00.002+03:00

"gözlerinin içinden bana bakıyor çocukluğum,
ellerini dizlerinin üzerinde bitiştirmiş, herşeyden habersiz ama mağrur,
düşlerden kaçan karanlık, kaçacak yer ararken gözlerinin beyazında,
korksa da gülümsüyor ürkek ürkek,
"ben dağıtırım onları, ruhun içimde" diyerek göz kırpıyor.
elleri dizlerinin üzerine, bacakları bitişik."

2008-05-01T22:30:00.002+03:00

Korkma sen.

Ben, her gece saklarım bıçakları kendilerinin bile bilmedikleri yerlere,

öyle ki kainatın üzerinde gürgenden dallarını uzatıp dört bir yana çığlık çığlığa sessizlik emreden çukursuz göz bile bilemez nerede olduklarını. O ki, günahların kokusunu alır bulunduğu serin gölgelikten de -

- kıpırdayıp da bakmaya zahmet bile etmez bıraktığı dünyanın neyin içerisinde çürüdüğüne -

Her gece baksam da yatağın altına, kimse var mı diye;

korkmam,

hem istersen tüm ışıklar da sönmez.

Sen sakın korkma.

Bıçaklar kilit altında, bense sana sıkıca sarılıyorum.

Nefret çok uzakta, sıcak ve boş bir sokağın en yalnız çocuğu artık.

Hayat çok güzel bak; güneş hep var ama asla en tepede değil.

ada

2008-04-13T22:47:00.002+03:00

Upuzun uzanan sırtının bittiği noktada denizin başladığı yokuşlar vardı,
evlerinin kapılarını küstürmüş faytoncular yıllar yıllar önce;
nal seslerini kapıyı çalan şen bir komşu zannetmekten bıkmışlar,
ve soğumuşlar boşa açılıp durmaktan.

oysa
kapının da hakkı var yaptığı işle bir anlam taşımaya

ama
ne zaman sözü
kışları kafalarına poşet geçirilerek yalnız bırakılan bahçe lambaları alıyor
işte o zaman susuyor kapılar
göğüslerine bastırıyorlar acılarını.

zaten büyükadada kimse kimseyi dinlemiyor, herkesin zihni yokuş yukarı koşturan nefes nefese kalmış atlar gibi meşgul.
kimi ritüelini tamamlayarak haftaiçi takacağı yuları meşru hale getirmeye çalışıyor,
kimi de kaybettiği gençliğini arıyor kimsenin nereye çıktığını bilmediği sokaklarda.

huzurlu yermiş, ara sıra uğramak gerek
özellikle de kışları
elinize bir şişe şarap alıp da
sahibinin ancak yazdan yaza uğradığı bir köşkün bahçesine atarsınız kendinizi hissetirmeden faytonculara
-çünkü teşkilat-ı mahsusa ölmedi, içlerinde yaşıyor-
sırtınızı verirsiniz yalnız bir direğe,
deniz üzerinde çakan şimşekleri izleyip şarabınızın yeterince sert olmasını umarsınız,
hele bir de direğin tepesindeki poşedi birazcık aralarsanız

işte o zaman yalnız kalmaktan kurtulur büyükada, sarılır size; denizi izlersiniz. Zaten çok korkuyor; bir gün istanbul gider de denizin ortasında tek başına kalıverir diye.

2008-04-13T21:59:00.003+03:00

hayat odanızda önemini yıllar yılı kimseyle paylaşmamış bir çekmece gibi, zaman zaman içine dalmaktan, kurcalamaktan keyif aldığınız bir çekmece.

belki de en önemli özelliği, sürekli olarak ondan bir şeyler istiyor oluşumuz olmalı. istisnasız hepimiz, her gün, hayattan yeni mutluluklar istiyoruz.

kimi şanslı insan da, yakaladığı mutluluğun devamı için kaldırıyor bakışlarını gökyüzüne.

Bu kadın Ayça. Benim hayatımı kökünden değiştiren kadın, beni kolumdan sıkıca tutup, hep yanımda olacağını hissettirerek hayatın içerisine atan, benimle birlikte oraya gelmekten asla çekinmeyen kadın. Gördüğüm en cesur kadın.

Beklentiler sonbaharın gelmesiyle rahat yerlerini terkedip yere düşen yapraklar gibi tek bir noktada toplandı, yanyana gelince yüksekten seyrine doyum olmayan bir manzara oluşturdular.

Yaşadığınız saçma hayatların dışında bir yerde bu ağaç, ve altına toplanmış yaprakların yazdığı yazıyı sadece kalbini hayatında en az bir defa kullanmış olanlar görebiliyor.

Hayatımın tek bir amacı, gönlümün, ruhumun tek bir isteği var. Sonsuza dek Ayça ile kalmak, aynı evde, aynı havayı soluyarak yaşamak.

Bunca yıldır içinde olduğum hayat bana çok farklı şeyler öğretiyor, çekmecemde hiç kullanmadığım bir sürü şey buldum.

Ve şimdi, o çekmecenin içindeki her bir değerli parçayı çıkarıp, evimizin köşelerine tek tek yerleştirmek istiyorum. Duvarlara astığımız melekler gülümserken onlara, yaşamımızı süsleyecek olan tüm ayrıntılar bize sevgiyle bağlı kalsın, evimizden hiç çıkmayıp bizi korusunlar istiyorum.

Ben, Ayça ile evlenip, hep onunla kalmak, sonsuza dek mutlu olması için elimden gelen herşeyi yapmak istiyorum.

Kimi insan çok şey ister hayattan, hepsi de olur.

Ben herkesten daha şanslıyım, benimki de olacak.

Ayçam

2008-03-17T23:42:00.002+02:00

Yıllar yıllar önce, bir yıldız kaymış gökyüzünden.
altın sarısı, menekşe moru ve bulut sıcaklığındaki beyaz tozlarını gerisinde uçuşur halde bırakarak.

Dünya çocukluğumuzun sonsuz mavi okyanusu olmaktan, gri ve çorak bir çöl olmaya doğru sancılanacakmış yıldız kayarken tozlar üzerimize dökülmese.

Ruhunda hiç büyümeyen bir bebek barındıracak kadar şanslı olan herkes birazcık etkilenmiş, ve gülümseme erdemiyle doğmuş.

Hayat kayan yıldızlara rağmen çok sıkıcı olurdu,

o gün gülümsemenin kendisi dünyaya inmemiş olsaydı.

Nice senelere ayçam. Seni Çok seviyorum.

Prensesim..

2008-01-27T17:21:00.000+02:00

Bugün, yeni bir hayata adım atışımızın üzerinden tam bir yıl geçti. Günler, haftalar ve aylar; elele verip etrafımızda neşeyle dansettiler, güneş ellerini dizlerinin üzerine koyarak yanımıza oturdu, ay her gece gülümseyişimizi görebilmek için sabırsızlandı gökyüzüne tırmanırken.

Bugün, tam bir yıl önce bugün; geçmişimizde saklı bir fotoğraf albümlerimizin ilk sayfasına hiç ayrılmamak üzere yerleşti. Küçük, yürüdüğü her yere peri tozları serpiştiren bir kız çocuğu, kırmızı kazaklı ürkek bir çocuğun elinden tutuyor fotoğrafta, kim bilir ne güzel oyunlar oynuyorlar.

Bugün, sabah uyandığımızda bunun için bir gerekçe bulmaya çalışmak zorunda kalmayışımızın üzerinden bir yıl geçti. Hızla yol alırken parıl parıl geleceğimize doğru; seni her geçen saniye ile daha çok sevdim.

Gözlerine her baktığımda bir defa daha aşık oldum sana.

Elimi her tutuşunda, bana her gülümseyişinde içindeki hayat enerjisi ile bir defa daha hayran oldum sana.

Saçlarıma her dokunuşunla, beni daha konuşmadan anladığını gözlerinde her görüşümde, en sert fırtınalarda bile ruhunu kaybetmeyişine şahit olduğumda sana tekrar saygı duydum.

Seni çok seviyorum Ayçam, iyi ki varsın.

İlk yıldönümümüz kutlu olsun. Elin hep elimde olacak.

...

.

.

.

2008-01-22T23:06:00.001+02:00

Kaç dünya var? / Kaç dünya yok?

Kaç kişi yaşıyor dünyada ? / Kaç kişi öldü?

Kaç kalp atıyor aynı anda şu an ? / Kaç kalp bir an daha atmaktan vazgeçiyor?

Kaç piyano tuşu var mevcut ? / Kaçına parmakların içinden duygular dokunuyor?

Kaç kişinin boğazı acıyor konuşurken ? / Kaç kişi bir kelime daha konuşabilmek için hayatını ortaya koyabilir?

Kaç kişi sigarasının dumanının karanlıkta kayboluşunu izliyor ? / Kaç kişi sıkıca sarılıyor üzerindeki battaniyeye etrafını saran ateşlerden korunmak için, ve bunların kaçı aynı anda ciğerlerine dolan dumanla ölümüne mücadele ediyor ?

Kaç kişi aşık ? / Kaç kişi yaşadığını hissediyor ?

Kaç kişi veremli bir albinoymuşcasına fütursuzca beyaz olan ekranına bakıyor ? / Kaç kişinin seyredecek bir kör duvarı bile yok ?

Kaç kişi yazabiliyor ? / Kaç kişi anlayabiliyor ?

Kaç kişi duyabiliyor ? / Kaç kişi konuşabiliyor ?

Kaç kişi takip ediyor dünya üzerinde olan biteni ? / Kaç kişi, hemen hemen her gününü hiçbir şeyi merak etmeden geçiriyor ?

Kaç kişi gündoğumunu görebildi bugün ? / Kaç kişi gündoğumuna onu denizin üzerinden görebilecek bir evi olmadığı sürece değer vermiyor ?

Kaç kişinin hayallerinde sadece arabalar var ? / Kaç kişi rüya görebiliyor hala ?

Kaç kişi sıçrayarak uyanıyor uykusundan ? / Kaç kişi gözlerini bile kırpmıyor üzerinde sallanan kabuslardan ötürü ?

İsis, yaşadı mı gerçekten ? / Osiris, hala arıyor mu parçalarını ? / Horus'un öfkesi dindi mi ?

Loki, konuşurken yere mi bakar ? / Odin, onu mu daha çok sevdi, yoksa Thor'u mu ?

Tanrı, var mı gerçekten ? / Ona bu soruyu sorma imkanımız olsa, ne cevap alırdık ?

Kaç kişi buzun üzerinde yürüyor şu an ? / Kaç kişinin teni çatlıyor güneşin kanser ışınlarından ?

Ben buradayım ya, orada biri var mı ? / Orada olan kişi, benim burada olduğumu biliyor mu ?

On yıl sonra, dünya hala olacak mı ? / Dünyanın adı ne ?

Sıcağı mı seviyor, yoksa soğuğu mu ? / Gülümsemek ister miydi, yoksa fırsatı olsa jenerasyonlar boyunca hiç susmadan ağlar mıydı ?

Marselyus'un adamları tarafından öldürülmeseydi, Sirakuzalı Arşimet dünyayı kaldıracak kaldıracı bulabilir miydi ? / Elimde olsa, ona verir miydim ?

Üzerinde Eureka!Eureka! yazan elyazmasını 1907'de istanbul'da ben bulsam, ne hissederdim ? / Kenarına yazılmış incil parçasını okuyabilecek kadar sabreder miydim ?

Haydi, her boku biliyorsunuz ya, cevap verin.

Serters

2008-01-22T22:59:00.000+02:00

Ta ki seslerin yükselmesinin hoşgörüleceği o son ana kadar
-ki zamanı geriye doğru yaşayanlar dışında herkes içindir söyleyeceklerim, onlar adımlarını geriye doğru atar, ve yüzleri önlerine dönük olursa ölürler-
yardım için ağlamak yok,
uzaklaşan gemilerin ardından bakarak hıçkırmak serbestse de
yapıldığı zaman kendini iyi hissetmeye yardımcı olduğu söylenemez.

Yerel

2008-01-22T22:50:00.000+02:00

Sis yere çamur gibi çöktüğü zaman korkması gerekir çocukların.
Ruhun berraklığını reddetmiş o mekruhluğun içerisine sızar günahlar günler ve geceler boyunca.
İsterse bembeyaz olsun kalbin;
yürümüyor musun dünya üzerinde, kafi,
ayağına bulaşacaktır.
Ve yerçekimi kurallarının yürürlükten kaldırılmasının tartışılmadığı bir dünyada
sözkonusu olan çamursa
hayatın ayaklarından başlar.

Babam geldi

2007-12-30T23:49:00.000+02:00

"Ben sana önümüzdeki çeyrek yüzyıl boyunca kaknem demeyi yasaklamamış mıydım ulan kaknem?" dedi.

"Gölgelerin dansetmesine kainat üzerinde dövülmüş hiçbir çivi engel olamaz" dedi.

"Dize dediğin sağlam durur, yanyana olur ki esen rüzgarlardan onları korumak için üzerlerine koyduğun taşlar ruhunu saklamasın." dedi.

"Ben seni insanlar hakkında üzülmeyi bırak diye komünist arkadaşlarımla tanıştırmaktan imtina etmedim mi?" dedi.

"Unutma, imtina'yı kullanmak da yasak sana." dedi.

"Saç dediğin ya beyazlayan, ya dökülen bir şey, hem sen sensen kafanın kendisiyle gurur duymayı öğrenmelisin, üzerindekiler ile değil." dedi.

Sigara Külü

2007-12-30T23:39:00.000+02:00

Tek tük sayılabilmeye yolaçacak umut kırıntılarını hevessizce masanın altına süpürecek denli çok beyaz saç, öyle ki siyah olanlar azınlıkta olmanın verdiği kuşatılmış ada psikolojisiyle kendilerini kaldırımların siyahlığına

sokakların soğuğuna

artık çoktan solmuş güllerin yalnızca dikenden ibaret kaknemliğine

patlamış bir plastik topun duvarda bıraktığı ize

bembeyaz fayansla kaplı morg duvarlarına

dansetmekten yorgun düşüp kendilerini oldukları yere çivilemeye karar veren gölgelerin son gülümsemesine

kare desenli bir kazağın üzerine bırakırlar.

işte o kazağın üzerinde, beyaz saç ile kazağa kim bilir hangi rehavet anında düşmüş olan sigara külü; arkadaş olurlar.

ıslak palto

2007-12-30T23:35:00.000+02:00

yağmurlu kış günlerini kimse sevmez, hiçbirimiz kirli siyah sandıklarımızdan çıkardığımız son beyazlığının üzerinden yüzyıllar geçmiş çocukluk anılarımızın arkasına saklanmaya gerek duymayacak kadar yaşlandık. Varsa bile ruhunuzda hayatın gizemli mutluluğuna kendisini sebepsizce kaptırmış bir kaç yaşayan hücre, koşarak geldiğiniz evde görmeyi umduğunuz tek şeyin ıslak bir palto olduğu gerçeği sizi soğuktan moraran yüzünüzü kıpkırmızı hale gelene kadar tokatladığı an bunun sizi yaşamaya sevkeden bir anlam olmadığı müddetçe kainatın ieçrisinde bir zerre kadar anlamı olmadığını anlayacaksınızdır.

2007-12-30T23:33:00.000+02:00

ıslak palto.

sigara külü.

babam geldi.

2007-12-27T02:34:00.000+02:00

Odam ısınmıyor, pencereden ya da başka hangi cehennemden geldiğini bir türlü çözemediğim soğuk içime girip çıkıyor.

uyuyorum, uyanamıyorum. uyanıyorum, uyumuyorum.

uyku esir alıyor zihnimi, tam olacakken vazgeçiyor.

geceyi ortadan ikiye kesen bir el uzanıyor bana doğru, yaklaştıkça saydamlaşarak,

solgun, belki bembeyaz,

2007-12-12T00:02:00.000+02:00

ne derseniz deyin adına;
bir sürü tuğlayı üstüste koyarak inşa edeceğiniz bir duvar
yeşertmeye çalıştığınız bir ruh
en soğuk kış günlerinde avuçlarınızın arasında ısıtmak için sıcaklığınızı verdiğiniz bir çiçek

-ki bunu başarmak asla paltonuzun önündeki üç düğmeyi iliklemek kadar kolay olmayacaktır-

karar vermek zorunda olmaktan nefret etmenizi sağlayan her karar anı
bahçenizin tanrısal harmonisini bozan ufacık bir ayrık otu,

bir düşüş,
-sarı, yerinden bir daha takılmamak üzere çıkmış ve eğri duran bir kafatası gibi-
bir kayboluş,
-beyaz, üzerini örten soğuk karanlığı yırtmak için asla çabalayamayacak kadar cansız-
ve bir tek başınalık;
-ayna önünde dökülen yaşlarla yıllarca sürebilecek, yırtılması zor ama imkansız olmayan-

bir gülümseme,
-sıcak, evrenin varolduğu noktadan tanrının elinin bile dokunmadığı köşelerine kadar doğan ve yokolan tüm güneşlerden bile sıcak-
bir varoluş,
-bembeyaz, gökkubbenin iki yanına uzanmış melek kanatları gibi lekesiz-
ve bir birleşme
-mavinin ve morun en güzel tonlarında, kainatın bile hayal edemeyeceği kadar güzel-

hepsi sonsuzluğun üzerine kocaman harflerle yazılmakta olan hikayemizin parlayarak yıldızlar arasında yer alacak bölümlerinden ibarettir.

hangisini yaşayacağımız ise, yaptığımız seçimlere bağlıdır.

insan, seçtiği hayatı yaşar.

beyaz, umutsuzluğu da anlatabilir size; yalnızlığı da,

hayatınıza girmiş en güzel şey olan bir meleğin kanatlarını da.

seçim bize aittir.

bize.

Ayçillim.

2007-11-27T23:01:00.000+02:00

Ayışığının sonsuzluğa doğuşunun üzerinden on ay geçmiş,

Yıllar heyecanla sıraya dizilmişler önlerinde,

Çaresizlik kaybolmuş ümitlerinin yemyeşil ormanının içerisinde.

İlk paylaştıklarında nefeslerini, ruhları sıkıca sarmış birbirini, on ay önce,

Laleler; bembeyaz, ve menekşeler, mor ve en güzel olanları yetişmiş sadece bahçelerinde.

Lanet kaybolmuş mutluluklarının masmavi aydınlığı içerisinde, on ay önce.

İki kayıp ruh, birbirlerinin kalplerine sığınarak korunmuşlar soğuktan, karanlıktan, korkudan ve tekrar kaybolmaktan.

Masalları olmuş dünyadaki tek gerçeklik, ve masalı gerçek olmuş meleğin. Bugünden tam on ay önce.

.

İyi ki varmış prensesi.

2007-11-18T21:23:00.000+02:00

Koşarak merdivenleri çıkmaya devam etti. Girişte aralık bıraktığı kapıdan içeri süzülen soğuk hava peşi sıra onu takip ediyor, etrafında dolanıp tenine dokunduktan sonra kayboluyordu. Hayatın sonsuz sarmalının minicik bir örneği gibi, olduğu yer ne kadar yükselirse yükselsin değişmeyen bir gerçekti bu.

Bir oyunmuş gibi, gününü geriye sarabilme imkanı olsaydı nerelerde değişiklik yapabileceğini düşündü. Yine saptığı yollardan sapar, yine bazı köşeleri dönmüş olduğu kadar sert döner, yine soğuk ve ürkütücü olduğunu bilmesine rağmen durup soluklandığı ara sokakta dinlenir, yine arkasındaki karanlığa umursamadan gökyüzündeki ışığa doğru gitmeye devam ederdi. Yaşamında yürüdüğü onca mesafenin onu aydınlığa getirmiş olması kendine güvenini pekiştirdi, son kullanma tarihi geçmiş ihtimaller üzerine düşünmeyi bırakıp adımlarını hızlandırdı.

Geride bıraktığı her basamakla birlikte, yukarıda, en üst kattaki odada olma arzusu biraz daha güçleniyordu. Gövdeleri duvardan çıkmış melek heykellerinin ellerinde tuttukları meşalelerin yaydığı ışık, rüzgar merdivenlerdeki valsini sürdürdükçe göz kırpıyor, duvarlarda geceleri dışarı çıkıp dolaşmak gibi kötü huylara sahip olan gölgeler yaratıyordu.

Neden korktuğunu sordu kendine, bir cevap alamadı. Olması gereken yerdeyken, huzur bulduğu, mutlu olduğu yerdeyken içindeki bu yitme kaygısını yaratma suçunu gölgelere yükledi en sonunda, çıkması gereken çok az basamak kalmıştı.

Rüzgar, o yukarıya yaklaştıkça mucizevi bir şekilde azaldı, trabzanı bırakıp odanın kapısından bir halı gibi uzanan düzlüğe geldiğinde soğuğu hissetmez oldu. Çerçevelerden sızan ılık mavi ışığa yaklaştıkça ruhunun tekrardan ısındığını farketti, kapı tokmağına elini attı, çevirdi ve kapıyı geriye doğru itti.

Yatağında doğrulmuş utangaç ve şaşkın bir çocuk gibi ona bakıyordu melek.

Gülümseyerek.

2007-11-07T21:37:00.001+02:00

yükseklerde olmaya alışmışken

bir an için kendini birazcık aşağıda bulmak nefesini kesiyor insanin

hayatına kısa bir ara veriyor, bir es, bir durak,

sonra gözlerini açıyorsun

tekrar bulutları görünce altında, bembeyaz, mor, mavi bulutları,

tek düşündüğün ne kadar şanslı olduğun oluyor.

Missechoes Calling

2007-10-14T20:23:00.000+03:00

Demangeaison

Hayatsız kalmıştım. Birden Dürin
Chopin'in yedi numaralı valsiyle
balkonda belirdi
cildi çürüyen İstanbul'un üstünden korkulu göz
sonbaha üssüne çöktü. Süsünden öldü şehir
hüznünden oldu. Bir de o gün Şevki bey
biraz çekil kardeşim demesin mi Chopin'e
ravii meçhul
ama inanmak serbest
ben kimseye yetim olduğumu
söylemedim üstelik
vesayet altında falan değilim. Sadece
hayatsız kalmıştım. Büyüyünce geçti.

İsmet Özel.

Hayatıma hiç sahip olamayacağı bir anlam kazandıran
renklerin en güzelinin karşısında gülümseyerek dansettiği
meleğime.

2007-10-13T01:47:00.000+03:00

...

2007-10-13T00:45:00.000+03:00

Güzel mi bu şimdi diye düşünerek baktı çizdiği tabloya;

Hiçbir şeye benzetemedi.

Tıpkı içimdeki asalet yoksunluğu gibi olmuş diye mırıldandı dişlerinin arasından.

Sıkıca tutup yırttı resmi

yere atıp çiğnedi.

Şimdi daha çok benzedi içimdekine dedi.

Ve gülümsedi.

2007-10-13T00:33:00.001+03:00

Elini saatinin üzerinde gezdirdi, bugüne kadar her baktığında kendisine zamanın neresinde durduğunu naifçe gösteren bu zavallı uşağı için hiçbir şey yapmadığını farketti.

Kayışı bileğini bükmeden sertçe çekerek mili delikten çıkardı, açılan saat cansız bir tırtıl gibi kaydı kolundan, ve elinde yerçekiminin cazibesiyle iki yana doğru sallanmaya başladı.

Belki nezaket içerisinde yoğurulmuş bir ruha sahip olsaydı herşey farklı olurdu, tarih yazıcılar bu konuda yorum yapmaktan şiddetle kaçınıyorlar.

Bizim tek bildiğimiz, her zamanki kabalığıyla saati önünde duran konu şeklindeki kutuya sertçe çarpmaya başladığı. Vurdu, vurdu, vurdu, vurdu.

Önce camı kırıldı saatin, zamanın durmamış olmasına şaşırarak daha sert vurmaya başladı, çarklar yerlerinden fırladılar, kayış saati tuttuğu noktada parçalanmaya başladı.

Vurmaya devam etti.

Pil fırladı yerinden.

Ve daha sonra şehirdeki tüm camlar kırıldı. Tüm duvarlar çöktü, tüm gözler alevler içinde kaldı. Birbirini seven, birbirinden hoşlanmayan, geceleri pencerelerin altında usulca gezinen, birbirine kızan, küfreden, aşağılayan, değer veren, değer verdiği halde vermiyor gibi görünen, ağlayan, üzülen, gülen, aldatan, kızan, esneyen, terk eden, terk etmeyen, basitlesen, çirkin olan, güzel olan, masum olan, sevimli olan, sevimsizleşen, yaşlanan, gençleşen, sıkışan, arada kalan, araya giren ne kadar insan varsa; hepsi bu basit, seviyesiz ve kaba adam tarafından yok edildiler.

Pardon; basit, seviyesiz, kaba adam, ve ona saklaması için verilen nükleer başlık tarafından.

2007-10-13T00:26:00.000+03:00

Küçük piyanonun tuşlarına öyle sert vurdu ki, önce titredi şarap şişesi, sonra kendinden sarhoş olmuş gibi iki yana sallandı, sonra da devrildi.

Siyah ahşap üzerinden ellerine dökülen şaraba bakarak devam etti vurmaya, kıpkırmızı olmuş elleri beyaz tuşlara çarptıkça çıkan sesle sarhoş oluyor, ve havaya karışan her notayla birlikte kendi iğrençliği içinde bir adım daha derine giriyordu.

Bir daha yağmur yağmayacağını söylüyorlardı televizyonda tam da o esnada, sırıttı tuhaf bir yaratık gibi, aldırmadı, umursamadı. Şarap çoktan yuvarlanmıştı yere zevksizce döşenmiş paramparça halının üzerine, parçanın en sevdiği kısmına geldiğinde bacağını uzatıp bir tekme attı şişeye, sırıttı tekrar; garip bir yaratık gibi.

İnleyerek geri attı başını, daha sert vurmaya başladı tuşlara.

Kıpkırmızı parmaklarla.

2007-09-28T23:01:00.000+03:00

Romeo Dallaire.

1994 yılındaki Birleşmiş Milletler Ruanda Destek Gucu'nun komutanı. Mevcut Kanada Senatosunda Senatör olarak görev yapıyor.

İnsanlığıyla, beni insanlığımdan utandıran insan.

İnsan.

Remember Life Now ?

2007-09-21T01:47:00.000+03:00

Gece sokağa dökülüyor tanrı üzerindeki siyah pardesünün eteğindeki çamurlara aldırmaksızın.

Göt kadar dünyayı atmış bir köşeye , kocaman sokakta bir yukarı bir aşağı yürüyor.

Elindeki küçük bibloyu çeviriyor anlamsızca, hayat yaratmayı umarcasına etrafta dolaşıyor kendi varlığından bağımsız gözleri.

Gülümsüyor mu

Bilmiyorum.

Ne gülümsemeyi görüyorum, ne elindeki bibloyu, ne de ıslak kaldırımları.

Penceremin altından her geçişinde, umursamıyor kafamı yastığın altına nefes almaksızın bastırmış olmama; içimdeki zehirden bahsediyor bana.

Her geçişinde ya bir kör, ya da bir topal takılıyor peşine.

Fısıldayarak konuşuyorlar yanında; korkuyorlar belli ki. Soruyorlar, ama cevap alamıyorlar. Ağlıyorlar, ama gözyaşları akmıyor. Bağırıyorlar, ama dudakları aralanmıyor. Tekme atıyorlar sokakta tanrı kadar amaçsız gezinen rüzgara, canı acıyor dünyanın. Islatıyorlar sıktıkları taşların suyuyla elektrik direklerini, ama hiç yangın çıkmıyor.

Ya bir kör, ya bir topal, ya da saçı sakalı birbirine karışmış mavi gözlü bir adam takılıyor tanrının peşine her seferinde. Tekme atar gibi savuruyorum bacaklarımı yatağın içerisinde, yarattığım bu büyük problem ile sadece battaniye ilgileniyor. Ben tekmeledikçe, daha net olmuyor konuşmaları işin kötüsü.

Anlayamıyorum ne dediklerini, fısıldıyorlar birbirlerine. Belki benim hakkımda konuşuyorlar, duyamıyorum ki.

Çatıda kediler ve baykuşlar var, penceremin üzerinde çığlık gibi simsiyah bir hoparlör asılı. Altındansa tanrı geçiyor, ıslak kaldırımlarda ayaklarını sürüyüp, topuklarına basarak.

Çatıda insanlar var; ruhlar, penceremin üzerinde vicdan azabı gibi kıpkırmızı bir gökyüzü. Altındansa sadece geceleri yürüyenler geçiyor, kaldırımlara değecek kadar değerli olmayan ayaklarını avuçlarında taşıyarak.

Gömüyorum kendimi zaten kırık olan yatağa, tavandan battaniyenin üzerine dökülen sıvalar o kadar ağırlaştırıyor ki yükümü, belimi büküp yatağın şeklini alıyorum.

Yatak duymuyor ama tanrıyı, ben duyuyorum. Zehir diyor her geçişinde pencerenin altında duraksayarak, zehir var senin içinde.

Çıkar dedikçe yutkunuyorum, kendi kendime mırıldanıp, yüzyıllar sonra bulut olup yağmur yağdıracak kelimeler geveliyorum ağzımda. Çıkar dedikçe hıçkırıyorum, binlerce yıl sonra su damlası olup yağacak parçalar kopuyor ruhumdan. Çıkar dedikçe titriyorum, ben titredikçe o bir defa daha geçiyor pencerenin altından.

Gülümsüyor belki de, göremiyorum. Benim tek gördüğüm sıkıca yumulmuş gözkapakların içindeki damarlar.

Dönüyorum terden yapış yapış olduğumu hayal ederek; değilim, odam da bir dali tablosunu andırmıyor pek zaten.

Burası dünya değil zaten.

Bu etrafımı saran karanlık değil.

Sessiz değilim, bağırıyorum.

Yalnız değilim bu uçsuz bucaksız yatakta,

Penceremin altından geçip duran da tanrı değil açıkçası,

sadece saçı sakalı birbirine karışmış mavi gözlü bir adam.

2007-09-04T01:40:00.000+03:00

Sorgu ışığı tepemde,

gözlerimden yaşlar geliyor parlaklığından

bas bas bağırıyorum

"doğruyu söylüyorum!" diye

dilsizim

kimse bana inanmıyor.

küfür ediyorum sanıyorlar.

belki de dünyaya küfür etmek demek doğru söylemek.

bir dilsiz için bile.

noktala-ma-ma

2007-08-27T21:55:00.000+03:00

Yalnız bir ünlem iken hayat

-Noktası öfkeyle fırlamış altından, ayakta durmaya takatsiz-

Karanlıkta doğan kızıl güneşin üzerine çekilen koyu bir çizginin ardından

bir meleğin pespembe tırnakları sildi hayatımı damgalayan virgüllerin kuyruklarını

bir melek ile, bir melek,

biriktirdik geçmişe gelişigüzel dizdiğimiz virgüllerden arta kalanları

önümüzde görkemle uzanan üç nokta oldular.

samanyolundan çıkış rotamız oldular.

gemimizin pusulası oldular,

ve neverland'e gidiş biletlerimiz.

tek yön.

ps : Yedinci ay doğdu bugün gökyüzünde. Yedi kere üzerindeki yıldızdan örtüyü aralayıp baktı iyi miyiz diye; hepsinde de gülümseyerek döndü gökteki evine.

2007-08-09T01:28:00.001+03:00

Hayatta ben en çok babamı sevdim.
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpı bacaklarıyla – ha düştü, ha düşecek –
Nasıl koşarsa ardından bir devin,
O çapkın babamı ben öyle sevdim.

Bilmezdi ki oturduğumuz semti,
Geldi mi de gidici – hep, hepp acele işi! –
Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi.
Atlastan bakardım nereye gitti,
Öyle öyle ezber ettim gurbeti.

Sevinçten uçardım hasta oldum mu,
40’ı geçerse ateş, çağ’rırlar İstanbul’a,
Bi helallaşmak ister elbet, diğ’mi, oğluyla!
Tifoyken başardım bu aşk oy’nunu,
Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu.

En son teftişine çıkana değin
Koştururken ardından o uçmaktaki devin,
Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için
Açıldı nefesim, fikrim, canevim.
Hayatta ben en çok babamı sevdim.

Can Yücel.

2007-08-07T20:36:00.000+03:00

- Ne hissettiriyor sana ?

- Neden bahsettiğini bilmemekle birlikte, bir şey bir şey hissettirebiliyorsa eğer, maneviyatsızlığın gırtlağımıza kadar tırmandığı şu plastik dünyada başarılıdır benim için, varolma amacını, varoluşunu, amacını gerçekleştirmiş demektir.

- İsmet Özel.

- Şair.

- Evet.

- Hani şu

"ben ismet özel, şair, kırk yaşında.
her şey ben yaşarken oldu, bunu bilsin insanlar
ben yaşarken koptu tufan
ben yaşarken yeni baştan yaratıldı kâinat.." diyen şair.

- Evet.

- Yürek kelimesinden kendisi de nefret eden yüreğim titriyor satırlarını emdiğimde, üzerinden yemek yenmek için bir köşeye atılmış gazete kağıdı gibi ürkekçe katlıyor, cebime sokuyorum her sabah şiirlerini. Saygıyla, korkuyla, ve evrenin devasa yapısı içerisindeki küçücük yerimin bilinciyle saklıyorum cüzdanımda.

- Ne hissediyorsun ?

- Hissediyorum.

- Tamam, ama ne hissediyorsun ?

- Hissediyorum. Tuğlalar gibi kelimeler, havaya atılıyorlar özenle seçilerek, ve şairin havaya fısıldadığı ıslığın gölgesinde diziliyorlar. Korkunç bir sahne bence, kendisini o kocaman yüzükleriyle şiir yaratırken görmek istemezdim.

- Ya hayata karşı tutumu ? Dönmüş olması, kendini dine, siyasal islamın çıkış yollarını aramaya vermiş olması ?

- Bu söylediğin bana hiçbir şey ifade etmiyor. Başardıysa eğer şunu yazmayı;

"türkler dediğimde göndermelerim
süprüntüleri şırfıntıları hamamoğlanlarını
kapsadı kapsayacak
sanıyorsan yanılırsın
türklük şiir
türkün eni türkün boyu
müslümanlığı kadar
baksan bulacak mısın
koskoca istanbul’da
nef’î diye bir semt
ama bayram paşa var."

benim için ortada tartışılacak hiçbir şey kalmamış demektir.

Çünkü; güneşin altında, denizlerin ve kayaların üzerinde

hepimiz yatağımıza uzandığımıza

aynı şeye hesap veriyoruz.

2007-08-07T20:30:00.001+03:00

"altıkırkbeşte vapur ve sancı geç saatlerde
eski savaşçılar vesair geçmiyor bulutlardan
çiçek alıp eve götürüyoruz
bunun bir delilik olduğunu bile bile
en ıssız duyguların ucunda karakollar
asmaların altı tuzak ve tuzak caddelerde
külçeler yüklüyüz, çıkmak istiyoruz yokuşu
gözler kısılıp bakılıyor bize .

biliniyor
bizim mahsustan yaşadığımız
biliniyor
şarkıların sırası bizde
biliniyor
hayat bizden razıdır
biliniyor
otların sarardığı yerde güneş
kurşunun değdiği tende heves kalmıştır.”

İsmet Özel.

2007-08-07T20:15:00.000+03:00

yasamayi bilseydim yazar miydim hic şiir?
yasamayabilseydim yazar miydim hic şiir?

- yaşama !
- ya bilseydim?

yazar: miydim
hic: şiir

İsmet Özel.

2007-08-07T19:44:00.001+03:00

Güldüm.

Yere düştü ellerim. Dokunamadım bir an beni sarıp sarmalayan hayata.

"Belki de hiç gelmedik dünyaya" diye mırıldandım birbirine kenetlenmiş dişlerimin arasından.

Tam da bu an farkettim, yazacak bir şeyim olmadığı için belki; aynı şeyleri yazıp durduğumu.

2007-07-29T22:50:00.000+03:00

denir ki;

gri bir anda ortadan kaybolup yağmurun ardına saklanan korkak bir rüzgarmışcasına yeşile dönebilirmiş eller sıkıca birbirine kenetlenince.

en gebe tepeler dümdüz olur, denizler kurur, balıklar kızgın taşlar üzerinde koşturmaya başlarmış.

işte böyler bir gündü, ellerini kenetledikleri andan biliyoruz zamanı;

deniz kızı kanatları ayışığından bir meleğe sarılırken,

-ayışığından, ve peri tozundan da-

mor bir bulut saçlarını okşarken gökyüzüne uzanmışlar,

deniz onların olmuş,

toprak,

ve hava da öyle.

sıcaktan çatlayan toprağın, yıkılan dağların üstünden geçmişler,

eskisinden çok farklı,

tek değil,

yalnız değil,

ümitsiz değilmiş geçişleri.

geliş ya da gidiş değil;

geçiş-miş belki de.

mutlu olmuşlar çok,

gülümsemişler,

gülmüşler,

ve ağlamışlar; gözleri kızarana kadar.

ağlamış melek içten içe, mutluluğundan.

ağlamış deniz kızı, gözlerinin içine bakan meleğin gözyaşlarını yakalamaya çalışırken.

mutlu olmuşlar çok,

son aldığımız duyumlarsa;

hala mutlu olduklarını bildiriyor.

hep mutlu olsun.
hep mutlu olsun.lar.

cellâdima gülümserken çektirdiğim son resmin arkasindaki satirlar

2007-07-19T23:42:00.001+03:00

"ben ismet özel, şair, kırk yaşında.
her şey ben yaşarken oldu, bunu bilsin insanlar
ben yaşarken koptu tufan
ben yaşarken yeni baştan yaratıldı kâinat
her şeyi gördüm içim rahat
gök yarıldı, çamura can verildi
linç edilmem için artık bütün deliller elde
kazandım nefretini fahişelerin
lânet ediyor bana bakireler de.
sözlerim var köprüleri geçirmez
kimseyi ateşten korumaz kelimelerim
kılıçsızım, saygım kalmadı buğday saplarına
uçtum ama uçuşum
radarlarla izlendi
gayret ettim ve sövdüm
bu da geçti polis kayıtlarına.

haytanın biriyim ben, bunu bilsin insanlar
ruhumun peşindedir zaptiyeler ve maliye
kara ruhlu der bana görevini aksatmayan kim varsa
laboratuvarda çalışanlara sorarsanız
ruhum sahte
evi nepal'de kalmış
slovakyalı salyangozdur ruhum
sınıfları doğrudan geçip
gerçekleri gören gençlerin gözünde.
acaba kim bilen doğrusunu? hatta ben
kıyı bucak kaçıran ben ruhumu
sanki ne anlıyorum?

ola ki
şeytana satacak kadar bile bende ondan yok.
telâş içinde kendime bir devlet sırrı beğeniyorum
çünkü bu, ruhum olmasa da saklanacak bir şeydir
devlet sırrıyla birlikte insanın
sinematografik bir hayatı olabilir
o kibar çevrelerden gizli batakhanelere
yolculuklar, lokantalar, kır gezmeleri
ve sonunda estetik bir
idam belki!
evet, evet ruhu olmak
bütün bunları sağlayamaz insana.

doğruysa bu yargı
bu sonuç
bu çıkarsama
neden peki her şeyi bulandırıyor
ertelenen bir konferans
geç kalkan bir otobüs?
milli şefin treni niçin beyaz?
ruslar neden yürüyorlar berlin'e?
ne saçma! ne budalaca!
dört incil'den yuhanna'yı
tercih edişim niye?

ben oysa
herkes gibi
herkesin ortasında
burada, bu istasyonda, bu siyah
paltolu casusun eşliğinde
en okunaklı çehremle bekliyorum
oyundan çıkmıyorum
korkuyorum sıram geçer
biletim yanar diye
önümde bir yığın açalya
bir sürü çarkıfelek
gergin çenekli cesetleriyle
önümde binlerce çiçek
korkuyorum sıra sende
sen de başla ve bitir diyecek.
yo, hayır
yapamaz bunu, yapmasın bana dünya
söyleyin
aynada iskeletini
görmeye kadar varan kaç
kaç kişi var şunun şurasında?

gelin
bir pazarlık yapalım sizinle ey insanlar!
bana kötü
bana terkettiğiniz düşünceleri verin
o vazgeçtiğiniz günler, eski yanlışlarınız
ah, ne aptalmışım dediğiniz zamanlar
onları verin, yakınmalarınızı
artık gülmeye değer bulmadığınız şakalar
ben aştım onları dediğiniz ne varsa
bunda üzülecek ne var dediğiniz neyse onlar
boşa çıkmış çabalar, bozuk niyetleriniz
içinizde kırık dökük, yoksul, yabansı
verin bana
verin taammüden işlediğiniz suçları da.

bedelinde biliyorum size çek
yazmam yakışık almaz
bunca kaybolmuş talan
parayla ölçülür mü ya?

bakın ben, bir çok tuhaf
marifetimin yanısıra
ilginç ödeme yolları bulabilen biriyim
üstüme yoktur ödeme hususunda
sözün gelişi
üyesi olduğunuz dernek toplantısında
bir söyleve ne dersiniz?
bir söylev: büyük insanlık ideali hakkında!
yahut adınıza bir çekiliş düzenleyebilirim
kazanana vertigolar, nostaljiler
karasevdalar çıkar.

yapılsın adil pazarlık
yapılsın yapılacaksa
işte koydum işlemeyi düşündüğüm suçları
sizin geçmiş hatalarınız karşısına.
ne yapsam
döl saçan her rüzgârın
vebası bende kalacak
varsın bende biriksin
durgun suyun sayhası
yumuşatmayı bilen ateş
öğüt sahibi toprak
nasıl olsa geri verecek
benim kılıcımı."

Vicdan Azabı.

2007-07-12T22:23:00.001+03:00

Insomnia.

2007-07-12T01:44:00.000+03:00

renklerini algilayabilmek için hayatın;

sağır ve dilsiz olmak gerekirmiş sanki,

ve sen sadece dilsizmişsin.

işte böyle bir girdap uykunun kaçması.

duyuyorsun; ama bağıramıyorsun.

2007-07-11T00:19:00.000+03:00

"ve hayatında gördüğü en güzel mor çiçeğe dokundu melek, hep onun olduğunu hissetti, ve hep öyle kalacağını..bunu nasıl hissediyordu bilmiyordu, bildiği; en güzel masalın yıllardır rüyasında gördüğü o gemide olduğuydu.."

...

Missechoes.

2007-07-04T00:51:00.000+03:00

Titretme şu s.ktiğimin masasını diye gürledi çocuğa, ve gözünün önüne öfkeden kızaran yüzünün nasıl bir hal aldığı geldi. Yüzünü kaplayan sık sakalları olmasa öfkeli bir kurabiye gibi görüneceğini düşünüp çaktırmadan gülümsedi.

Çocuk masayı salladıkça tepesinde hareketini arttıran kırmızı ampulu eliyle bir kere daha sabitledi, ve yapmaya çalıştığı işe devam etti.

Katladı bir kere daha, olmadığını hissetti. Açtı, kat yerlerini eliyle düzeltti, okkalı bir küfür savurup göklerdeki babalara, bir kere daha kıvırdı.

Tam ucundan tutup hafifçe çekecekti ki, masanın tekrar sallandığını hissetti, eli titredi, sakince elindekini masaya bırakıp ellerini kavuşturdu.

- "Bunu bitiremezsem asla yükselemeyeceğimizi biliyorsun değil mi?" diye sordu kan çanağına dönmüş gözlerini iyice büyüterek. " Yaşamakta olduğumuz boktan dünyadan kurtulmak için, ruhlarımızı ışığın altında yıkayabilmek için son çaremiz bu belki de."

- "Ama asla hepsini içine sığdıramayacağız işte!" derken omuz silkti çocuk. Bakışlarını babasından kaçırıp masada yatan şeye yöneltti. Endişeli, ve bir o kadar da ümitsiz, ıslanmaması için masanın üzerinde birikmeye başlayan suyu eliyle aşağıya döktü.

- "Sığdırabildiğimi sığdıracağım, ve bunlar benim kurtarabildiklerim olacak." dedi adam hırıltıyla. Nemden cızırdamaya başlayan ampul son ışıklarını verirken, bir kere daha katladı, bir kere daha, ve yumuşak bir hareketle çekti.

Olmuştu.

Heyecanla masanın üzerinde duran küçük plastik hayvanları yaptıkları kağıt gemiye doldurdular, ve odaya dolmakta olan suya bıraktılar. Çocuk annesinin resmini iliştirdi iğneyle, adam da söndürdüğü sigarasının izmaritini bıraktı içine.

İşte böyle kurtuldu büyük tufandan canlılar.

Yaşayan dünyaya onlardan sadece hayvanlar, kırık dökük anılar ve biraz duman kaldı.

2007-07-04T00:49:00.001+03:00

Kendimi her kızgın hissettiğimde yaptığım gibi; şunu şuraya tüküreyim de dursun.

ginsberg'e...

oğlanlardan ve alkolden vaktim arttıkça seni düşü-
nüyorum türkiye, inan doğru bir kere yanılmasam
ve ruhumun yavşak zıpırlığı, hiç değilse ayık
dolaşmayacak kadar dürüstüm,

türkiye, tarkan öleli çok oldu, artık onu unut; bunadı kurt.
playboy'a annemin çıplak resimlerini
satarak beyaz saray'a sırnaşmayı düşlüyorum
spermi biraz fazla kaçırdığımda,

bes parasız paraladığım sokaklarında embesillerini
ve taşak kalpli aydınlarının sidik yarışlarını
görüp bol bol osuruyorum, başbakanı dinlerken
televizyon karşısında ekrana ekmek teknemi açmak
ya da esrar içmek, geğirmek en büyük mutluluk bana verdiğin

otuz bir çekmediğim günlerde düşler kuruyorum senin
hakkında, hür hülyalarımda sana zerre kadar
yer vermiyorum ama, maalesef ayakta kalıyorsun

sosyal demokrat idiotlarini, orospu tavukların
uğrak yeri sanat galerilerini, festival sarkaçlarını,
ölüsevici kültürünün uyanık tezgahtarlarını
ve tezgahın altında neler döndüğünü
farkedecek kadar sosyalistim

hapsine düşmedim henüz, o yüzden tam solcu
sayılmam köle pazarı piyasasında, kıçına cop
girdiği için şair olanlardan da değilim; eli
kulağındadır tımarhanelerinden birinde tescilli
manyak olmamın ve koynuna girmediğinden dorukta sıçanların,
o yüzden ibneliğim de test edilip onaylanmadı,

uyuşukluklarıyla iktidara peşkeş çekip
çaktırmadan, sonnet'leriyle, balad'larıyla
köçekleşen, raconları kıyak geçme üzerine kurulu
mason-ulema tayfanı da tanırım, sen de bilirsin ki
havlayan it ısırmaz türkiye, bak, bizbizeyiz,
çekinme, şu azınlıkları ne zaman kesip
kızartacağız, cok acıktım türkiye,

nazım'ını severim, buna kızabilirsin, ama bazı
-ne demekse- naif şairlerin, devlet sanatçısı
olmasına ve adının iktidar şakşakçısı
starlarla bir anılmasına dair çabalarına izin
verdiğinden, sana korkunç müteşekkirim, intiharımı
hızlandırıyorsun böylelikle, böylelikle artıyor kirim ve
seninle kirimiz, ne gam? iyi akşamlar. persil supra.

mustafa suphi, artık hamsi mi türkiye, dikkat et,
balıkları örgütlemesin,

allah'a inanmıyorum, osmanlı'yım velhasıl, akın
edip avrupa'ya, toplayıp getirmesem de cillop
gibi veletleri, n'apalım, burdaki lumpen
teen-ager'larla idare ediyorum,

türkiye, ayıptır sorması ne zaman akıllanacağız;
türkiye, kıbrıs'ın yakasını ne zaman bırakacağız
ve ne zaman yaraşır olacağız binlerce devrim şehidimize,

türkiye, hiç terbiye edinemedim, yeteneğim bu kadar;
çük kadarken okudum sabahattin ali'yi,
kafka'yı, dostoyevski'yi, london'ı, kapital'e başlayışım
babamla aramızda çıkan küçük bir harçlık sorununa dayanır,

iq'larımızın düşük olduğunu sanmıyorum, peki
bir eşşek şakası mı bu; köy enstitüleri,
halk eğitimler, halkevleri ne ayak; behice boran,
iyi ki unutuldu; iyi oldu, eline sağlık türkiye,

hasbelkader bir önerim var: cia, eurovision'u
kazanmamızı, aet'na girmemizi sağlayamaz mı acaba, şüphesiz,
eh benimki de salaklık, haklısın türkiye,

bizi milletçe sevmeyenlere ayar oluyorum; ağızlarını
burunlarını kırarak onlara medeniyet öğretmek istiyorum
türkiye,

ben, sex-shop'ların, komünist partinin, müslüman
demokrat partinin, rock partinin, çeşit çeşit
gay barların açılmasını, askerliğin kaldırılmasını
istiyorum türkiye; bu topraklarda nobel, oscar, lsd,
özgürlük ve sik anıtlarını görmek istiyorum: kişi başına
düşen milli gelirden bana ait payı iade ediyorum bütün
bu harcamalar adına sana; hapishaneler, hayvanat
bahçeleri, kamplar, tımarhaneler boşaltılsın derhal;
ben bütün kentlerinde barışla, erdemle, insanlık haklarımla
keyiften gebere gebere, ıslık calarak dolaşan bir seyyah olmak
istiyorum; mandela kötü adam, döv onu türkiye,

'uzak asya'dan gelip akdeniz'e bir kısrak başı gibi
uzanan bu memleket.. sizin! afiyet olsun efendiler'
demekten bıktım, bıktık,
anlıyor musun, orda mısın türkiye,

ama yine de memnun olmuyorsan bu tavırdan ve kızıyorsan
ve sinirleniyorsan, olsun, biz yine geliriz; yine yazar,
söyleriz; ölürüz; biz yine gideriz; sen, rahatını bozma
o zaman, güzel bir çocuk gibi bu şık dünya yatağında,
böyle masum, böyle mazlum uyu türkiye...

Kücük İskender - Türkiye.

2007-07-04T00:37:00.000+03:00

Açsana haydi kapıyı, dışarıda kırmızı yüzüyle bir şeytan seni bekliyor.

Adını haykırıyor karanlıktan güneşe doğru, daha fazlasını istiyor senden.

Kapı açık zaten, hiç kilit yok üzerinde; ittirsene birazcık daha.

Daha iyi bir sona sahip olabilmek için bu kadarını veremez misin ? Etrafına bir baksana, imparatorluklar çöküyor, hayatlar sönüyor, yaşıyormuş gibi yapıyor insancıklar ve ölüymüş gibi yapıyorlar;

- tıpkı güneşin miskinliğinde yuvarlanan köpekler gibi -

- Kabul.

- Zamanın sonuna kadar.

- Herşey durana, hayat sönene kadar.

- Amin.

2007-06-25T23:22:00.000+03:00

Elindeki gülü yere bıraktı, düşüşünü seyredip keyifsizce üzerine basarak geçti. Onu riyakarlıkla karışık bir saygıyla selamlayan cücenin yanında durdu;

- Bu kırmızı perdeler şart mıydı? dedi.

Cevap vermedi cüce, sadece tekrar selamladı adamı.

Topallayarak devam etti yürümeye, ve perdeleri aralayıp büyük salona girdi.

Boş koltuklara tek tek oturmuş seyirciler, mistik bir uyku içerisinde sahnedeki kadını izliyordu. Sigara dumanı herkesi yutmaya hazırlanan bir sis gibi salonun avizesine asılı kalmış, bacaklarıyla tutunduğu avizede sallanmakta olan maymunun kafasını biraz daha karıştırıyordu.

Kadınsa, şarkı söylüyordu. Çığlık çığlığa, söylediği her kelimede, gözlerindeki makyajı biraz daha akıtarak.

"Madem buraya geldim, bu kadar cesaretli davrandım korkaklığın tarihini yazdığım hayatımda; beni sona götürecek ilk adımı da atabilirim." diye düşündü, boş bulduğu ilk koltuktaki eski gazete kağıtlarını yere atarak oturdu. Ayağıyla yerdeki boş patlamış mısır kutularını koridora sürükleyip, bacaklarını uzattı.

Bağırarak şarkı söylüyordu çirkin kadın, sıkıcı hayatları hepsini tükürmeye hazırlanan bir canavar gibi salonun koltuklarına yapışmış, sarsıntılara rağmen trompetini düzgün çalmaya çalışan gözlüklü adamın üzerine siniyordu.

Bir sigara yaktı, ve izin verdi içinde biriken tüm kötülüğün dumanla birlikte maymunun ciğerlerine gitmesine.

Ve uykuya daldı, tıpkı diğerleri gibi.

* For Piano Magic's Halfway Through.

2007-06-25T23:10:00.000+03:00

Ürkekce attı ilk adımını.

Herkesin gözü onun üzerindeyken, alnında biriken teri silip silmemek üzerine birkaç saniye düşündü; böyle durması mı daha kötü acaba, yoksa bunu silip farketmemiş olanlara bile terlediğini duyurmak mı.

Siktiret dedi kendi kendine, ve pantalonunu hafifçe düzelterek adımını attı dans pistine.

Karanlıkta, köhne bir düğün salonunun yıkıntıları içinde, dışarıda insanlar birbirini öldürürken; sarıldı ruhuna, dansetti.

Ağlayarak,

ve soğuktan titreyerek.

* For Piano Magic's Great Escapes.

2007-06-24T02:00:00.000+03:00

2007-06-20T22:23:00.000+03:00

Yağmur sırtına ve arabaların sıçrattığı çamurla zaten sırılsıklam olmuş bacaklarına sertçe çarparken, gözünü açtığında ilk düşündüğü ağzındaki sigarasının nereye düştüğü oldu.

"Böyle güzel, güneşli bir günde yağmur biraz saçma oldu." diye düşündü donuklaşmış gözbebeklerini kafasını kıpırdatmadan ayışığınını yansıdığı vitrinlere çevirirken. Bir an zihninde yanan acı verici ışıkla birlikte sigarasını araması gerektiğini hissetti, parçalanmış ciğerlerine dolan hava canını yakıyor, içindeki boşluğu önlenemez bir şekilde doldurma isteği uyandırıyordu.

Boynunu kıpırdatmadan belini hareket ettirmeye çalışarak kendini biraz sürükledi, yere sımsıkı yapıştırdığı kolları kasılıyor, henüz birkaç dakika önce zeytin dalları gibi kırılmış kemikleri yerine oturarak eskisinden daha sağlıklı şekilde birbirine yapışıyordu.

"Münasebetsiz bir sıcak demek yaz." derken hırıldadı, yaklaşık bir buçuk dakika önce kırılmış boynunu geriye doğru atıp içinde asfalt bulunmayan temiz havayı içine çekti, eliyle burnunun hemen yanında yerde çiğnenmiş yapraklar gibi yatmakta olan cam kırıklarını ileriye doğru ittirerek "Oysa ne güzel böyle bir günde bile yağmur yağıyo r olması." dedi, sesi şimdi daha iyi çıkıyordu.

Tekrar güçsüzce düşürdü kafasını, şimdi boynunu da hissedebiliyordu. Gözlerini kapattı, vücudunu iyice kastı ve yaklaşık iki dakika önce kullanılıp atılmış kibritler gibi şekilsiz duran bacaklarını düzeltti. Tekrar ayağa kalkabileceğini, koşabileceğini ve kendisini tekrar boşluğa bırakmasını sağlayacak herhangi bir adımı atabileceğini hissetmesi tarifsiz bir keyfin tüm vücuduna yayılmasını sağladı.

Ayağa kalkarken göğsünü yokladı, yaklaşık üç dakika önce çarpmanın etkisiyle otuz sekiz yıldır sürdürdükleri kusursuz çalışmanın çok uzağına savrulan ciğerlerinin havayla dolduğunda insanların hayat dedikleri tatlı nefesi tüm damarlarına gönderebildiğini düşündü gülümseyerek.

Kafasını kaldırıp, kendisini yedinci katından boşluğa bıraktığı binaya baktı, hala hafifçe sarsılmakta olan zihniyle girişin nerede olduğunu hatırlamaya çalışırken onu gördü.

Sigarası, düştüğü yerden iki adım ötede, baharın tüm hışmıyla yağmakta olan yağmurun ortasında yerde yanmaya devam ediyordu.

"Yine de" dedi, "Hayatımda güzel şeyler de oluyor, sigaram hala sönmemiş."

Eskisinden daha sağlam olan bacaklarını bükerek yere eğildi, hiç böylesine kuvvetli hissetmediği kollarıyla sigarasını aldı.

Hürmüz'ün küresinin içinde yayılan karanlık gibi ciğerlerinin tüm kalelerini sert saldırılarla ele geçirdi sigara,

Ve çektiği ilk nefesle öldü yaklaşık dört dakika önce binanın yedinci katından atlayan adam.

2007-06-20T01:28:00.000+03:00

Bilmediğim şeyleri bildiğime dair doğduğumdan beri varlığını bildiğim böylesine saçma bir bilgiye sahip olmasaydım; dünyada bilmediğim ne kaldı diye düşünüp durmazdım.

Öyle mi acaba , bilemiyorum ki. Bilsem böyle mi olurdu hiç ?

Kim bilir ?

2007-06-20T01:14:00.000+03:00

Kilometrelerce uzunluktaki bu taşlı berbat yolun neredeyse tamamını yürüdüm. Eğer kutsal kitaplar doğru olsaydı; şu an dünya çoktan havaya uçmuş olurdu.

Burası kendimi iyi hissetmemi sağlamıyor, bunu baştan söyleyeyim. Daha renkli bir yerde olmalıydım oysa; buradaysa saatlerdir hareket eden birşey gördüğümü hayal ederek yürüyorum.

İnsan aklı, bazı şeyleri sonuna kadar götüremiyor işte. Hem bilirsiniz; kaybeden bir eliniz varsa asla oyun kazanamazsınız.

Az önce yanımdan ters yöne doğru ilerleyen kadın da buna benzer birşey söyledi; beyaz teni ve suikastçi gözleriyle iyi giyinmesine rağmen tren bekleyen bir trafik levhasına benzemeye devam eden bana şöyle bir bakıp;

"Dünyadaki tüm küçük gerçekler tek bir büyük yalanın üzerinde oturur"

dedi.

Farklı bir şey mi söylemiş yani ?

Hiç sanmıyorum.

2007-06-17T22:15:00.000+03:00

Gece güne bir havuz dolusu ışığın içine dökülmüş çamur gibi karışıyor, yapış yapış sıcakla birlikte. Geceyi çekiyorum içime, doldurmuyor bir türlü ciğerlerimi. Kızgın tanrılar alınlarındaki teri bıkkınlıkla silerken, bizi serinletecek yağmur damlalarını bulutlardan düşmeden avuçlarına alıyorlar.

Işıl ışıl dünya, çatapatlar gibi gökyüzündeki yıldızlar. Öyle ya da böyle, herkesin üzerinde bir anıya sahip olduğu mavi gezegen, utanmazca dönüşünü sürdürüyor beş yıldır.

Yaz geldi yine, hissediyor musun ? Neler olurdu yaz gelince; düşünüyorum, hava ısınırdı, daha az yağmur yağar, ben daha çok terlerdim. Güneşli günlerde sokakta koşturmak daha eğlenceli gelirdi, ufak dünyamda maceralar aramak, odama kapanıp hiç gitmediğim yerlerin, hiç söylemediğim sözlerin hayalini kurmak.

Bir sürü meyve tezgahlarda görünürdü yaz gelince, hangileri olduğunu aklımda tutacak kadar dikkat etmedim hiç; çünkü yazın gelmesi demek seninle daha çok vakit geçirebileceğim anlamına gelmezdi hiç.

Yine olmazdın sen, yine çok çalışıyor olurdun. Hava bu kadar sıcakken üstelik, şehir naylon bir çorap gibi kafamıza geçmişken.

Ben neler yapardım yazları? Denize girerdim belki, yazlıkta değil işte olurdun sen. Pikniğe giderdim ailenin geri kalan kuru kalabalığıyla, çok şanslıysam akşamüstü uğrardın sen. Koltuğunun altında Cumhuriyet gazetesi, bulmaca sayfası üstte kalacak şekilde katlanmış, ve bulmacası çözülmüş. Bir gazetenin balkon masasının üzerinde durması ne kadar anlamlı olabilir ki bir insan için ?

Okurdum hevesle hepiniz yattıktan sonra, seninle eve girdiği için bir değeri olduğuna inanırdım. Tıpkı o yaz gecesi benim için alıp getirdiğin Örümcek Adam gibi, Çağlayan gibi bir yerde onu bulma olasılığının olmadığını şimdi anlıyorum; nereden almıştın onu ? Taksim'den mi yoksa, yoksa daha uzaktan mı ?

Benim istediğim değil, senin getirdiğindi önemli olan. Tıpkı haftasonu parasız kaldığımı öğrendiğinde ilk otobüse atlayıp bana getirdiğin para gibi. Havale yapmanın olanaksızlığı seni görmemi sağlamıştı evin kapısında, ve sana bir çay bile demleyememiştim; sonsuz beceriksizliğimle. Nasıl güldüğünü hatırlıyorum ben kahve yapmaya çalışır gibi çay yapmaya çalışırken.

Akşam olmadan gitmiştin, bir kaç saat oturup. Evdekilerin sana ihtiyacı olurdu belki.

Evdekilerin sana hala ihtiyacı var. Kendim için söylemiyorum, evdekilerin sana ihtiyacı var.

Yazdım ben yıllarca, elime geçen her kağıdın üzerine birşeyler karaladım mürekkeple, tahtalara sarılmış kömür parçalarıyla. Ve ruhumu büyükçe bir anlaşılmazlık maskesinin ardına gizledim, okunmadığından emin olan kötü yazarların içinde büyüyen haset gibi sertleşti zamanla, rengi koyulaştı. Bilmiyordum ki senin her yazdığımı okuduğunu, bilseydim öyle özensiz, öyle anlamsız yazar mıydım ? Altın çizgiler çekerek yazan kalemler bulur, Ayasofya'nın, Kız Kulesi'nin, Babil tapınağının üzerine yazardım sana layık olsun diye. Okuduğun her satırda öfke vardı, anlamsız bir hırs, yarışta çıplak ayaklarla koşamayıp geride kaldığı için malzemecisini suçlayan kötü bir atletin kıpkırmızı kızgınlığı vardı. Bilmiyordum ki okurken gülümsediğini, yıllar sonra öğrendim.

Sayfalara tükürdüğüm kapkara bulutlardan endişelenleri sakinleştirdiğini, yaptıklarımda sonuna kadar arkamda olduğunu yıllar sonra öğrendim. İnsan, yaptığı bir hareketin suya atılmış ufak bir taş gibi damla damla yayıldığını; büyüdüğünü farkedemiyor o an, hissedemiyor.

Gökyüzünden düşen ateş parçaları gibi geçti ortak hayatımız, seyrettiğimiz an güzelliğini farkedememiş olmanın verdiği vicdan azabını ancak yere düştüklerinde hissettiğim sarsıntıyla farkedebildim. Oyun oynardık mesela, kızardım ben beni her yendiğinde; günlerce, aylarca, yıllarca çalışıp ilk oynadığımızda sana yine yenilirdim bilseydim. Bilmiyordum ki benim her istediğimi başarabilecek güçte olduğuma inandığını.

Çok mutlu olmuştum ben, bana cilt kısmı bir bezle yapıştırılmış bir Rıfat Ilgaz kitabı getirdiğinde, aylarca elimden düşürmemiştim. Eski, sayfalarının bir kısmı yırtılmış ve yıpranmış bir kitaptı; ama bana verdiğin an hayatımda hiç o kadar güzel birşey görmediğimi düşünmüştüm. Daha sonra da gittik seninle sahaflara, incecik Lenin kitabını, ve Hitler Annen Seni Çağırıyor'u almamız o zaman rastlar. Çocuktum ben, ufacıktım, ve bana ısmarladığın böreğin çok pahalı olabileceğine dair ciddi kuşkularım vardı. Bilmiyordum ki, sen yanımda oldukça bunların sorun olmayacağını.

Devlet Parasız Yatılı Okulu sınavlarına hazırlanırken kursta bir Türkçe testinde otuz soruda yirmidokuz doğru yapmış, son soruyu da boş bırakmıştım hatırlarsan. Ardından bana tüm emeklerimizin boşa olduğunu, böyle hiçbir şey kazanamayacağımı söylemiştin. Oysa benim aklım haftasonları kursa gittiğimiz Galatasaray lisesi'nin sıralarının arasında bulduğum oyuncaklardaydı, seni o yüzden anlayamadım. İki tane plastik ninja kaplumbağa, neden bende de bunlardan yok ki diye düşündürmüştü beni tüm hafta sonu. Biliyorum, sen alırdın bana, ama ben hep garip bir çocuk oldum zaten. Bir sonraki gece, nasıl hissettin bilmiyorum, bana demirden bir uçak getirmiştin, bir kalemtraş.

Bir çocuk, bir kalemtraşın uçabileceğine inanır mı hiç ? Ben inandım, koştum elimde o uçakla.

Uçmadı.

O uçak uçsa, sen hala burada olurdun zaten.

Benim doğum günüm, ve senin ölüm günün, ikisi de yaklaşıyor. Yaz geliyor kısacası, hava sıcaklaştı iyice.

Hissediyor musun ? Evin balkonu bomboş, kıyamıyorum köşene oturmaya.

Kurumsal

2007-06-15T16:01:00.001+03:00

sıkıntı hapsetmiş kendini gri binaların içine,
kollarımıza tırnaklarını geçirerek içeride tutuyor bizi.

başımızı önümüze eğip, masalarımızın altında ağlıyoruz genç ruhlarımızın ellerimize bulaşan kanlarına bakıp.
gökyüzü siyaha dönüyor, kırmızıdan siyaha.

hayalleri yutup soluk renkli kartlar halinde tüküren ufak makinalar,
homurdanarak , ve titreyerek çalışıyorlar.
benlikler, hapsedilmiş boynun etrafından bağlanan parlak bir bez parçasının içine,

yularlarımız boynumuzda,

bizi ne-re-ye çekerlerse, o-ra-ya gidiyoruz.

gri bina bizi ne zaman isterse, o zaman alıyor.

sıkıntıyı hapsetmişiz gri binaların içine,
nefretle silkeliyoruz bizi tutan ellerini, bırakmıyor.

2007-06-10T21:26:00.001+03:00

Sakin gece, miskin pazar gününü kovaliyor gölgelerin arasından, bağırışlar ve köpek havlamaları içinde.

Uzağında da olsak, deniz kokusu genzimizde tekrar, tekrar aldığımız nefes ayışığının altında geleceğe doğru masmavi yolculuğuna çıkıyor.

ay gökyüzünde yine

yakamoz mora boyuyor dalgalı denizi,

hoşgelmiş ruhumun söylediği en güzel şarkı

neşeyle nefesime karıştığı, dudaklarımdan ahenkle gökyüzüne yükseldiği şehre.

Dream Theater - In the Presence of Enemies Pt.1

2007-06-10T17:59:00.001+03:00

Yürü be !

"I saw a white light
Shining there before me
And walking to it
I waited for the end
A final vision
Promising salvation
A resurrection
For a fallen man

Do you still wait for your god?
And the symbol of your faith

I can free you from this hell and misery
You should never be ashamed my son
I can give you power beyond anything
Trust me you will be the chosen one

I was forgotten
A body scorned and broken
My soul rejected
Tainted by his blood

Beyond redemption
A sinner not worth saving
Forever taken
From the one I loved

Do I still wait for my god?
And the symbol of my faith

I can lead you down the path and back to life
All I ask is that you worship me
I can help you seek revenge and save yourself
Give you life for all eternity

Servants of the fallen
Fight to pave the way
For their savior's calling
On this wicked day

Through a veil of madness
With a vicious blade
One man rises up
Standing in their way

Redemption
Redemption for humanity..."

Masal.

2007-06-05T00:12:00.000+03:00

"Sana bir masal anlatayım mı?" dedim,

"Olur" dedi gülümseyerek.

Ve gözlerine bakarak hayal ettiğim en güzel masalı, yaratılışına yardım ettiğim en görkemli fırtınayı anlattım ona.

Hayatımızı anlattım.

Hayatlarımızı, ve geleceğimizi.

Şu an dahil, ve şu andan sonrası; buradan sonsuzluğa.

Yanyana üç nokta. ...

Ve ileriye; ufka doğru;

.

.

.

Gülümsedi deniz kızı, parladı gülümsemesinden yansıyan ışıklarla mor pabuçları.

Kurudu gözlerinin sıcaklığından yastığa düşmüş tüm gözyaşları.

Sıkıca sarıldı ona melek,

ve

koparmadan,

bir yaprağa birlikte dokundular - hayatlarını kesiştiren dipsiz kuyunun başındaki ağaçtan.

yemyeşildi.

canlanmış, ve elele yürüdüğünüzde deniz kıyısında; yüzünüze vuran bahar rüzgarı gibi taze.

İt's a Hard Rain A-Gonna Fall.

2007-05-31T23:15:00.001+03:00

Dilleri kırıkken konuştu insanlar,

yürekleri paramparçayken seviştiler,

kılıçları ciğerlerini delerken savaştılar,

yürüdüler, ayakları yokken;

ve gördüler tüm gerçeği; gözleri kargalar tarafından yalçın kayalardan atılmışken,

siz ise sadece tokat attınız yüzüme,

ruhuma batırdınız sivri dillerinizi,

ayakta kalabileceğimi düşünmüyorsanız; bu büyük bir hata olacaktır.

Siz sırtımdayken dağları tırmandım ben, ışığı belirsiz fenerlere yüzdüm dalgalar içinde,

yarımı gömdüm ben, siz sırtımdaydınız,

söylemeye başlamadan biliyordum; siz yanımdayken şarkımın güzel olmayacağını,

ayaklarınızla enseme basarken bu yüzden çıktım yalnızlığın delilik kulelerine,

ve silkeledim sizi sırtımdan,

yaralıyken,

yarım ölmüşken,

ağlamadım.

şimdi ağlayacağımı düşünüyorsanız; bu yaptığınız ikinci ve son hata olacaktır.

Kara Kız

2007-05-31T20:58:00.000+03:00

-Tanrıyı arıyorum ben.Nerede tanrı ?

-Senin içinde.Benim de içimde.

-Öyle sanıyorum. Ama nedir o ?

-Babamız.

-Neden anamız değil ?

-O zaman analarımız , onları Tanrı'dan önce saymaya zorlarlardı bizi. Anamın gösterdiği yoldan gitseydim , toplumdan atılmış biri , bir serseri olacağıma , belki zengin bir adam olurdum ama Tanrı 'yı asla bulamazdım.

* Bernard Shaw - Kara Kız

Für Die Meister - Bram Stoker [2006]

2007-05-31T20:40:00.000+03:00

“Yolu ne kadar uzatsam da , ne kadar bilmediğim ara sokaklara dalarak bir çıkmaza düşmeye çalışsam da farkındayım : en ters doğrultuda atılmış bir adım bile beni gideceğim yere biraz daha yaklaştırıyor.Sona doğru ya da başa doğru , sonda ya da baştayım ; bilemiyorum.

Yürürken kollarımı ne kadar sallarsam sallayayım faydası yok.Birazdan yanından geçeceğim şu direğe kafamı vursam defalarca belki dururum , ama ancak bir süreliğine.Beni ne aylar , ne yıllar , ne de ötenazi’nin adilliğine inanmış bir doktor kurtarabilir.Evet , böyle bir durumda en fazla ölürüm.

Eğer çözüm ölmek olsaydı direkler gibi barbarca tercihler yerine kendimi son teknoloji ile donatılmış şu jeeplerden birinin altına atardım.Medeniyetin tekerlekleri kauçuk bir juggernaut’mışcasına sırtıma çıkar , beni sonsuza kadar asfaltın metrelerce altındaki serinliğe gömerdi. Cansız bedenimin etrafına toplanan insanlar ise sonradan üzerinde bir kimlik bile bulunamayan bu gencin -onlara göre- kısacık hayatının böyle boktan bir şekilde son bulmasına üzülecekti.Hayat mücadelesi yorgunu cümleleri ve endüstrinin artıkları ile kirlenmiş acımaları ile...

Ölüm düşmek üzere olan bir kalede şerefle yaşanmışçasına görkemli olmayacaktı belki ama yine de ölecektim.Çözüm bu olsaydı ölürdüm de.Ama ölüm bir son değil , yalnızca değişimdir.Perde bir anlığına kalkar ama bu tekrar inmeyeceğine değil , tekrar ineceğine işarettir sadece. “

Öksürdü ve bir an için olsun düşüncelerinden sıyrıldı. Etrafında durmaksızın akan insan trafiğine aldırmadan öylece durdu. “Her geri geldiğinde kıçıma saplanan bir bıçak gibi acı veren 6. hissim ve tüm kehanetler bulmam gereken yerin burası olduğunu söylüyor.Hayatta böyle bir kararı bir kere verir insan; ama bu yapmama engel olmamalı.Şimdi...”

Sözünü bitirmeden arkadan sol omzuna aldığı şiddetli darbe kendi etrafında yarım tur kadar dönmesini sağladı.Yanından omuz atarak geçen adamla kısa bir göz teması yaşadıktan sonra büyük kararların zor durumlar içerisinde ve üzerinde uzun boylu düşünmeksizin alınması gerektiğine karar verdi ve kapısının önünde durduğu berber dükkanından içeri girdi.

Zihninde az önce bıyıklı bir adamdan aldığı darbenin ona gönderilmiş ilahi bir mesaj olup olmadığını tartarken ağzından belli belirsiz bir “hayırlı işler” çıktı. Böylece bir saniye önce unuttuğu durumunu (kim bilir kaçıncıya yeniden) fark etti.Girdiği dükkana şöylece bir baktı.

Duvarları boydan boya kaplayan aynaların sağladığı derinlik olmasa; insan boğabilecek kadar küçük olan bu dükkanda iki berber (bir usta , bir de kalfa) ve bir çırak büyük bir başarı örneği göstererek aynı anda iş görüyorlardı.İstanbul yazlarına özgü ıslak hava içeride sıra beklemekte olan insanların giysilerinin altlarından aynaların duvara bakan yüzlerine kadar en karanlık yerlere bile giriyor , her yerde kendinden bir parça bırakarak ucuz bir klima taklidi olarak kullanılan duvardaki pervaneden dışarıya çıkıyordu.

“Hoş geldin abi , buyur” dedi içlerinde yaşça en küçük görünen çırak.13’ünde ya var , ya yoktu.Kim bilir ne zaman saçlarını bu iğrenç modele sokmuş (eskilerin “Travolta saçı“ dedikleri bu olsa gerek) , buna rağmen bütün gününü berber dükkanlarında saç süpürmekle geçiren insanlara has bir özellikle iğrençliğin bir türlü farkına varamamıştı.Üzerindeki renkli gömleğin bilekleri ve yakası tozla karışık terden simsiyah olmuş , altındaki beyaz pantalonun kıç tarafı eskilikten parlamaya başlamıştı.Tam da bu çocuğun pantalonunun kıçını eskitebilecek kadar oturup oturmadığını düşünürken kalfa olabilecek yaşta görünen “Bir kaç kişi var sırada , biraz bekleyeceksin ama.” Dedi bıyık altından gülümseyerek.“Beklerim ; acelem yok.” Çırak bu alışılagelmiş cevabı duyar duymaz Selim’e şöyle bir baktı ve arkasını dönüp aynada saçlarını düzeltmeye başladı.Daha doğrusu uyandığından beri aralıklı olarak yaptığı bir işe devam etti.Selim ise konuşmaktan azat edilmiş olmanın verdiği mutluluk ile serbestçe dükkanı incelemeye devam etti.

“Demek burası” dedi kendi kendine , yanında gazete okuyan adam kafasını ona çevirince Selim de ona döndü ve bir süre bakıştılar.Selim adama gülümseyince o da gülümsedi ve “evet burası” dedi ; “Burası bu çevrenin en iyi erkek kuaförüdür.Size de öyle tarif etmiş olmalılar.” En iyi mi , ben iyi olduğundan bile emin değilim diye geçirdi aklından.

“Bana tam olarak böyle söylenmedi.Ama yine de kolayca buldum.” dedi ve bakışlarını adamdan kaçırdı.Kemal ise fazla konuşmak istemeyen bu garip yabancının üzerine çok düşmedi ; gazetesine döndü.Gazete okur gibi yaparken bu gün de patronundan para alamadığını karısına nasıl söyleyeceğini düşünüyordu.Eve gidip parasızlıktan üç başlı bir canavara dönüşmüş olan karısının yüzünü görmektense , az önce yanındaki adama “en iyi” diyerek yalan attığı bu lanet 3.sınıf berberde kalmayı tercih ettiğini düşündü bir an.Tam o sırada gazeteye kayan gözleri onu tuttuğu takımın yeni aldığı “Süper Yıldız”ın bilgisayarda forma giydirilmiş resmine götürdü , sakinleşti Kemal.Yakında başlayacak sezonun hayaline daldı.Uyudu Kemal ; bir kez daha yaklaşmışken dünyanın kapısını aralamaya , tekrar rüyalar alemine yuvarlandı.Hem de gözleri sonuna kadar açık bir halde...

“Bana tam olarak böyle söylenmedi.Ama yine de kolayca buldum.” Dedi ve bakışlarını adamdan kaçırdı Selim.Bir an ne zamandan beri sesli düşündüğünü bilmediğini fark etti.Yanında oturan adamın düşünceli düşünceli okuduğu şeyin “tarafsız” bir spor gazetesi olduğunu görünce gülümsedi.”İyi geceler” dedi belli belirsiz bir sesle ve dükkanı seyretmeye kaldığı yerden devam etti.

Açılalı en fazla bir ya da bir buçuk sene olmuşa benziyordu.“Usta” olmaya üçlü arasında en yakın olan delikanlının mağrur görünmeye çalışan eski elbiseleri ve gözlerinin altındaki morluklar , henüz bitmemiş borçların ve uykusuz gecelerin belirtisi olmalıydı.Üzerlerine binen yükle çökmüş omuzlar duvardaki ustalık belgesinin sahibinin kafasını taşımanın verdiği azim ile ayakta durabiliyordı.Ama sadece buradayken...Gece dükkanın kepenklerini çekip evi doğru yollandıktan sonra , üzerlerine bir de bomboş bir kafa taşımanın vicdan azabı yıkılınca , omuzların evde bulunacak biri tarafından iyice ovulması gerekiyordu. “Böyle hayat olmaz olsun!” dedi omuzlardan biri , yani en azından Selim öyle düşündü ve bu hoşuna gitti.Kendi kendine kurduğu bu eğlenceli hayal ile gülümserken “kalfa”nın onu çağırdığını fark etti.”Gelicek misin?” şeklinde bir davete “hemen geliyorum” diye cevap verdi ve zıplayarak yerinden kalkıp berber koltuğuna oturdu.

Ağzındaki kürdanı durmaksızın dudağının bir tarafından diğer tarafına geçirirken bir yandan da berberlere özgü hareketlerle biraz sonra bir sanat eseri haline getireceği saçları kurcalıyordu , “Nasıl olsun ?” diye sordu.Selim tam cevap verecekken talimat yan koltuktaki müşteriden geldi : “Abinin saçlarını yine her zamanki gibi kes.”
Beni hayatında görmemiş adam saçlarımın her zamanki modelini nereden bilecek diye düşündü Selim ve “Kısa” dedi. “Ele gelmeyecek kadar kısa olsun.” Berber gülümseyerek onayladı ve yandaki müşteriye göz kırparak Selim’in kafasını eğip saçlarını yıkamaya başladı.

Bir an için kafasını toparlamaya çalıştı Selim : buraya neden geldiğini,“orası”nın burası olduğu bilgisini tamamlayacak işaretin nerede olduğunu , bu adamların nasıl olup da onu tanıyormuşçasına konuştuklarını anlamaya çalıştı.Fakat sıcak su ve ucuz şampuan ile ovularak taciz edilen beyni sadece son soru işareti için bir cevap getirebildi : her gün yüzlerce kişinin kafasını okşayan berber , onu kolaylıkla bir başkası sanabilirdi.Kaldı ki buraya daha önce gelmiş olması imkansızdı.”Böyle adi ve pis bir yer ruhumun asilliği ile uyuşmuyor , yani herhalde öyledir.” dedi kendi kendine ağzına su kaçırmamaya çalışarak ; böylece ağzından sadece kimsenin anlamadığı kısık bir gurultu çıktı.Ellerin üzerinden çekildiğini hissetti,şimdi havlu hazırlanıyor olmalıydı.Bir-iki-üç ve kafası şimdi baam diye geriye yatırılacaktı.
Gözlerini ancak berber yüzünü kabaca sildikten sonra açabildi.Şimdi kendisini daha yakından görebiliyordu : Yorgun yüzü , zamandan etkilenmemişcesine genç görünüyordu.Saçları yer yer beyazlamaya başlamış , üstlerden de birazcık açılmıştı.Tekrar kaybetmek için çok yaşlı , bulmak içinse çok gencim diye düşündü.Tam o sırada aynada sol yanağında bir ben olduğunu gördü , berber havluyu asıp gelene kadar bugüne kadar neden fark etmedim acaba dedi ve eliyle yanağını ovuşturmaya başladı.Aynada görünen yerin üzerinden defalarca geçti , ama hiçbir şey bulamadı.Orda duruyordu işte , sol gözünün üç parmak altında.

Daha yakından bakmak için aynaya eğildi ve beni gördü.Ama benin sahibi başka birisiydi ve aynanın arkasından ona bakıyordu.

“Bana yardım edebilecek misin ?” dedi Selim’e fısıldayarak. “Eminim insanlar deli olduğumu düşünüyorlar,onlara gerçeği bir türlü gösteremiyorum.Lütfen yardım et bana.” Orta yaşlı , yüzüne dökülen siyah saçlarının arasındaki beyaz tellere rağmen gençliğindeki güzelliğinden çok şey kaybetmediği belliydi.Yorgun ve korkmuş gözlerini sıkı sıkı yumdu ve “Hisset!” diye hırladı. “Yine beni konuşuyorlar.” Selim şöyle bir etrafına baktı , dükkandaki hemen herkes ikili gruplar halinde birşeyler konuşuyordu.Tekrar aynadaki yüze döndü ve bulamadığı için üzgün olduğunu gösteren gözlerle baktı. “Ne olduğunu bilmeden yaptıkları şeylerden dolayı affet onları.”
Berber kendi kendine konuşan bu garip müşterisine aldırmadı ve üst taraflardan kesmeye başladı.Adamın bu sessizliğinde bir garipseme olduğunu fark eden Selim sustu ve sırtını koltuğa yasladı.Şimdi dışarıdan aynaya vuran ışık yüzünden arkadaki yüzü zar zor seçebiliyordu.Berber konuştuğunu fark etmesin diye sıktığı dişlerinin arasından “Anlat” dedi. “Seni niye aradığımı , niye burada olduğumu bilmeliyim.”
“Ben burada olduğum için.” dedi aynadaki yüz.İki elini aynanın yukarıdaki kısımlarına yapıştırmış , yüzünü de sanki arkadan birşey sıkıştırıyormuş gibi aynaya dayamıştı.“Ben ise buraya nasıl geldiğimi bilmiyorum.İlk başta sadece hayal ettim.Herşey tıpkı ikimizin arasındakiler gibi bir hayal ile başladı...
Kuşatmanın son günüydü , kalenin kuzey burçlarından gelen korkunç çığlıklar ve savaş naraları “onların” önlerine gelen herkesi ezerek ilerlemeye devam ettiklerini gösteriyordu.Benim ise yüce çarlarımızın unutmayı bir aile geleneği haline getirdikleri bu sınır bölgesinde “onlarla” ilgili bildiğim şeyler sadece efsanelerdi : bu vahşi savaşçıların bölgesine giren hiç kimse bir daha geri dönemiyordu.Evet , erkekleri kazığa oturtuyor , boğuyor ; kadınları ise kendilerine ait hale getiriyorlardı.Hem de en iğrenç şark usüllerini kullanarak.Babam ve Annem bu rezil sonla karşılaşmamak için zehir içtiler gözlerimin önünde.Annem son damlayı içtiği an fosforlu yeşil bir ışıkla kaynayama başlayan gözlerini bana çevirdi ve “Nikol , peki Nikol ne olacak?” dedi.Çaresizlikle haykıran babam bana doğru döndü ve ağlayarak beni tutup duvara fırlattı.Ağlayarak doğrulmaya çalıştım ama gözlerimi kırmızı yapış yapış bir perde kapladı , öldüğümü ve rahiplerin anlattığı Aden Bahçelerine doğru yolculuğa çıktığımı düşündüm.

Başımdaki acı geçmeye başladığında dışarıdaki gürültünün tekrar yükseldiğini duydum.Cennetin kapılarından geri çevrilmiş olmalıydım.Gözlerime dolan kanları silip ayağa kalktığımda içinde bulunduğum durumun çaresizliğini fark ettim : Bu unutulmuş lanetli slav kalesinin komutanı ve onun sevgili eşi , beni ; biricik kızlarını öldürmeleri gerekeceğini unutup kendilerine yetecek kadar zehir alıp kapıyı kilitlemişlerdi.Bu hatayı kanı zehirle dolmaya başladığında fark eden zavallı babam eriyen kaslarındaki son güçle beni öldürmeye çalışmıştı.Ama ne yazık ki boynumu kırabilecek kadar hızlı fırlatamadı beni.Ve bir hamle daha yapabilmek için – çok keskindi zehir.Yerde bana doğru ellerini uzatmış gözleri açık yatışını bir an beynimde çakan ışık ile fark ettim ; o sahneyi mezarımda bile hatırlayacağım.Tabi eğer bir mezarım olursa...

İçinde bulunduğumuz oda , kuzey burçlarındaki kulenin çatı aralığıydı.Belli ki babam son anlarımızda bize hiçbir yoldan ulaşamamalarını istediği için burayı seçmişti ; eski mimarinin gizli erdemleriyle yapılmış taş duvarların soğukluğu ışık girmeyen odayı daha da karanlık hale getiriyordu.Ne kendimi atabileceğim bir pencere , ne de kırıp kalbime saplayayabileceğim bir tahta parçası vardı.“Onlar” kapıyı zorlamaya devam ediyorlardı , o günden beri ne zaman gözlerimi kapatsam attıkları çığlıklar kulaklarımda yankılanıyor.Sonsuz karanlık ve onu yırtabilecek tek bir ışık hüzmesine bile yaşama fırsatı vermeyen bir ümitsizlik...

Belki her düşündüğünde bunun için bana kızıyorsun , sana hak vermiyor değilim.Ama düşün , sen olsan ne yapardın ? Aç kurtlar üzerine üşüşmek üzereyken , ödenecek bedelin büyüklüğü kaç kişiyi bildiği tüm kaçış yollarını denemekten alıkoyabilir ki ?
Diz çöktüm ve yalvarmaya başladım.Yalvardım ve her sözümle asil olarak varolmuş ruhumu biraz daha alçalttım.Tanrı , Şeytan , Melek , İblis , Cin , Cadı ; beni içinde bulunduğum şu çıkışsız odadan çıkartabilecek tüm varlıklara yalvardım.Dışarıda çığlıklar atan vahşi , terli savaşçıların elinden beni kurtarabilecek olan her varlığa...

Elimde olan her şeyi tek tek sundum , hem de bir an bile tereddüt etmeden.Kendi ruhumu , geleceğimi , sevdiklerimin ruhlarını..Ve en son da seninkini...Hayatı boyunca onurlu yaşamış , tanrısı adına savaşmış bir kahraman olan sevgilimin ruhunu lanetledim ölümlü hayatımın son anlarında , ve birden bütün ses kesildi.
Çağrım cevap bulmuştu.

Kim ya da neyin yardımıyla bilmiyorum ama kurtulmuştum.O ana kadar yaşadığım herşey bir oyunmuş gibi geldi ilk anda.Kalkıp kapıyı açmak istedim.Aniden gelen bir destek tarafından kurtarılmış olmalıydım.Yürümeye çalıştım ve içinde bulunduğum mekansızlığı ilk kez o an fark ettim.Sanki içinde nefes alabildiğim bir çamurun içindeydim ; hareket etmek , bağırmak nafileydi.Oyun oynamak , ve kaybetmek insanlara özgü bir davranıştır...Ve dışarıdaki sesleri her ne kestiyse – benimle oyun oynamıyordu.
Nerede olduğumu hala bilmiyorum.Tek bildiğim şu an bana baktığın pencere açılana kadar karanlıkta kaldığım.Binlerce , belki milyonlarca yüz gördüm pencereden ama hiçbiri beni fark edemedi.Bu tarafı sadece senin gözlerin görebilecekti beynimin içindeki sancıların bana söylediğine göre , sen ise çok ama çok uzaktaydın.
Ama her gün biraz daha yaklaştığını hissettim.Ödediğim bedel buydu; sen beni bulana kadar seni bekleyecektim.Sen ise , sürekli unutup yeniden öğrenmekle lanetlendin.Ama şimdi özgür olabilirim , bunu sen yapabilirsin.Şmiel , her şey senin dudaklarının arasında.Birlikte tekrar edersek kurtulabiliriz...”

“Yani senin hayatın için ben lanetlendim.” dedi Selim aynaya bakmadan. “Sen sevgilim , ruhumun ikizisin.Demek ki bu yüzden her gece rüyalarımda seni görüyordum , hem de kim olduğunu bilmeden...”

“Evet Şmiel , şimdi artık biliyorsun.Beni kurtarırsan üzerimizdeki kötü olan her şey kalkacak.Tekrar eskisi gibi tek vücut olabiliriz.Haydi sevgilim , bu anı çok uzun zamandır bekliyorum.”

Düşündü Selim , berber dükkanı yavaş yavaş ortaçağdan kalma bir şatoya dönüştü.Dökülen kan geldi gözlerinin önüne , köylülerin ve savaşçıların kanı.Kanı emen toprak ilk mahsullerini vermeden düzenlenen evlilik töreni geldi gözlerinin önüne ; o ve aynadaki yüzün evliliği.Gelinlik içindeki o yüze baktı , baktı ve kale tekrar berber dükkanı haline geldi.Eğilmiş kendisine inceler gibi bakan kalfaya şöyle bir baktı ve tekrar aynaya döndü.

“Evet sen osun ; hayatım , yani hayatlarım boyunca aradığım o yüzün sahibisin.Şimdi seni buldum , ama sanırım sadece benim lanetim bitiyor.Çünkü senin dediğin gibi eski sevgilim , aradan geçen zaman boyunca sürekli unuttum ve öğrendim.Kim bilir kaç defa birden bire hiç tanımadığım bir yerde kim olduğumu bilmeden uyandım.Aklımda tek kalan yüzündü , bulmam gereken o masum yüz...

Ama ben o yüzü asla aşkla aramadım , eğer her şey anlattığın gibiyse aşk ilk lanet anında yok olmuş olmalı.Aslında benim aradığım arayışın kendisiydi.Şimdi buldum , lanetim sona erdi ; ama seninki yeni başlıyor olmalı.Çünkü arayış biterse , aranacak birşey kalmadığı için bitmelidir...”

Kemal tam 4-4-2 nin 3-5-2 ye olan ezici üstünlüğüne olan inancını kafasında pekiştirirken önündeki koltukta oturan garip adamın aynaya yumruk attığını gördü.Cam parçalarının saplandığı eli kanlar içinde kalan adamı öfkeyle kucaklayan dükkan sahipleri yaka paça dışarıya taşırlarken “Kim bilir neyle boğuşuyordu zavallı.Hayat gailesi işte...” dedi.Adam ise her tarafı kana bulayarak yumruğunu sallıyor ve kaybedecek kadar yaşlı olmadığını haykırıyordu...

Gökyüzü - Parça Parça [2006]

2007-05-31T20:36:00.000+03:00

Et Reyonunun Süt Ürünleri Reyonunu kestiği köşeyi dönerken çarpıştığı kadından özür dilerken bir yandan kendi kendine açıklama yapmaya çalışıyordu : “Neden,neden böylesine sersem hissediyorum kendimi bu sabah?Dün gece geç de yatmadım ama...Neyse , nasıl olsa kahvaltı ettikten sonra işe giderken ister istemez ayılacağım.”

İçecek reyonundan bir kutu meyve suyu aldı ve elindekileri sallayarak kasaya doğru yürüdü.Son derece çirkin olan kasiyer kızla göz göze gelmekten kaçınarak aldığı her şeyi tek tek verdi,ve geri alarak poşete doldurdu. Makinenin ekranından ödemesi gereken miktarı okudu,daha önceden cebinde hazırlamış olduğu parayı kıza uzattı ve beklemeye başladı.Para üstü yoktu,fiş için bekliyordu. Fişleri herhangi bir amaç için
biriktirmiyordu, bir gün fişi almadan marketten çıkarsa kasiyerin arkasından koşarak geleceğini ve herkesin dönüp ona bakacağını tahmin ediyor ve bunun başına gelmesinden çok korkuyordu.

Pijamasının üzerinde gördüğü beyaz bir lekeyi tırnağı ile kazımaya çalışırken kasiyerin gülümseyerek uzattığı fişi aldı ve çıkışa doğru ilerledi. Fotoselli çıkış kapılarının önüne koyulan büyük detektörlerin –onların hiçbir zaman çalıştırılmadığını,etkilerinin sadece psikolojik olduğunu düşünürdü- arasından geçerken çıkan garip viyaklama ile biraz daha uyandı. Hızla yanına gelen Güvenlik görevlisi ondan üzerindeki metalleri çıkarmasını istedi. İş başında bu kadar asabi olduğuna göre bir baltaya sap olma konusunda büyük bir hayal kırıklığı yaşamış olmalısın diye geçirdi içinden görevli için, ve dövecekmiş gibi bakan gözlerle cebindeki anahtarlıkla bir iki bozuk parayı masanın üzerine koydu. Geri döndü ve dedektörden tekrar geçti.

Aynı kafa tırmalayıcı ses bir kere daha kulaklarının arasında dolaştı. Güvenlik görevlisi bu sefer daha da kuşkucu bir şekilde üzerinde başka metal ne olduğunu sordu. Ses tonundaki alaycılık uykudan gelen sersemliğinin geri kalan kısmını da götürdü ve “bu salak aletin neden ötüp durduğunu” anlamasını sağladı.

“Sanırım algılayıcılar bunun yüzünden hata yapıyorlar” dedi ve sağ kolunu omzuna kadar sıyırdı. Güvenlik görevlisini yüzünde hayret dolu bir ifadeyle elini kocaman barkot şeklindeki dövmenin üzerinde dolaştırdı ve “Kusura bakmayın, gerçi detektörlerimizin bir algılama sorunu olmadığı görülüyor. Hatta olması gerekenden daha iyi algılıyorlar,esas sorun bu herhalde .” dedi.

“Seni Salak” dedi içinden ve gülümseyerek kapıdan çıktı: tüm şiddetiyle yağmakta olan bahar yağmurunu seyretmeye başladı. “Bakalım bu yağmurda eve kadar erimeden nasıl gideceğim?” diye düşünürken sırtına aldığı ani bir darbe yüzünden kaldırımdan yoldaki su birikintisine düştü.Hızla mümkün olduğunca az yerini ıslatarak doğrulmaya çalıştı ve onu itenin az önceki Güvenlik görevlisi olduğunu fark etti. Öfkeyle marketin kapısına doğru bir hamle yaptı ama ıslanan bacakları yumuşadıkları için yürümesini zorlaştırıyordu. Ağzından belli belirsiz bir küfür çıktı , son gücüyle gövdesini kaldırımın kuru kısmına atmaya çalıştı ama sadece yarım metre kadar ilerleyebildi. Tam kafatası da hızlanan yağmurla erimeye başlamıştı ki kuvvetli bir sarsıntıyla uyandı.

Gözlerini açtı ve battaniyesinin üzerine düşen sıva parçasını yatağının yan tarafına fırlattı. Yüzünde gece boyu biriken tozları eliyle şöyle bir aldı ve bu sabah da kendi dünyasında uyanabildiği için tanrıya şükretti. Başının hemen yanındaki perdeyi biraz aralardı ve gökyüzüne baktı. “Gökyüzü yine parça parça.” Diye söylendi içinden.

İnsanlar ellerindeki geniş metal şemsiyeler ile kafalarına düşecek parçalardan korunmaya çalışıyorlar ve bu çaba içerisindeyken aynı böceklere benziyorlardı. Yağmayacağını ve bugüne kadar hiç yağmadığını bile bile bu sabah da yağmur yağmadığını düşündü. İçindeki bu tuhaf dürtüden bir türlü kurtulamıyordu; her sabah gözünü açtığında perdeyi araladığı zaman camın dış tarafındaki su damlacıklarından dışarıyı bulanık göreceğini hayal ediyordu. Bazen bulanık gördüğü oluyordu ama sadece cam yarıya kadar sıva kırıntıları ile kaplanmış olduğu için. Hayaller bile üzerinde düşen gök parçalarının etkisiyle yamulmuş biçimde görülüyordu.

Marketteki güvenlik görevlisini gördüğü an aklına sabahki kabusu geldi, rüyadakinin aksine sessiz biçimde kapıdaki detektörlerden geçerken güvenliğinden emin olabilmek için şöyle bir arkasına baktı, kimsenin gelmediğini görünce rahat bir nefes alıp karşıdan karşıya geçerken cebine soktuğu bisküvi kutusunu çıkardı. “Aptallıklarına her zaman şaşıyorum” diye düşündü.

Babil - 2006

2007-05-31T20:31:00.000+03:00

Hatalarımızdan asla ders almayacağız.

Bazen yükseklerden yaşantınıza baktığımda anlıyorum ki, geçmişte yaşayıp göçmüş olanların mirası insanlığa kendi sonunu hazırlamakta yardım etmekten başka birşey yapmıyor. Çürümüş kemiklerimiz gibi, anlatmak, haykırmak istediklerimiz de rüzgarda kalmış eski bir parşömeni andırırcasına un ufak oluyor. Sesleniyoruz, ama kulaklarınızı tıkıyorsunuz.

Ne demek istediğimi anlayamadınız demek. Gecenin geç bir saatinde başucunuzda beliren bir adamdan size gayet açık şeyler söylemesini bekleyemezsiniz. Arzularınızın sınır tanımazlığının ilke olduğu yaşamınızda, bu gece bulduğunuzla yetinmek hayatınızı kurtarabilir, bunu bir uyarı olarak alın lütfen.

Ben ve benim gibi toza dönüşen diğer yüzbinlerce kardeşim de, ihtiras ve kibirin dünya üzerindeki doruk noktasından düştük toprağa. Kendi adımıza karar verme şansımız yoktu, beşeriyatın kaderini belirleyeceğine inandığımız yüce bir amaç için yaktık bedenlerimizi yıldırımlarda.

Soyunuzu başlatan insanın rahme düşmesinden binlerce yıl önce, Batıllığı bin parçaya ayırıp, yeni bir çağ açmak için verimli ovalarımızın dibi olmayan denizlerle birleştiği yerde toplandık. Kalabalık bir ordunun öfkeyle havaya kaldırdığı mızrakları gibi dik ve mağrur, sırtımıza inen kırbacın inancımızı sarsmasına izin vermeden isyanımızın yükseleceği yerde ayakta durduk.

İnsan, artık kendisine ışığın doğduğu yerden bakmaktan başka birşey yapmayan, kibiri ve kendini beğenmişliğiyle tiksinti veren kamçılı efendisini omuzlarından silkelemeliydi, ve biz yapmalıydık bunu. Biz, muhteşem Babil'in; dünyanın başkentinin çocukları.

Yapabilirdik, çünkü yüzyıllar boyu ağzımıza vurulmuş olan gem sökülmüştü.

Burnunuzu şu buğulanmış camın dibinden çekmeden ne sen, ne de sonsuzluğa uzanan soyun anlayamayacaksınız ama, yine de söylüyorum :

Kutsallık dünya üzerinde dövülmüş en keskin ve en kırılgan kılıçtır.

Kutsallık, kendi zihninden kafatasını çatlatan başağrıları içerisinde çıkmaya çalışan insanın benliğiyle olan göbek bağını kesen işkence silahıdır. İnancın yumuşattığı kalplerin içinden suya düşer gibi geçer, yeter ki o kalp reddedilmiş melaikelerin gözyaşlarıyla sertleşmiş olmasın. İşte o zaman, çığlıklar içinde karanlığa düşer kılıcı tutan eller.

Karanlığın bir kapıyı daha araladığı an bu andır, bir mum daha söner insanların mabetlerinde, ve gölge bir vadide daha hakim olur. Tek isteği sıcak bir yuva olan bir kadın daha ümitsizliğe düşer, geleceğine dair ümidi sarsılmış bir çocuk daha sıcak yuvasını yitirir.

Yere düşen kılıç ise, parçalarını toplayacak bir inanan bekler, tekrar tanrının korkunç gazabı ve babacan sevgisi olabilmek için. Tekrar gülen ve ağlatan, ağlayan ve güldüren olabilmek için bekler. Onları kullanmayı bilmeyen erkek ve kadın kardeşlerimizin, parçalarıyla birbirlerini öldürmelerini izleyerek bekler.

Kralımız, kılıcı eline alıp üzerine tükürdüğü an başladı bizim yanışımız.

Tüm ümidimiz gerçeği hiç görmemiş gözlerimizi kör edene kadar dünyayı seyredebilmekti. Yalanın olmadığı, insanların rüyalarına kimsenin karışmadığı, tanrının mezarı üzerinde yükselen dünyayı seyredebilmek.

"Bulutlara dokunmamızı sağlayacak yegane şey, bulutları yaratanın mezarı olacaktır" İşte böyle söyledi bize kralımız, biz eşlerimizin ve çocuklarımızın yanından ayrılırken.

"Siz ki, dünyanın kurtarıcısı ve sahipleri olacaksınız ! Siz, kendi ellerinizle yarattığınız tanrınız tarafından kutsanacak, insanlara ışığın kaynağından bile yukarıdan bakacaksınız !" İşte böyle söyledi ünlü hatiplerimiz, askerler bizi silah zoruyla sıraya sokarken.

Özgürlüğü düşledik, hayatta kalmayı, ölümsüz olmayı düşledik.

Tanrıya karşı en büyük küfürü, cennete karşı en büyük başkaldırıyı inşa etmeye işte böyle başladık.

Miskince yattığın yatağından kalk, soyunun soysuz temsilcisi ! Kalk ve toprağın üzerinde öylece kalmış cesetlerimizi bul ! Bul ve kemiklerimizin ağır taşlar altında nasıl büküldüğünü gör ! Gör ve sırtımızda çakan kırbaçların acısını tat !

Tatlı bir rüya olmadığını anlarsın o zaman karşındakinin !

Çocuk bedenimle ben, tüm inancımı sırtıma yükledim çalışırken. Kum taşıdım dokuz yaşımda, onbeş yaşımda duvarcılara yardım ettim, ve yirmidördümde efendime yalvardım, biraz daha hizmet edebilmek için.

Yanımıza geldiği gün dün gibi aklımda, aklımda tam da evinde yalnız kalan kadınım varken geldi yanımıza. Yonttuğum taşa onun bedeniymişcesine hoyratca vuruyordum, yanımda olmadığı için, hayatta kalabilmesi için, beni gömebilmesi için vuruyordum. Köpeklerinin isterik bağırışları içinde başımda dikildi, ve bugün eseri(miz) için ne yaptığımı sordu.

"Bedenimi yıprattım efendimiz" dedim; "Ruhumu öylesine ezdim ki kanatları alev alev kızıl meleklerin yakalayamayacağı kadar hafif olsun!"

"Sekizinci katın tuğlalarına terimi ve kanımı akıttım, kanattım bedenimi ki cennette tahtında oturan tanrılar bile aşağılık kokusunu duyabilsin !"

"Dokuzuncu katın merdivenlerine değersiz gözyaşlarımı döktüm, azap çekmeyi göze alarak bize bahşedilen iradenin dışına çıktığımızı ispatlayabilmek için !"

"Sadece sadık bir köle, efendimiz" dedi kralın Baş Kahini. "Geleceğinde itaatsizlik görmüyorum, sadece sonsuz bir yokolma korkusu aydınlatıyor imgelemlerimi. Kulunuz, yarattığınız sonsuz kulenin azametiyle için için yanıyor."

Kralımız gülümsedi, "Haddini aşıyor düşüncelerin, fakat büyük amacımızı aydınlatacak olan alev ruhunda olduğu için sen ve ailen yaşayacaksınız" diyerek kutsal ilgisini taş taşıyan bir kadının kalçalarına çevirdi.

Kralımızın bahsettiği o alevin tepeden tırnağa tüm vücudumuzu saracak olan gazap olacağını bilemezdik.

Kıyametimizin başlıca alameti olarak, ilk önce zayıflar düştü.

Yorgunluğa ve açlığa dayanamayanlar, tanrıyla yumruklaşmak için kolları bizimkilerden daha kısa olanlar biz bulutlara değmeye başladığımızda teker teker mezara girdiler. Ölüm, kırdığımız kanatları yeniden eski gücüne kavuşmaya başlayan tanrıymışcasına boynumuza bastırdıkça daha da acele ediyorduk. Dünyanın efendileri olacağımız vadedilmişti ama biz sadece son tuğlayı koyabilmek için çalışıyorduk. Herşeye rağmen kule bitmiyor, gittikçe büyüyen bir tekerlek gibi cennete olan yükselişini sürdürerek dönmeye devam ediyordu.

Sabrın azalıyor, cesaretin de öyle. Gerçekte asla başlayamamış amacımız gibi hikayem de bir sondan yoksun, ama senin için virgül yerine nokta yerleştirmeliyim. Az kaldı, bitecek. Ben gittiğimde sildiğin terin gibi anlattıklarım da kaybolacak, biliyorum. Yine de dinle.

Artık çalışacak gücümüz kalmadığında şehrimiz üzerinde dev bir gölge hakimdi. Kulenin etrafındaki sokaklar, mahalleler günün belli saatlerinde tamamen karanlığa gömülüyor, insanlar kendilerini utandırmayan şeyleri tanrıların da göremediği anlarda benliklerini vahşi bir deliliğin içine bırakıyorlardı. Öldürüyor, çalıyor, ve bu cinnetin içerisinde aklını korumaya çalışanlara lanetler yağdırıyorlardı. İnanç; kralımızın elinde önce erkekleri evlerinden uzağa savuran, kadınları dul bırakan bir kule, daha sonra da toplumumuzun olgunları üzerine savrulan dev bir tırpan olmuştu. Kılıç kırılmak istiyordu, bunu imkansız kılan ise onu elinde tutanın halihazırda kırık olduğuna inamasıydı.

Limanımız bu başkaldırıya ortak olamayacak kadar korkak olmasına rağmen; uzaktan seyredebilecek kadar cesur hisseden yabancıların gemileriyle dolmuştu. Hiç bitmeyecek kule bizden yaşamlarımızı, yiyeceğimizi, dev taş parçaları altında belleri kırılan çocuklarımızı çalmaktayken; yaptığımızla övünüyor ve herkesin dünyanın başkentine girebilmesine izin veriyorduk. İnsanların gözleri göğün derinliklerine kadar uzanan kulenin izini bulutlardan sonra kaybederken kendimizden geçiyorduk, artık ruhumuz ve damarlarımızdaki kanımız olan kulenin birer gölgesinden ibarettik.

İnançsızlığın kutsallaştırılıp göklerin tacına sahip olduğu şehrimizde, kulenin aldığı son kurbak kralımız oldu. Çatlak yerlerini kendi ellerimizle sıvadığımız tanrımız emrini iletmek için hangi evsizi peygamber seçti bilmiyorum ama, bizler liderimizi Babil Kulesinin gölgesinde yakarken artık isyanımızın hiç bitmeyeceğini, inşaatın cenneti delene kadar uzanacağını hep bir ağızdan haykırıyorduk.

İşte o anda kırılan kılıç, bu kez yaratıcısı tarafından yerden kaldırıldı. Soylu kanla yaktığımız ateşe, tutuşan gökler ve düşen yıldırımlarla yanıt geldi. Tanrının sert ve adaletsiz öfkesiyle yaratıcı serüvenimiz son bulmuş, isyanımız şimşeklerle bastırılmıştı. O gün bedeni kavrulmayan kimse kaldı mı bilmiyorum ama, şehrin üzerine çöken duman ve sis seyrekleşmeye başladığında hissettiğimiz ölüm kokusu kule ihtişamına yaraşır bir gürültüyle yıkılınca un ufak olmuş bedenlerimize sindi. Soyumuzu sona erdiren mesajı tanrı ölümün eliyle göndermişti; çocukça kibirimize tokatla, kendimizi beğenmişliğimize acziyetimizle, ölümsüz olma arzumuza canımızı kalbimizden söken bir nefesle karşılık gelmişti.

Zamanla soğuyan cesetlerimizin üzerine önce solucanlar, daha sonra da yeni kavimler yerleştiler. Bereketten yoksun küllerimizi toprak sayıp yaşadılar ve kulaktan kulağa anlatılan hikayelerle tanrılarından korkmayı öğrendiler. Asla sadakatsizlik yapmadılar, ve insanca ölme şerefini hiç de farkında olmadan nesilden nesile size kadar taşıdılar. Bu sizin hem ödülünüz, hem de lanetiniz oldu. Gözleriniz hepsini görebilecekken siz hiç bakmadınız bile.

Bu gecelik bile olsa, bir saniye için gerçeğini fark etmen gerekli. Biz, isyanı denemiş ve yenilmiş insanlar, kayıp geçmişin sayfalarında soluk birer gölge olarak dolaşmaya devam edeceğiz. Izdırabımız hiç son bulmayacak.

Peki ya siz ?

Siz, kılıcın kimin elinde olduğunun farkında mısınız ?

Kulenizi ne zaman inşa etmeye başladığınızı bile bilmezken, ne zaman bitireceğinizi, nerede duracağınızı nasıl bileceksiniz ?

Varolma amacınız aslında kumdan bir saat gibi elinizde duruyor, tek yapmanız gereken onu doğrultmak olduğu halde siz hala içine bakıp camın bozuk yansımalarından anlamlar çıkartmaya çalışıyorsunuz.

Hatalarınızdan asla ders almayacaksınız, genç bayan. Ta ki, çocuklarınız kılıcı kırıp parçalarından sizi birbirinize sıkıca bağlayacak zincirler dövene kadar !

Beklemeyi öğrenin, çünkü bulanık zihninizle beklemekten başka yapabileceğiniz birşey yok...

2007-05-28T23:01:00.000+03:00

masmavi denizde kendimizi dalgalara bırakmışken;

-mor bulutların şefkatli elleriyle bizi emanet ettikleri-

yüzümüze çarpan su damlaları, kalbimizi hızlandırırken,

içiçe iki ruh, doğdukları gibi tertemiz,

oldukları gibi;

olması gerektiği gibi;

günışığı yüzlerimizdeyken;

ve içimizdeyken, en derinlerimizde saklıyken ayışığı,

-seni çok seviyorum- dedi bana.

açıldı gökyüzü, tanrı elini uzattı,

bir şimşek indi bulutlardan,

kalbime

-çok az insana bahşedilebilecek bir andı bu-

ruhuma tekrar üflendi ilk doğduğumda aldığım nefes,

-seni çok seviyorum- dedi bana.

yaşadığımı hissettim. yeniden.

2007-05-27T21:56:00.001+03:00

Sen bir tamirci çırağı
Ben bir prenses
Benim bez bebeklerim vardı
Senin 13-14 anahtarın oynayacak..
Ben saçlarını tarardım çocukluğumun
Pespembe giysiler içinde..
Sen kapkara ellerini gizlerdin yemyeşil gözlerinin gölgesine
Oysa hayallerimiz vardı bizim
Bir balıkçı kasabasında
Herkesten uzak
Kendi çiçeklerimizi ektiğimiz..
Olmayacak düşlerimizde
Benim umutlarım vardı..
Seninse gözyaşın..

Missechoes.

2007-05-18T00:43:00.000+03:00

Beyond this beatiful horizon,

Lies a dream for you and i.

2007-05-18T00:00:00.001+03:00

Soğuk.

2007-05-17T23:27:00.000+03:00

theres a storm closing in, voices crying on the wind.

this serenade is growing cold, it breaks my soul to try to sing.

2007-05-17T23:21:00.000+03:00

Paradise Lost - Lost Paradise - Paradise is Lost

2007-05-17T23:11:00.000+03:00

Hiç varolmayan bir dünyaya yakılan ağıttılar,

kendileri için; en çok kendileri ağladılar.

Glass Walls of Limbo

2007-05-17T22:52:00.000+03:00

Çarpılmış yüzler.

Beklenti.

Yıkık hayatlar, boşa geçmiş ömürler.

Kırbaç.

Tek varlığın eziyet olduğu anda , beyhude adımlarla salınıyorlar.

Sıcak.

Kükürt.

Gece, ve kaos.

Gece, sonsuzluğun eski; yaşlı efendisi. Kainatin ilk öznesi, hayatın kaynağı, aynı zamanda yıkımın ve yokoluşun.

Kaos; sonsuzluğun eski; kadim yaratıcısı. Zamanı biçimlendiren, vareden, akışını elini bir havuzda gezdirirmiş gibi yönlendiren varlık.

Gece ve kaos; hüküm sürüyorlar Limbo'da.

Kırmızı değil herşey sanıldığı gibi, koyu yeşil, gri ve açık yeşil.

Kırbaçlar şaklıyor, zamanın yüzlerde bıraktığından daha derin izler bırakarak tenlerde.

Unutulanlar, boşa yaşamış olanlar; gözleri içeriye dönük, dibi olmayan bir kuyuya düşer gibi bekleyiş içinde.

Unutuluş.

Unutulmak.

Hiç varolmamışlar gibi. Olmamışlar gibi.

Sanki olmak, kendi istekleriymiş gibi.

Parlak tahtlarıyla melekler, çok uzaklar yarılmış toprağın ülkesine.

Güneş, sırtını dönüyor her doğduğunda Limbo'ya.

Ay, çaresiz.

Ve

Camdan duvarları var Limbo'nun.

Acının sonsuzluğunu akıllara kazır gibi,

varolan tüm atomları yaratan ilk ışığa küfreder,

ve onu kutsar gibi.

Camdan duvarlar, Limbo'nun Cam duvarları.

İnsanı, hayatın neden varolduğunu hatırlatmak ister gibi.

Camdan.

Sonsuz bekleyişse sonları, neden yaratıldılar ?

Son olarak tayin edilen bekleyişin sonsuzluğu; yapılmış en ağır şaka mıdır ?

تعلم المقدس كلمة ثناء. الهيل الشيطان

* Limbo : İsa'dan önce vaftiz edilmeden ölenlerin ruhlarının bulunduğu yer.

Kayıp Cennet

2007-05-15T23:34:00.000+03:00

Sıcak çarpıyor yüzlere.

Cehennemin lordları, kovulmuş; sürülmüş, en parlak ışıktan en derin karanlığa fırlatılmış olanlar kılıçlarını havaya kaldırıyorlar.

Lanetler, öfke ve nefret; havadaki kükürt kokusuna karışıyor. İyi ve yenilmez olana duyulan ümitsiz kızgınlık, yerini sinsi gülüşlere bırakıyor.

Cehennemin efendileri, çaresizlik içinde bağırıyorlar kızgın nehirlerde dağlanan kanatlarını açmaya çalışırken.

Cennette hizmet etmektense; cehennemi yönetmeyi seçenler; irin dolu gözlerini cennetin yıkılmaz kulelerinden insan için yaratılmış dünyaya çeviriyorlar.

Sıcak havada, zehir soluyorlar.

Göğü paramparça ediyor ayağa kalkışları, sessizliği yırtan çığlıklarıyla hareket ediyorlar, ve her adımları Vezüv'den bir parçayı daha savuruyor yıldızlara.

Etna kinlerini kusuyor dünyaya, ve her sarsıntıda; daha da aşınıyor kırılmaz zincirleri.

Hava sıcak; yapış yapış, yüzlerde kibir var.

Açılıyor Pandaemonium'un kapıları, ve yürüyorlar.

Cehennemin tanrıları, cennete sahip olmaya dair kaybettikleri umutlarını, iki ayağı üzerinde korkakça yıldızları seyreden insanın ruhunda yeniden diriltiyorlar.

Yürüyorlar, duymuyoruz

-çünkü benim içimde karanlık var-
Sessizce yapmamız gerekenleri fısıldıyorlar ölümlü kulaklarımıza; farketmiyoruz

-çünkü benim içimde karanlık var-
kanatlarını sonsuzluğa uzatıp güneşi karartıyorlar, gülümsüyoruz

-çünkü benim içimde karanlık var-
yeni doğmuş insanları çalıyorlar zihinlerinin beşiklerinden, ve inanmalarını sağlıyorlar mutlak sonun asla gelmeyeceğine, inanmıyoruz

-çünkü benim içimde karanlık var-
yürümeye çalıştığımızda yollarımıza ifritlerin ayak izlerini bırakıyorlar, kayboluyoruz

-çünkü benim içimde karanlık var-
ruhlara, bedenlere, sözlere, nefeslere, doğrulara hükmediyorlar, aldırmıyoruz

-çünkü benim içimde karanlık var-
istemiyorlar, istediklerini düşünmemizi istiyorlar, istemiyorlar, istediklerini yapmadığımızı düşünmemizi istiyorlar, istemiyorlar, sözlerinin yalan olduğunu görmememizi istiyorlar

-çünkü benim içimde karanlık var-

melekler bu yüzden kanatlarını kille kaplayıp, ruhlarının soğuk mahzenlerine hapsediyor.

bu yüzden ağlıyor kayıp deniz kızları, bu yüzden yapayalnız oturdukları yalçın kayalarda ruhlarının delik deşik olduğunu hissediyorlar.

melekler bu yüzden kaçıyor insandan, yalanların ağızdan çıkıp ışığa değdiklerinde nasıl toprağa dönüştüğünü görebiliyor.

bu yüzden sessizce suyun altına bırakıyor deniz kızları kendilerini, tuzlu su genizlerini yakarken, gözleri yüzeydeki son ışık hüzmesine kenetli.

Umut ediyor melekler.

Umut ediyor deniz kızları.

-çünkü sonsuz aydınlık benim içimde-

Bir el diğerini tutuyor.

Üzerine cömertçe dökülen peri tozuyla silkeleniyor kanatlar; güneşli bir güne başlayan mutlu bir çocuk gibi karanlık odalarda neşeyle koşturarak ümidi ve uçma arzusunu sakladığı yerden çıkarıyor melek.

İçinde ruhun en değerli parçalarını taşıyan nefes; değdiği yaraları kapatıyor, gülümseyiş; cennetin beyaz boşluğunda salınan en değerli taş, yüzüne yayılıyor deniz kızının.

Bir el, bir eli sımsıkı tutuyor.

-çünkü ilham veren ayışığı benim içimde-

.

.

.

Serin bahar esintisi çarpıyor yüzlere.

Rüzgarda, beyaz ve mor çiçeklerin kokusunu çekiyorlar içlerine.

Yaşıyorlar, her nefeste yaşadıklarını hissederek.

Çünkü hayatın anlamı,
güneşin merkezi,
ayın sakinliği,
tutkusu rüzgarın,
ve gülümsemesi; şarkı söyleyen meleklerin ve deniz kızlarının,

onların içinde.

Sleep Paralysis

2007-05-13T21:38:00.000+03:00

Size de oluyor; değil mi ? Gecenin bir vakti, gözlerinizi dehşetle açıyor, ve vücudunuzun hiçbir yerini kıpırdatamadığınızı hissediyorsunuz ? Gözbebekleriniz büyüyor, yuvalarında deli gibi döndürüyorsunuz gözlerinizi, kolunuzu kaldırmak, kendinizi yataktan atmak istiyorsunuz ama olmuyor.

Oluyor işte; biliyorum, olmasa halk literatürüne karabasan adıyla giren bir fenomen icat edemezdik.

Aşağıdaki yazıyı okuyunca bu yüzden çok canım sıkıldı, buyrun, linki de burada hatta ;

"As a college student in 1964, David J. Hufford met the dreaded Night Crusher. Exhausted from a bout of mononucleosis and studying for finals, Hufford retreated one December day to his rented, off-campus room and fell into a deep sleep. An hour later, he awoke with a start to the sound of the bedroom door creaking open—the same door he had locked and bolted before going to bed. Hufford then heard footsteps moving toward his bed and felt an evil presence. Terror gripped the young man, who couldn't move a muscle, his eyes plastered open in fright.

Without warning, the malevolent entity, whatever it was, jumped onto Hufford's chest. An oppressive weight compressed his rib cage. Breathing became difficult, and Hufford felt a pair of hands encircle his neck and start to squeeze. "I thought I was going to die," he says.

At that point, the lock on Hufford's muscles gave way. He bolted up and sprinted several blocks to take shelter in the student union. "It was very puzzling," he recalls with a strained chuckle, "but I told nobody about what happened." "

Bu da açıklama kısmı oluyor;

"Two brain systems contribute to sleep paralysis, Cheyne proposes. The most prominent one consists of inner-brain structures that monitor one's surroundings for threats and launches responses to perceived dangers. As Cheyne sees it, REM-based activation of this system, in the absence of any real threat, triggers a sense of an ominous entity lurking nearby. Other neural areas that contribute to REM-dream imagery could draw on personal and cultural knowledge to flesh out the evil presence.

A second brain system, which includes sensory and motor parts of the brain's outer layer, distinguishes one's own body and self from those of other creatures. When REM activity prods this system, a person experiences sensations of floating, flying, falling, leaving one's body, and other types of movement, Cheyne says.

Hufford, however, regards the intrusion of REM activity into awake moments as inadequate to explain sleep paralysis. Dream content during REM sleep varies greatly from one person to another, but descriptions of sleep paralysis are remarkably consistent. "I don't have a good explanation for these experiences," he says. "

İnsanlar REM devresinde sertçe uyandırılırsa tüm zihni kaplayan ve rüya esnasında verdiğimiz tepkileri fiziksel tepkiye donusmekten alıkoyan uyku evresi kısmen yırtılıyor; ve gözlerimizi açıp etrafımızda olup biteni görebildiğimiz halde bedenimizi hareket ettiremiyoruz. İşte bu andan sonrası; en fantastik olan kısım.

İnsanlar, rüyalarını gerçekliklerinde görmeye devam ediyorlar. Burada da kültür ve toplumsal ortak bilinç devreye giriyor. Bizde karabasan denilen "göğüste hissedilen baskı" Avrupa'da aşağıda resimlerini görebileceğiniz İntruder, Crusher, Incubus gibi isimlere sahip cinlerle tanımlanmış.

Hehe, ABD'de bu durumun tezahürü en sık olarak Uzaylılar tarafından kaçırılma vakası olarak ortaya çıkıyormuş, bu da olayın bana göre en eğlenceli kısmı.

Peki senin canın neden sıkıldı kardeşim derseniz, bu biraz gizemli deneyimin bilimsel açıklaması olmadan hayatıma daha farklı bir renk kattığına inanıyordum ben. Ee, insan her sabah gece başından paranormal bir olay geçmiş olarak uyanmıyor tabi.

Melencolia

2007-05-13T21:11:00.000+03:00

Evde oturmak yaramıyor bana galiba. Haddinden fazla başbaşa kalıyorum kendimle; eh, bunun da çok eğlenceli bir süreç olmadığını tahmin etmek güç değil.

Pencerem açık, ve bununla son derece koyu bir kontrast oluşturacak şekilde yanımda bir ısıtıcı çalışıyor. Niye açık ki bu, niye bunaltıyor beni zaten sıcak sayılabilecek güzel havada ? Böyle garip şeyler var işte; sinirlenmeme, bu aletin çalışmasından sorumlu insana kızmama yol açan. Kalkıp da kapatmamışım ama şu ana kadar. Bu daha ilginç bence.

Sevmiyorum böylesi sıcağı; ne yapayım.

Kapattım.

Yorgun hissediyorum bir de kendimi; tüm günümü evde geçirdiğimde fazlasıyla uyuşuk oluyorum. Kolumu kıpırdatmak bile istemiyor canım; kitap okumaya üşeniyorum, oyun oynamak istiyorum ama zorlanacağımdan çekiniyorum. Siyaset ya da felsefe düşüyor aklıma; internet üzerinden okuma yapmak istiyorum; başladığım paragrafların çoğunu bitirmeden bırakıyorum. Pazar bugün; ondan mı acaba ? Hani yarın işbaşı yapacağız; olur mu, seviyorum ben işimi. Seviyorumdur herhalde; gerçekten çok seviyor olsaydım karşılığında para vermek zorunda kalmazlardı.

Pazarla alakası yok aslında; ben iki yıldan fazla süreyi sadece pazar günleri değil, her gün, her akşam bu sıkıntıyı yaşayarak geçirdim. Melankoli diye bir resmi var Dürer'in, çok yakıştırırdım kendime. Bir saniye lütfen; buralarda bir yerlerde olacaktı.

1514 yılına aitmiş bu gravür. Ufukta kanatlarında melankoli yazan bir yarasa uçarken; insan kanatlarını kısıp oturmuş; mutsuzluğunu melekle paylaşıyor. Resimdeki bir çok imge kullanılmış; terazi, marangoz aletleri, geometrik cisimler ( üç boyutlu bir yamuk mesela - adını unuttum - ve bir top ) , bir köpek, kum saati, parlayan bir güneş ve gökkuşağı. Bir sürü şey işte, etrafındaki tüm bu nesneler, bu imkanlar, olası hayatını biçimlendirmede kullanacağı aletler ve değer yargıları, mutsuz olmasını; - pardon - melankolik olmasını engelleyememiş Dürer'in.

Gök babadır, deniz anne, köpekse suçluluk duygusu diye yorumlamış birisi. Öyle mi acaba ? Kim bilir, annesinin ölümünün hemen ardına denk gelen bir çalışma olduğu için; anlaşılabilir.

Ne diyorduk ?

Ha, melankoli, iç sıkıntısı. Öyleydi; çok kötüydü, sürekli çatacak, sinirlenebilecek şeyler arayarak geçiriyordum vaktimi, müzik dinleyerek, bir de kitap okuyarak. Nadiren ruhuma bir heves rüzgarının dokunduğu dönemlerde ekonomi üzerine de çalıştım, ama dediğim gibi çok nadiren.

Şimdi bakınca, yani salim bir akıl ve tepenin ardındakileri düşünmeye devam eden bir hayal gücüyle; doğum sancılarımmış bunlar. Atlatmam gereken evreler, aşmam gereken taşlı yollar, ağaç dallarımın kollarımı parçaladığı koruluklar, dipsiz bucaksız bir denizin ortasında karanlıkta bir dubaya sıkıca tutunarak geçirmem gereken bir vakitmiş.

Yukarı sıçrayacak gücü bulabilmeniz için, sertçe yere çarpmanız şarttır; bunu unutmayın.

2007-05-13T21:04:00.000+03:00

Hayat tuhaf.

Angelicanseemyselfinyoureyes.

2007-05-07T23:35:00.001+03:00

"bir zaman tünelinde kayboldu küçük kız. gözlerinde geçmişin izleri, ellerinde anın kederi, kulaklarında gelecekten gelen o meleğin sesi..yaralı kanatlarını hareket ettirmeye çalışırken canı yandı..aldırmadı..düştü..dizleri parçalandı..düşleri kanadı..acı çekti..güçlü olmaya çalıştı..son bir nefesle kanatlarını çırptı..gözlerindeki yaşları sildi. bir adım doğruldu ayışığına doğru.ışıktan gelen dumanı ciğerlerine çekti....ve kendine uzanan eli tuttu..meleğin elini..çıktı gökyüzüne.gökyüzündeki o kayıp gemiye..gülümsüyordu....melek kulağına fısıldadı;"ağlama küçük kız..gözyaşlarına yer yok neverlandde..yanımdasın.gülümse.."..gülümsüyordu....kader diye birşey yoktur, hayat seçimlerden oluşur.."

LadyEchoes.

Bilinmeyen Yerden Notlar - Birinci Gün

2007-05-07T21:55:00.000+03:00

Tekrar merhaba efendim; görüşmeyeli dünya vaktiyle kısa süre geçmiş olabilir ama; ben şu an size farklı bir yerden seslendiğim için , son yazımı okuduğunuz günden bugüne çoğunuzun sürünmeyi bırakıp dört ayak sahibi olacak kadar - bir kısmınız için bu iki olarak gerçekleşebilir, korkacak bir durum yok, bizim de başımıza geldi- evrimleştiğinizi tahmin ediyorum.

Nerede miyim ? Sizce biliyormuş gibi mi bakıyorum ? Bir şeyi bilme iddiasında olan insanlar böyle bön bön, son derece alık, kaşlarını çatarak; ve enerjilerinin çoğunu konuşmalarına ciddiyet katmaya harcayarak mı bakarlar ?

Şey, sanırım öyle; değil mi ? Kendi ironim taze bir hayvan pisliği gibi paçama bulaştı.

Bir saniye, bana doğru asabi adımlarla koşan bir tavuk görüyorum. Siz şu defteri alıp kurcalayın; ben lanet olası vazifelerimden birkaçını daha yerine getirip geliyorum.

.

Bilinmeyen Yerden Notlar - Birinci Gün:

Tanrı aşkına; yattığı yerde gözlerini açan bir insanın sonraki hareketi ne olur ? Kafasını kaldırır değil mi, ben de aynen öyle yaptım işte. Yatağımın yarım metre kadar üzerine asılmış kocaman oduna bu yüzden kafamı çarpmış olmalıyım, beni bu yatağa yatıranlar ya uyandıklarında kafalarını kaldırmıyor; ya da sahip oldukları şey bizim kafa diye bildiğimiz nosyondan oldukça farklı.

Asabi bir şekilde , kıpkırmızı bir alınla korkutucu olmaya çalışarak baktım etrafıma; bu tamamen altıma kaçıracak kadar korkuyor olmamdan kaynaklanıyordu. Daha önce hiç kükürt solumadığım halde kükürt soluduğuma emindin, sol kolum karıncalanıyor; sağ elimin serçe ve baş parmaklarını birbirine değdiremiyordum.

Tabii bunu başarmaya çalışmakla birkaç saat kaybetmesem; herşey çok daha farklı gelişebilirdi.

Bir kere, ben yattığım yerden kalkmış, ve bu kümes bozması odadan çıkmak için bir kapı aramaya başlamış olurdum. Böylelikle bir süre sonra ısırılarak çıkarılacağım şu küçük pencereden, kendi hür irademle çıkabilirdim. İnsan, sonunda kıçının ısırılacağını bildiği eylemlerde bile iradesini kullanmak istiyor.

Ayrıca, benim burada olmamdan son derece hoşnutsuz görünen ev sahibim; içeri girdiği esnada benim iki parmağımla çok da kibar olmadığı görülen bir dille iletişim çalışmamla karşılaşmazdı.

Ve tabi bunun sonucunda bana tamamen yabancı olan bu dünyada; ilk karşılaştığım şey "Kalk ulan yemek masamın üzerinden Pezevenk!" diye bağıran bir tavuk olmazdı.

Hayat tesadüflerle dolu.

Ps : Notlarımın arasına , ev sahibimin kursağına kaçan bir darıyı çıkartma çabasından faydalanarak çaktırmadan yürüttüğüm bir fotoğrafını koyuyorum; sanırım ya bir sirkte, ya da askeri hizmet esnasında çekilmiş. Ciddi olmaya çalışırken komik olan sadece bu iki müessese var bildiğim.

Promised (and) (or) (whatever) Hallowed Land

2007-05-07T21:21:00.000+03:00

" Kilidi çatırdayarak açıldığında göklerin, biliyorum; çocuklar bile hayal meyal hatırlayacaklar beni.
Sislerin arasında kaybolup gidecek adım, rüzgara küfretmiş bir ıslık gibi.
Dahileriniz gizlenirken kutsal dumanlarının içine, siluetime lanetler okuyacaklar.
Aptallar tek ayakları üzerinde; Yürümeyi öğretecekler, tüm insanlığa.

Arzu serin deniz meltemlerine sığınırken,
"Mutluluk cebimde" diyecek şehvet; sırtlan gülümsemesi
- ve tenlerinize her daim yumuşakça batacak sivri dişleriyle-
Devler tufanlarda kaybettikleri gözlerini bulduklari için sevinçliyken;
ışık girmesin diye sıkıca yumacaksınız gözlerinizi.

Sahnedeki tüfek patlayacak eninde sonunda.

Farkedeceksiniz; etrafınızı saran pamuktan bulutların çamurdan yapıldığını.

Farkedeceksiniz; karanlıkla aydınlığı ayıran kolların güçsüz düştüğünü.

Farkedeceksiniz; dostlarınızın arkanızdan yaklaşmasının sarılmak için olmadığını.

Farkedeceksiniz, ömrünüzü üzerinde geçirdiğiniz yolların karınca şehirlerinin kaldırımları olduğunu.

Farkedeceksiniz; cehenneme ilerlerken kaçınılmazca, cennete doğru koşanların kaderinin denize düşmek olarak yazıldığını.

.

.

.

Ama,

Asla,

Farkedemeyeceksiniz; yıkık dünyanızın etrafında dolaşan amaçsız bir martı sandığınız benim; kayıp bir deniz kızının gülümsemesine sarılıp yükseldiğimi.

Size bir rüyanın mutluluğu kadar yakın; ve şefkatin sıcak kolları kadar uzak olduğumu.

Farkedemeyeceksiniz; mutluluğun şehvetin cebinde değil, ürkek meleklerin ruhundaki odalarda olduğunu.

.

.

.

Ve,

İşte tam da bu yüzden;

Ben rüzgara dokunup, keyifle ıslık çalarken; siz denizin neden böylesine kabarmakta olduğunu merak ediyorsunuz.

Eşit değil; ama adil."

sto lavorando

2007-05-07T21:10:00.000+03:00

Üstteki Sistine Şapelinden. Alttakine tarif gerekmiyor sanırım; Davut'u tanımayan var mı ?

La Piedad.

2007-05-07T20:39:00.000+03:00

Set the controls for the heart of the Sun dinlemek için kötü bir hava.

İçimi sıkıyor böyle havalar. Farkındayım böyle hisseden ne ilk , ne de son insan olmadığımın. Ama sıkıyor işte; hissettiklerimin genel bir ruh hali olmayışı hiçbir şeyi hafifletmiyor.

Akşamüstü sıcaktı hava, önce ceketimi çıkarmamı, ardından da kravatımı sökmemi sağlayacak kadar sıcak. Çok da ağırdı, sanki atmosfer sıkışıyormuş gibi; binlerce yıldır aradığı çıkışı bulamıyor olmasının verdiği öfkeyle hırçınlaşan bir volkan gibi, homurdadığını duyabiliyordum.

Böylesine boğuk bir akşama yakışanın kırmızı gökyüzü olduğu var hep aklımda; ama bu akşam kül rengine çalan daha da tuhaf bir renkle tanıştım. İsteksiz adımlarla eve yürüdüm; sokakta tüm bu basıklığı umursamayan çocuklar oynarken.

"High Hopes dinlenir ama" diye düşündüm kendi kendime , "Gökyüzü böylesine varlığımızdan sıkılmışken deniz bu keşmekeşe nasıl tepki veriyor acaba?" Deniz kenarında olabilirdim şu an, güneşten daha sıcak; ve ayışığından daha serin eller beni sarmışken; yüzüme çarpan rüzgar kadar özgür ve umutlu, boğucu havanın geçip gitmesini bekleyebilirdim.

Güzel fikir.

Hayır; kanatlarım metalden olsaydı kesin paslanmışlardı böylesine nem içerisinde. İyi ki kırdım onların tüm kalıplarını , iyi ki silkeledim üzerlerindeki tüm tozları. Onları çırpmak hiç bu kadar güzel, böylesine keyifli olmamıştı.

İyi ki özgürüm; iyi ki içimde masmavi bir umut yeşeriyor.

İyi ki gülümsüyorum kendimi kandırmadan; böylesine akşamlarda dahi kendimi mutlu edecek hayallere sahibim.

Hayal kuramasak, hayat nasıl olurdu; düşündünüz mü hiç ? H-a-y-a-l, H-a-y-a-t'ı hafifletmese ? Gerçekliğimiz rüya göremese, ve bu rüyalar gerçekliğimiz olamasa ?

İyi ki kendimi bunu hiç yaşamamış kadar şanslı hissedebiliyorum.

Ps : Michalengelo [1499] Pieta, heykeltraş bunu bitirdiğinde 24 yaşındaymış. İsa'yı kucağında tutan Meryem, "Gerçek sevgiyi ne yaşam, ne de ölüm yokedebilir." diyor adeta.

2007-05-05T20:50:00.001+03:00

2007-05-05T20:33:00.000+03:00

Scene 3 - Bugüne Kadar Hiç Üşümemişti Sanki [2002]

2007-05-05T20:14:00.000+03:00

Bugüne kadar hiç üşümemişti sanki.Her nefes verişinde , ileri-geri her sallanışında bir acemilik vardı.Bundan eminim ; çünkü hakkını vererek üşüyen çok insan tanıdım.Geride bıraktığım günleri düşünecek olursak , emin olduğum tek şey bu zaten.

Ahir zaman insanları kolay inanmıyorlar , biliyorum.O yüzden kimse sormadan kendimce ciddi ve inandırıcı olan bir iki ipucunu paylaşacağım sizlerle ; bu önemsiz ayrıntıyı (belki de ileride ıssız adaya düştüğünüzde yanınıza alacağınız üç şeyin herhangi birinden bile daha önemli olacak , şizofren yazarımızdan başka kim bilebilir ?) çabucak geçmeliyiz.Ben ölmeden bilmeniz gereken daha önemli şeyler var.

Bugüne kadar hiç üşümemişti , çünkü pahalı bir butikten alındığı izlenimini veren montuna ilk defa ihtiyaç duyuyormuş gibi sarılmıştı.Yanakları kıpkırmızı olmuştu soğuktan , hareketlerine donmuş kandan kaynaklanan bir mekaniklik hakimdi.Eğer birazcık hareket edebilseydi , vücudu yaşadığının farkına varacak ve ısısını olağan seviyeye getirecekti.Ama o bunu bilmiyordu sanki ; göremediği bir düşman elinde kalan son şey olan göğsünün altındaki sıcaklığı ondan çalacakmış gibi , onun hala orada olduğunu belli etmemek istercesine hareketsiz duruyor , sadece istem dışı bir hareketle yavaşça ileri-geri sallanıyordu.

Güzel gözlü , kızıl saçlı bir kızdı , (gözleri o kadar güzeldi ki ; kötü birinin onlara sahip olmasının ne sonuçlar doğurabileceğini düşünmek bile istemiyorum) ben ona bakarken o da kafasını benim olduğum yere doğru çevirdi ama büyük olasılıkla beni göremedi.

Beni göremedi çünkü tam kafasını benim olduğum yere doğru çevirdiği sırada içinde bulunduğum otomobil (niye sökülmemiş olduğunu hala anlayamadığım) nostaljik bir telgraf direğine çarpmıştı , ben de arabanın ön camından fırlayarak çakıldığım asfaltta yüz üstü yatarak artık efsaneleşmiş film şeridi sahnesine doğru ilerliyordum.(Ruhlar bedenden önce sevişiyor olabilirler ama asla önce ölmüyorlar-bunu biliyorum artık)

Beni göremedi çünkü ben gözlerimdeki kanlı yaşlarla , bilincim yarı kapalı şekilde asfaltta yatarken o hayatın sesini sonuna kadar açıp birden kısan patlamalara anlam vermeye çalışıyordu.Tamam , kadınlar her zaman gösterişli , az bulunan ve parıldayan şeyleri sevmişlerdir ; (sevdikleri şeyin ideası budur , gerçek hayattaki yansımasının ise bir patlama ya da bir mücevher olmasının umurlarında olduğunu sanmıyorum) bunun farkındayım ama yine de ilgisini üzerimde toplayamadığım için kırılmıştım.Şimdi çok kırgın değilim , zaman ömürlerimizin yanı sıra nefretimizi de törpüleyebiliyor...

(kendi kafasından çıkan kanın içinde yatan bir adamın ömürden söz etmesi ne kadar manasızsa , bir insanın diğerlerinin kendinden nefret edebilmelerini sağlamak için her şeyi yapmasından sonra nefretten söz etmesi de o kadar manasızdır aslında-ona çok aldırmayın , ne dediğini pek bilmiyor)

Başında ısınmaya çalıştıkları ateşin yanından hızla kalktı ve koşarak arabaya doğru ilerledi , ardı ardına gelen patlamalarla biraz geriledi ama kaçmadı.Ben kendi kanımda boğulmak üzereyken için için yanan metal yığınının birkaç adım yanına kadar yaklaşmıştı bile.Keskin benzin kokusu benim artık bulunması gereken yerden epey uzakta olan burnum için bile tehdit edici boyutlardaydı , kim bilir onunki için neler ifade etmiştir..

Bana bakmadı.Asfaltın sağ tarafına doğru olan eğimin de etkisiyle ayaklarına doğru akan kan bile ilgisini üzerime çekmeye yetmedi.Arabanın içinde yanmaya devam eden adam “Bir şeyleri kurtarma” içgüdüsünü daha çok kamçılamıştı anlaşılan! Aslına bakarsak ona kızmam anlamsız , ben o arabanın içindeki (aslında çoktan ölmüş olan) adamdan daha ölü görünüyordum.Kimin daha ölü olduğu ise , tartışılabilir...

Sanırım ben tam dostumun neden öldüğünü hatırlamaya çalışırken (bu unutkanlığın sebebinin kaza olduğunu sanmıyorum-asfaltın , daha doğrusu etrafımda sıcaktan erimeye yüz tutan asfaltın salgıladığı zift kokusu ilginç bir şekilde kafa yapıyordu galiba) fark etti orada öyle ölü gibi yattığımı.Emin değilim çünkü o ana kadarki hareketlerini asfalta vuran ayak seslerinin uzaklığı ve şiddetiyle hesaplamıştım , ne yazık ki olası bir başını döndürme hareketini yaparken oraya buraya koşuşturup yere mors alfabesi ile “b-a-ş-ı-m-ı-ç-e-v-i-r-i-y-o-r-u-m-nokta” yazacak biri değildi...

Daha sonrası ise çok net değil : yattığım yerin tam altında , çok aşağılarda kapıların açılmaya başladığını hissettim ; kızıl saçlı , güzel gözlü kız başımdaydı.Arkadaşım (ömrüm boyunca sahip olduğum en “hayati” insandı-yazar kızgın gözlerle mecaza başvurmadığını anlatmak istiyor , bunu çok yakında siz bile anlayacaksınız) yanan arabadan çıkıp beni ayağa kaldırdığında ise ağlıyordu , yerde yatan bedenime bakarken saçları yüzüne düşmüştü.Gözlerinin tam içine baktım (onu yakından ilk defa bu an görmüştüm) , belki artık benim için kimsenin bir şey yapamayacağını anlar ve üzülmekten vazgeçer diye.Bugün geçmişi düşündüğümde anlıyorum ki , benim durumumda birinin öyle bir hareket yapması büyük bir cesaretmiş-ve aynı oranda aptallık muhteva ediyordu.

Evet.

Aptalca ama önemli bir başarı.

Birden durdu , arabada ve bedenimde parlayarak dans eden alevlere son bir defa baktı.Gözlerinde sadece kararsızlık vardı , sokağa bıraktığı köpeğini üşürken gören küçük bir kızın vicdan azabıyla itilen kararsızlığı.Tabi o bunu yenecek kadar güçlüydü ; arkasını döndü ve yürürken arkadaşına artık gitmeleri gerektiğini , bu ölü adamları nasıl olsa birilerinin kazıyacağını söyledi.Yani ben söylediği şeylerin bu olduğunu düşünüyorum.Bana sırtı dönük olduğu için dudaklarından bir anlam çıkaramamıştım.

Sesler...

Duyabildiğim tek ses alevlerin oradan oraya atlarken çıkardıkları çıtırtıydı-ve kapıların açılış sesleri...

O uzaklaşırken ben de onun için endişelenmekten vazgeçtim.Yapmam gereken son şey , kolumdan çekiştirip duran dostum ile görmem gereken kişiyi görüp gitmem gereken yere gidebilmem için aşağıya inmekti.Ben de öyle yaptım.

Alt tarafı sıradan bir kazaydı , iki üç gün içinde unutabileceği bir kaza.Belki araba direğe çarpmadan yaklaşık otuz saniye önce şoförün kendini vurduğunu , onun hemen yanında oturan adamın ise direksiyona müdahale etmeye hiç yeltenmeden hayallerinin kadınını seyretmeye koyulduğunu fark etseydi , bunlar geceleri uyumakta zorlanmasına yol açabilirdi.Ama o görmedi , böylece ben de onun şimdi huzurlu olduğunu düşünüyor ve kendimi bu düşünce ile tatmin ediyorum.Evet , insan çok aşağılık bir yaratık !

Neyse , dediğim gibi , bu önemsiz bir ayrıntıydı.Hayatımın en önemli ve en arzulu saniyelerini kapsasa bile...Şimdi ise ne hayatın , ne yitip giden kızıl saçlı kızların önemi var , tıpkı aslında önemli olan şeylerin bile artık önemsiz olması gibi.Üzerinde yürüdüğüm çizgi öylesine keskin ki , değerlerim ve değer verdiklerim hak ettikleri yerlere değil , dengelerinin elverdiği yerlere düşüyorlar.Ve şunu unutmayın , pahada ağır olan bir şey genelde yükte hafiftir.Onun uğruna ne kadar mücadele verirseniz verin , eninde sonunda çizgi üzerinde durmak zorunda kalacak ve canının istediği yere düşecektir.

Mücadeleler...Her seferinde başarı ile sonuçlanmıyorlar , ama istisnasız doğru olan bir şey varsa o da her mücadele sonrası yorulduğunuzdur.Hayat da sonunda hiçbir şey elde edemediğim 42 yıllık bir mücadele oldu benim için , tamam dünya üzerinde birçok iz bıraktım (yazılar-lekeler-gözyaşları-sevinçler diye uzuyor bu liste ama aralarında bir kadın yok gibi.İlginç bir nokta daha , çok ağladım hayatımda ama eminim benim arkamdan kimse ağlamamıştır) ama bir tanesi bile ona tutunmama ve ruhumun sonsuza kadar dünya üzerinde dolanmasına yardım edecek kadar güçlü değildi.Olamazdı da zaten.Çürük bir tohumdan asla (asla!) güçlü bir ağaç çıkmaz , hele bir de tohum isteksizse...

Söylenmemesi gereken , yüzyıllar boyu sıraları geldiğinde hep yutulmuş olan sözler söyleniyor bu karanlık delikte.Ağıtlara ya da pişmanlıklara yer yok artık : sizin de gayet net bir biçimde duyabildiğiniz gibi kapılar açılıyor (çok az kaldı).Neredeyim , ya da nereye gitmeliyim bilmiyorum : bildiğim tek şey olmam gereken yerde olduğum.

Size olacak şeyleri anlatmaya başlamalıyım artık , duyuyorum çok vaktim kalmadı...

Bilinmeyen yerde ilk gün : gözlerimin karanlığa alışma mücadelesi ve etrafımda sürekli nefes alıp vererek homurdanan şeyin ne olduğuna dair tahminlerle geçti.O her ne ise bilinmeyen bir sebepten dolayı bana dokunamıyordu , tıpkı benim mutlak karanlığa , bir daha hiç geri çekemeyecekmişim düşüncesi ile elimi uzatamayışım gibi.İlk gün (ya da günler-tahmin edeceğiniz gibi bilemiyorum-ya da bilmiyorum) böyle geçti ; karanlık ve ben iki acemi aşık gibi birbirimize bir türlü açılamadık.

Bu bahsettiğim zaman sıradan insanların hayat boyu yaşadıkları paradoksun mikro bir örneği gibiydi : uyandım (doğdum) ve uyudum (ve öldüm).Arada olanlar gerçekten anlatmaya değmeyecek şeylerdi , tıpkı insan hayatı gibi...

Bazıları hariç.Sizin hiç bilmediğiniz şeyler.Sürekli merak ettiğiniz şeyler hariç.

Eminim gittiğim yer hakkında bilmek istediğiniz bir sürü şey vardır.İnsanlar için biçilen hayat çok sıkıcı (en azından ödenilen bedel için çok az) ve eğlenceli kısım çoğu zaman gerekli materyalleri toplayabilenlere-ve kısmen de olsa bu şahıslarla sevişenlere açık.Bu yüzden (tabi sistemin ve tanrıların mutlu edemediği insanların cennet ile ilgili dinlediği masalların da büyük etkisiyle) insanlar hep merak ederler “öbür tarafı”.Ve insanoğlunun merak ettiği her şey ile ilgili bir çuval yalan uydurması kuralı bu nokta da işliyor.Melekler (hiç görmedim-belki kalbi tanrı sevgisi ile bembeyaz olanlara görünüyorlardır sadece) , şeytanlar (soğuk rüyalar dışında hayır) ya da ırmaklar.Aşık olanları cennetin en sıcak yerinde bile serinletecek sevgi ırmakları...

Ölümden öncesi ile ilgili konulardan belki de en popülerlerinden birisidir hayatın göz önünden film şeridi gibi geçmesi.Bunu arada sırada ben de yaşadım , bana sıkıntıdan salonu terk ettiren filmler bile bu kadar eziyet çektirememişti.Kötü bir yönetmenin , görmekten nefret ettiğiniz bütün oyuncuları toplayarak çektiği çok uzun bir film adeta , hayatımın en kötü sahneleri uzunca bir süre içinde defalarca geçiyorlar gözümün önünden.Belki de aslında kısa bir süredir , ama ben çok fazla sahne izledim , o yüzden hiç bitmeyecekmiş gibi geldi.Bitmiyor,bitmiyor,bitmiyor,bitmiyor,bitmiyor derken duruyor aniden.

Görüntü donup kalıyor.

O görüntüyü belki de günlerce yaşıyorum[E.a.1] .Hatalar,gözyaşları,arkamda bıraktığım insanlar bütün gördüklerim.Ağlıyorum,canımı yakıyorum,kusuyorum nefretten ama hiçbir şeye yaramıyor.Sıkıca kapadığım ve defalarca parmaklarımla çıkarmaya çalıştığım gözlerim bilinç altıma doğru dönmüş , sürekli o görüntüye bakıyor.

Ağlayan çocuklar.Kızgın büyükler.Sevmediklerim.Benden nefret edenler.Ölüler.İçindeki öfkeyi dizginlemeye çalışan peygamberler.Ya da önemsiz insanlar , kuru bir yaprak kadar önemsizken canımı günlerce sıkmayı başarabilen insanlar.Kör olmak , kör doğmuş olmak istiyorum defalarca , acı bir hayat boyunca görülmüş rüyalardan vazgeçtiriyor beni.Kabus , rüyaya üstün geliyor insana ait kanunların geçerli olmadığı bu karanlık bölgede.

Her şey tekrar karardığında açabiliyorum gözlerimi.İnanın hayatın renkli aldatmacasının yanında siyah (kötünün,mutlak yenilginin,dışlanmanın rengi-sevginin ve aşkın olması gerekirken tecavüzün ve şehvetin rengi-insanın rengi) öyle huzur verici oluyor ki.

Kapılar açılıyor.

III

Kabus hayatım oluyor ve hayatım bir kabusun içinde yeniden doğuyor.

Kıpırdayamıyorum.Ruhum yanıyor ve büyümeye başlıyor.Bedenime sığamıyorum , kolumu sallasam duvarları devirecekmişim gibi geliyor , ve onlar yaklaşıyorlar.Ne ya da kim olduklarını , ne için geldiklerini bilmiyorum.Çocukluğumun geçtiği evdeyim ve onların merdivendeki ayak seslerini duyuyorum.Sesleniyorum ama evde kimse yok , cevap gelmeyince kalkmak için silkelenmeye çalışıyorum ama olmuyor.Vücudum sözümü dinlemiyor , öyle ki ağlamak istiyorum ama göz yaşlarım bile anlamıyor beni , akmıyorlar.Büyük bir taş düşüyor göğsümün üzerine , canım yanmıyor ama tam nefes borumun üzerinde baskısını hissediyorum.Yaklaşan sesleri duydukça taş daha da bastırıyor üzerime , bağırmaya çalışıyorum yardım için ama ağzımdan sadece kanlı bir hırıltı çıkıyor.Geliyorlar , kapıda olduklarını hissediyorum ama elimden hiçbir şey gelmiyor.Kapıyı açtıklarında yapabileceğim tek doğru şeyin gözlerimi kapamak olduğunu düşünüyorum ama olmuyor.Kapı aralanıyor ama gölgelerin arasındakinin kim olduğunu göremiyorum.

Uyandığımda ilk olarak ayaklarımı , daha sonra da soğuğu hissettim.

Soğuk ve karanlıkla boğuşuyorum , bir çocuğun korkması için gerekli olan iki şey.Birden güneş doğuyor çelikle betonun arasından.

Kapı açıldı.Şafak.

Güneş gölgenin daha çok yerini ele geçiriyor her saniye ile birlikte.Küçük,siyah karıncalar kaçışıyorlar ışığın giremeyeceği yerlere doğru.Işık büyüyor.Sabah.

Şu an en güçlü anlarını yaşıyor ışık çünkü tam görmek istediği şeyi aydınlatıyor.Üzerime vuruyor ışık ve biri beni çağırıyor.Daha çok karıncanın mağdur olmaması için karşı koymuyorum.Kalkıyor ve dışarı doğru yürüyorum.Işık hala en tepede ve güçlü.Öğle.

Belki de saat on iki civarındadır dışarıda , bilemiyorum.

İşte koridorun soluk ve yapay ışığının altına çıktım.Yürüyorum , polislerin arasında ilerliyorum.Avucumu sıkıyorum avucumun içinden yere damlayan kanı görmesinler diye.Ellerimdeki kanları.Kendimden emin olmalıyım , ben değilim günlerdir nezarethanenizde misafir ettiğiniz adam.Ben hiç karakola gelmedim hayatım boyu ; bir kere şahit yazılmıştım o kadar.Onda da konuyla alakam yoktu zaten.Yürüyorum ve kimseden korkmuyorum , kaybedecek hiçbir şeyim kalmadı.Yürüyorum ; yanından geçtiğimiz pencereden dışarıya bakıyorum ama bir bok göremiyorum , çerçeveyi seçebildiğime göre kör değilim , sadece gece olmuş.Karanlık bu geceki krallığını kurmuş yine , sabaha karşı yıkılacağını bilmesine rağmen.O vazgeçmiyor.Ben de vazgeçemem.Eğer vazgeçersem beni bir daha kabul etmeyecektir.Bunu göze alamam , vazgeçmemeliyim.

Beni böyle bir günde , böyle bir anda serbest bıraktıklarına göre hiçbir şeyi bilmiyorlar demek ki.Her zaman olduğu gibi hiçbir şeyden haberleri yok.

Yürüyorum ve kapılar tek tek açılıyor önümde.Sanki sonsuza uzanan koridorlarda son hayat enerjimin tükenmesi için dolaştırıyor beni bu polis.Gördüğüm pencerelerden anladığıma göre hala gece ve biz yürüyoruz.Eminim saatler ilerliyor ama yol arkadaşımın yüzündeki bitkin ifadenin donukluğunda bir ilerleme ya da gerileme sezilemiyor , sanki o sadece beni buralarda yürütmesi için yaratılmış.Ben buradan çıktığım zaman yok olacakmış gibi hissediyorum.Belki bunun için ona arkamı dönmem bile yeterli.Arkamı bir dönebilsem , hepsi bitecek.

Dönemiyorum.

Ellerim hala bağlı bu arada.Bana o kadar güvenmiyorlar demek , kendi üzerlerine zincirsiz salabilecek kadar.Bu güzel.Eskiden söylenmiş olan bazı şeyler bugün bile geçerli olabiliyor demek ki , kurdun kurt olduğunu hissetmesi için çok sayıda köpeğin ondan korkması gerekiyor.

Akıntıya bırakıyoruz kendimizi ve büyük , oval bir salona döküyor üzerinde yürüdüğümüz taşlar bizi.Yüzlerce polis ; bir şehrin damarlarının temiz olması için çaba gösteren mikroplar adeta , yaşıyorlar.Salonda dolaşıyor , konuşuyor , yemek yiyor , belki bu salonda üreyip bütün dünyaya düzen ve adalet dağıtıyorlar.Bilemiyorum.Her şey olasıymış gibi geliyor , bilincim bulanık ve beynimi suyun içinde belli periyotlarla sıkılan bir sünger gibi hissediyorum.Yıllar önce uzun geceler boyu yapılan tartışmalar geliyor aklıma (saçma ; dünyayı elitler yönetir !) , artık düşünmek de istemiyorum,Daha doğrusu ne yapmak istediğim hakkında hiç bir fikrim yok..

...derken buldum ne yapmam gerektiğini...Daha doğrusu bunu bana onlar gösterdiler.

Şimdi kapının dışarısındayım.İçerideki hareketli , olabildiğine boğuk ve olabildiğine erkek hayatın tam karşıt görüşü hakim sokaklarda ; gökyüzü pırıl pırıl , aldığım her nefes yaşma içgüdümü tazeliyor ve sokak bomboş.Gece yapay ışıkla korunmayan her yeri ele geçirmiş , kendi dünyalarının kralları olan erkekler terk etmişler gündüz sahip oldukları tüm kaleleri...Şimdi bütün mevziler karanlık kadınların.Gece gibi suskun ve çekici kadınlar , kadın gibi karanlık bir gecenin tek sahipleriler şimdi...

Artık gitmem gerekiyor.Şahitlik etme zamanı yaklaştı.Bir kez daha karanlık alması gerekeni alacak , bedenden bedene sevgi yerine kan akacak ve o bir kez daha kazanmış sayacak kendini.Engel olamayacağımı biliyorum , yapmam gereken şey oraya gidip olabilecek bir mucizeyi beklemek.

Avucumu iyice sıkıyorum akan kan kesilsin diye ama hiç etki etmiyor.Ona vurduğum günden ; onu başından , tam alnından yaraladığım günden beri durmuyor.Lanetlendim , hem de onun kendi kanıyla.Belki canı yanıyor , bilmiyorum ama vücudu elimde kanıyor.Sadece ben görüyorum.Artık lanetliyim , diğerlerinden daha az farkım var.

Gideceğim yer iyice silikleşiyor zihnimde , bulamama endişesi ile hızla binanın yanındaki sokaktan ana caddeye çıkıyorum.Etrafımda daha çok insan var şimdi.Benim ve arkadaşlarımın hayatları daha gerçekçi olsun diye yaratılmış insanlar.Topraktan , binalardan , bilgisayar çiplerinden farklı olmayan insanlar.Hepsi bu dünyanın karnından çıktılar , bu dünya ile açıklanmayacak hiçbir şeye sahip değiller.Ne yaparsan yap üzülmüyorlar , onları üzmekten korkmamalıyım (o kadar fakir değilim , insanları üzmekten korkacak kadar değil) . Sadece ben ve arkadaşlarım için yaratıldılar.Belki ruhları var , hayatı yaşamak için mücadele veriyorlar belki de biz yanlarından geçip onları göremeyecek kadar uzaklaşınca biraz durup rollerini iyi yapıp yapmadıkları düşüncesiyle endişeleniyorlar.İnsan yapımı bir makine gibi kaskatı kesilip sistemin yeniden onlara ihtiyaç duyacağı anı bekliyorlar.Belki ruhları var , belki üzülüyorlar herhangi bir şeye bile...Bilemiyorum...Kafam hala bulanık.

Aralarında ilerliyorum gideceğim yeri bilmeden.Ter kokularını , ayırt edilme endişesi ile sürdükleri parfümlerini ve hiçbir kokunun gizleyemediği nefretlerini hissediyorum.Duydukları hınçla hayata kırmızı perdelerin arkasından bakıyorlar , nefretlerinin açtığı yolda onları kimsenin durduramayacağını bilmeksizin boğuşuyorlar zorluklarla.Yürüyorum aralarında ve farklı olduğumu anlayamıyorlar (telaşlanmamalıyım) , herkese standart olarak gösterdikleri hınçtan fazlasıyla karşılaşmıyorum bu yüzden.

Yürürken attığım her adıma iki saniye daha fazla yaşamanın mutluluğu enerji veriyor , iki saniye daha geçiyor ömrümden beni hüzne boğarak ve ben iki saniye daha olgunlaşıyorum erkenden atılma korkusu yaşadığım bu oyunda.İnsanlar yaşıyor , ben de yaşıyorum ve bu konudaki görüşünden hiç taviz vermeyen insanoğluna rağmen dünya da yaşıyor.Attığım adımlar büyüyor (telaşlanıyorum) ve yavaşça koşmaya başlıyorum , bakışlarımın dolaştığı yerlerde insanlar , hor kullanılmış kabuklardan farksız bakımsız etten kılıflarıyla yaşamlar yürüyor.Nefes alıyorlar , ve verdikleri her nefesle hava daha da kirleniyor , çürüyen organlarındaki bütün kırık hevesleri , söylenmeden ağza tıkılmış tüm cevapları , kalbe bir jilet gibi saplanan sıtmalı aşkların kanını dışarıya karbondioksit olarak veriyorlar.Nefretlerini kapının önüne çöplerini boşaltır gibi dışarıya boşaltarak nelere yol açtıklarının farkında değiller.Onların geceleri kirlettikleri havayı biraz olsun temizlemek , nefes alınabilir hale getirmek için her sabah ağlayarak gökyüzünü ıslatmaktan bıktım ! Şimdi düpedüz koşuyorum , paçalarım çamur oluyor ama umurumda değil , sanki ayaklarımın altında bitişi çizgisine doğru her saniye biraz daha eriyen metreler bütün yaralarımı iyileştireceklermiş gibi hissediyorum.Koşuyorum ve insanların bakışları yoğun havayı yararak uçuşan kurşunlar gibi sağımdan solumdan geçiyorlar.

Gitmem gereken yerin neresi olduğunu bilmiyorum ama oraya gitmezsen yine üzerime taşlar düşecek , biliyorum orayı bulamazsam onlar yine çıkacaklar sinsi gülüşleriyle merdivenleri.Düşünüp hatırlamaya çalıştıkça beynim kanıyor adeta.Acıyor ama yine de zorluyorum.Oraya beni içgüdülerim götürebilir sadece , bir de sahibine yaklaştıkça ısınan kan.Kanı takip et...

4our

Hayat çelişkilerle dolu.İnsanoğlu doğduğu günden itibaren uzun bir serüvenin içinde bulur kendini ; iniş ve çıkışlarla dolu bir yol , bir plandır hayat.Geçtiği yerler ve ayağına takılan taşlarla büyür , ve neredeyse tek amacı olabildiğince yukarıya çıkabilmektir.

Düşmeyi asla hayal etmez , öyle ki insanı şekillendiren herşey olanca koyuluklarıyla lanetlemişlerdir düşüşü ; düşen melek[1] , düşen insanlar , hepsinden uzak durulur ve kibirli gözlerle seyredilir bu yolculuğun bazıları için hüzünlü bir şekilde sona erişi.

İnsan düşmemelidir ; ama şu an omuzlarıma sertçe vuran yağmur tanelerinin varlığının tek gerekçesi düşmeye duydukları açlık olmalı.Düşer ; metrelerce , yüz metrelerce hiç hız kaybetmeden yaklaşır dünyaya , yere çarptığında ise tamamen dağılır ; sahip olduğu tek şey özünü kaybederken özüne , yaradılışının gerçeğine bir anlık bile olsa sahip olmaktır...

Herhalde.Bilemiyorum , kafamın içinde kocaman fareler beynimin içini kemiriyor.Her saniye sona daha da çok yaklaştıklarını ; ama doyamadıklarını hissediyorum.Her geçen saniyeyle birlikte birkaç günü daha kaybediyorum anılarımdan.Sevgililerimi , babamın sesini , yaprakların hışırtılarını hatırlayamıyorum.Geçmişi kaybolan bir adamım ben artık , geleceğim ise temelsiz bir evden , köksüz bir ağaçtan ibaret artık...

Yağmur hızlanıyor ve ben o sonsuz anı bekliyorum.Çalıların arasından izliyorum şehrin yüzlerce çıkışından biri olan bu otobanı.Çoğu insan hiç uğramadı buraya , binlercesi ; hatta milyonlarcası için bir numaradan ibaret belki de.Bir numara.Acaba bu numara yahudi kabalasında benim için ne söylerdi ? Ölüm mü , yoksa kurtuluş mu ? Artık fal baktırmak için çok geç.Yaklaştıklarını hissediyorum.

Yol garip bir şekilde bomboş.Yolun kenarlarını mesken tutan evsizler de ortalarda gözükmüyorlar.Ters giden bir şeyler var ; yol kenarındaki ateş hala yanmamış.Kızıl saçlı kız bu soğukta üşüyor olmalı.Neyse , bu o kadar da önemli değil ; herhalde artık üşümemeyi öğrenmiştir.

İşte yaklaşıyor , birazdan kaldırılmaması ilahi sebeplere dayanan bir telgraf direğine çarpacak , onun öldüğünü ; ve efendime ulaştığını göreceğim.Görevim bitmiş olacak insanların nefret kokan dünyalarında.

Yaklaşıyor , çok az kaldı.Kurtuluyorum sürekli anlaşılmama endişesine sahip olmaktan.Rahat bırakılmak için şizofren bakışlar fırlatmak zorunda kalmayacağım artık.Ah insanlar , yapmanız gereken şey asla öğrenemeyeceğiniz şeydi , bunu asla bilemeyecek ve asla mutlu olamayacaksınız.

Artık çok yakın.Kapıların açıldığını buradan bile hissediyorum.

Durdu.Araba direği geçti ve biraz ötesinde durdu.İnen iki kişinin hayatta olduklarını görebiliyorum , yolun kenarında duran ev yıkıntısı gibi bir şeye doğru ilerliyorlar.O yaşıyor , demek ki mehmet işini yapamadı.

O zaman bunu benim yapmam gerekiyor.Milyonlarca yıl önce gönderdi tanrı ölümü dünyaya , bu mavi elbiseli bu iki adamın da bir gün herkes gibi ölecekleri anlamına geliyor.O gün ; bugün olmalı.

Ayağımın yanında duran taşı alarak onlara doğru yürüyorum.Mavi pantalonlarının paçalarındaki kurumuş çamuru görebilecek kadar yakınım şimdi onlara.

Taşı sertçe soldakinin kafasına vuruyorum.Kanlar saçarak yere düşüyor , kandan kıpkırmızı olan şapkasına basarak ötekinin üzerine atlıyorum ; bana silaha benzer bir şey doğrultuyor ve taşı göğsüne vuruyorum.Bağırarak sırt üstü düşüyor ; şimdi üzerindeyim.Gırtlağımı sıkmaya çalışıyor ; taşa tekrar uzanıyor ve tam burnunun üzerine vuruyorum , artık burnu yok.Sonra tekrar , tekrar , tekrar...

Şimdi ikisi de yerde hareketsizler.Gözlerimdeki kırmızı perdeler kalkıyor.Görev bitmiş olmalı , artık aşağıya inebilirim.

Eminim biri ya da bir şey beni aşağıya alacaktır.

Ama olmuyor.

Çıldırmak üzereyim ; kafamı sağa sola çeviriyorum.Gökyüzünden bir işaret bekliyorum ama bulutlar aralanmıyor , duymayı beklediğim ilahi sesten ise hiçbir iz yok.Bir şeyler bulmak üzere arabalarına yaklaştığımda...

Yerde yatan iki adamın buraya bir polis arabasıyla geldiklerini görüyorum.Arkama dönüp cesetlere gözümdeki kırmızı perdeler olmadan baktığımda ise öldürdüklerimin Yaralı adamın bana Mehmet ile Selim olduklarını söyleyip zihnime yüzlerini kazıdığı kişiler değil iki polis olduklarını görüyorum.

Kahretsin.

Polisler neden geldi ?

Daha da önemlisi Mehmet ile Selim neden gelmediler ?

Polislerin yanında durdukları yıkıntıya biraz daha dikkatli baktığımda ise onun kafamda canlandırdığım gibi yıllar önce yıkılmış bir ev değil , yanmış bir araba olduğunu anlıyorum.

Biraz eğri duran bir telgraf direğine çarpmış bir araba.

Gözlerimden sonra zihnimdeki perde de kalkıyor ve hatırlıyorum ; dün yaşanan kaza sırasında burada olduğumu ve geceyi ifade vermek için karakolda geçirdiğimi.

- “Eminim boşa harcadığın ömrün boyunca bizim sadece kumar oynayan insanlarla ve fahişelerle uğraştığımızı düşünmüşsündür.”

Gördüğüm kadarıyla yarası hala geçmemişti.Her zamanki gibi alaycı ve

tehditkar bir ifadeyle gözlerime bakıyordu.

- “Ben hep tanrı ile aranızda masum insanlar ve günahkarlar diye bir ayrım yaptığınızı düşünmüştüm.” Söylediğim şeyi daha önce çok duyduğunu anlatmak istercesine sessizce gülümsedi :

- “Masum mu ? Böyle bir ayrım olsa bile yine de listemin üst sıralarında bir yerde olurdun.Yaptıkların asla bağışlanamaz.”

- “Yaptıklarım mı ? Ben ömrüm boyunca hiç günah işlemedim ! Hayat tarzımı tanrı belirler ; tıpkı diğer arkadaşlarımınkileri belirlediği gibi.”

- “Ömrünü bir mabette geçirmiş olman seni bu kadar gururlu yapıyor ; anlıyorum.Peki ; neden sürekli ona tapmak yerine bir an durup onun sizin gibi küçük yaratıklardan gerçekte ne istediğini ; ya da ne isteyebileceğini düşünmedin ? Yarattığı balık için okyanusu yaratan[2] , sana muhtaç olabilir mi ?”

Durup bir an için durumuma dışarıdan baktığımda bu tartışma için ne

kadar geç kaldığımı fark ettim.Ben , bütün hayatını tanrısının emirlerini uygulamaya ayıran ben , onu reddedenin hizmetkarları tarafından aşağılanıyordum.Ümitsizliğin verdiği rahatlıkla son bir soru sordum :

- “Peki senin gelmeni sağlayacak kadar önemli olan günahım ne ?”

- “Yüzyıllardır körlükle bağlandığınız her tapınağı yakanlar da sizler oldunuz.Türünüz artık tolerans sınırlarını aştı , gözlerinden perdeleri biraz kaldırılmış olanlarınız sonun yaklaştığını görebiliyorlar.Ama siz , göremeyenler girdiğiniz batağa her gün biraz daha saplanıyorsunuz.Ve sevginin nefrete dönmesi ile nefretin şiddeti paradoksal olarak her gün artıyor.Her geçen gün sokaklarınız daha yaşanmaz oluyor.Kadınlarınız artık eskisi gibi mutlu değiller , ve çocuklarınız şiddetin beyninde büyüyorlar.Günaha biraz bile yatkın olanlarınız ; mesela sen , ufak bir kışkırtma veya ödül vaadiyle gölgelerin içine girebiliyorlar.Haydi kendi ağzınla söyle , sana ne vaadedildi ?”

- “Korktuğum tek şeyin aslında olmayan karşıtı.Sonsuz hayat...” Sözler kendi istemim dışında ağzımdan dökülmüştü.

- “Basit bir şey için seni yaratana karşı geldin , öldürdün.Onu hiç anlayamadığınız , emirlerindeki kırçılları görmeden sadece siyahın yanındakiler ve sadece beyazın yanındakiler diye ayırdınız kendi kendinizi.Sizi ayırmaya o gerek duymazken , bunu kendi kendinize yapmaya kalkıştınız.Sonunuzu ise ; ne yazık ki göremeyeceksiniz.Sen ise , şimdi benimle geliyorsun.tıpkı ruhları sonsuza dek kaybolan diğerlerinin binlerce yıldır yapmak zorunda olduğu gibi.”

Sonra , onunla gittim.Tek tek açılan yedi kapıdan geçtim ve son durağıma

geldim.Ölüm gibiydi ölüm ; karşı konulmaz ve adil.Uzun süreden beri buradayım , ruhu çoktan kaybolmuş bir adam olarak ; insanlığını kaybetmek üzere olan genç bir yazara onun ne kadar önemli bir şey olduğunu hatırlatmaya çalışıyorum.

son

Scene 2 - 42 [2001]

2007-05-05T20:12:00.000+03:00

“Cehennemin yedi kapısı vardır” [1]

SCENE 2 [2]

42...

Tembellik bulaşıcıdır ; kapı altlarından , pencerelerden , herhangi bir yerden girer ve sizi esir alır.Kolunuzu kaldıramaz hale gelene kadar onu solur , yavaş yavaş bütün hayatınızdan sıkılırsınız.Adım adım...O da bunu yaşıyordu.Daha önceleri defalarca yaşamıştı ama.Neyse...

Hani bir işe başladığınız an bitiremeyeceğinizi bilirsiniz ya ; ona da öyle oldu işte.Gözlüklerini aramak için kalktı sandalyeden ama içine bulamayacağı doğmuştu , o yüzden yerine tekrar oturdu.”Bunun gözlüksüz de halledebilirim” diye düşündü ve ilk sayfayı açtı.

"Kalbimde bir tırnak iziyle doğduğumu gördüm rüyalarımda hep ; buna inanmaya çalıştım.Ama belki de zihnimde oluşturduğum bu izi bana orman hediye etmiştir...Doğumumu kimse bilmediği için bunu da kimse bilemeyecek...Ben dahil ; bilmem gerekenleri hiçbir zaman öğrenemedim zaten (konuşma sırası başkasına geçtiği zaman hep son sözümü söylememiş olurdum bu arada ; bu da beni anlayabilmeniz için önemli bir ayrıntı).

Yaralı olmasına rağmen yüreğim bir kurdunki kadar güçlüydü.Yola çıkmaya hazır olduğumda onu aklımın yerine koydum ve kasabadan arta kalan yıkıntılardan uzaklaştım.Çan sesleri duyuyordum ; hem de ormandaki eski kilisenin büyük savaşlarda yıkılmış olduğunu bilmeme rağmen..Bir de tanımadığım başka bir ses vardı ; asla gelmeyecek insanları yardıma çağırıyormuş gibi acılı bir ses.Sanki ağaçların yıllar önce cansız bir kadının yanında buldukları çocuğa selamıydı bu.Susmadan önce yedi defa yankılandı kulaklarımda...Her seferinde canımı daha çok yaktı ama ; ruhumu ona teslim edecek kadar zayıf değildim.Sonra sustu...Kısa yaşamımda geri çevirdiğim ilk çağrıydı , hayatımın girdiği yeni periyodun ilk çığlığı...

Yürümeyi öğrendiğim yerin birkaç adım ötesinde başladı yolculuğum.Birkaç adım dediğime bakmayın ; kasaba ile orman arasındaki patika istediğinde oldukça uzun olabiliyordu.Çocukken beni öyle korkuturdu ki ; eve girerken kapıyı asla sonuna kadar açamazdım.Belki hala öyledir ; bilemiyorum.Yüzüm yüzyıllardır dokunamıyor orman rüzgarlarına...Son dokunduğumda ise tiksinmiştim hayattan ; bir an önce sıradanlığın çemberini kırıp kaosun davetini kabul edebilmek için hızlı adımlarla ilerliyordum.Aklıma koyduğum şeyi yapacaktım ; bu yüzden arkama bir kere olsun bakmadım.

Kurt ulumaları duyuluyordu ormanın derinliklerinden.Hissediyor ve ürperiyordum ; hem de normal bir insanla kıyaslanamayacak kadar fazla...Doğa ananın bir armağanı bu bana ; insanların duyamayacağı çığlıklardan oluşan bambaşka bir dünya daha var kafamda...Bu lanetli topraklardaki kurtları ve gecenin diğer çocuklarını görebilmek için sisin kalkmasına gerek duymuyordum.İlerledikçe sesler çoğaldı , çoğaldı , çoğaldı ve ben kafamdaki bütün kurtlar kulaklarımdan dışarı dökülünceye kadar koştum.Ateşin belli belirsiz parladığı o yere yaklaştıkça , sıcaklığa yaklaştığım her an sis ; bir kalenin kapıları gibi azar azar açılıyordu önümde.

Akıl çağıma erdiğimi düşünüyordum ama meğer ormanın beni yönlendirdiğini anlayamayacak kadar küçükmüşüm...

Sonra onu gördüm : doğanın muhteşem çocuğunu.Beni uzun süredir beklediğini anladım yüzündeki ifadeden.Bir rüya gibiydi adeta , sizi gecenin bir yarısı ter içinde yatağınızdan fırlatabilecek bir rüya.Bana bakıyordu ; yüzünde hayatın sağlıklı pembeliğiyle..."

Nefesini bıraktı ve kitabı kapadı.Sandalyeden kalkarken yüzü tokat yemiş gibi pespembeydi.Geçmişin ve çözümsüz bir teslimiyetin etkilerini savuşturmak istercesine iki yana salladı kafasını ve mutfağa yöneldi.Yemek masasının üzerindeki ilaç kutusunu bir parmak darbesiyle devirdi(hasta kalbi bunun için onu hiç affetmemiş olmalı).Buzdolabından bir bira çıkardı,raftan aldığı bardağı şişenin yanına koydu ve onu hüzünle izleyen bardağa aldırmadan açacakla şişeyi açıp tekrar çalışma odasına girdi.Oda yarım senedir kızıl saçlı bir kadının sevgisinden yoksun olan bir erkeği andırıyordu ; eksik ve hiçbir zaman tamamlanmayacağını hissediyormuş gibi görünüyordu : kitap rafları ve yerler toz içindeydi ; duvarda kimlere ( ya da nelere...) ait oldukları anlaşılamayacak kadar tozla kaplı iki çerçeve asılıydı.Eğiktiler ve birbirlerine kalın bir V oluşturacak şekilde dokunuyorlardı.Tüm sahip olduğu şeyler kitaplarla dolu birkaç dolap,tek bir sevişmeye bile ev sahipliği yapamamış bir karyola ve üzerindeki kağıtlardan bacakları bükülmüş bir masaydı.Odanın duvarları birkaç ay önce boyanmıştı ; ama üçüncü sınıf bir boyacı tarafından ve muhtemelen kireçle boyandığı için iğrenç bir görünüme sahipti.Oda tozluydu , anlaşılmazdı ve her yerde kağıtlar vardı (demek insanlar ile mekanlar uzun süre birbirlerinden ayrılmadan yaşarlarsa ortak noktalar kazanmaya başlıyorlar.Okuyucu kahramanımızın da en az odası kadar tozlu,anlaşılmaz ve sadece kağıttan ibaret olduğunu az sonra kendi gözleriyle görecek.Sadece biraz sabretmesi gerekiyor.Aslında burada yapılması gereken şey okurun sabretmesi değil yazarın kamerayı kahramanının üzerinde dolaştırması olmalı.Kusura bakmayın , hemen başlıyorum.)

Aslında anlatılacak çok bir şey yok ; karşınızda büyük mücadeleler vermiş , savaşlar kazanmış ( alacakaranlıktan sabahın ilk ışığına kadar uzanan ve dünyanın çok uzak köşelerini dolaşan bir hayali saymazsak) , sevmiş ve sevdiği için ölecek kadar fedakar olabilmiş bir insan yok çünkü.Belki de anlatılacak çok şey var ; belki de Selim böyle bir insan olduğu için anlatılacak çok şey var...Bu düşünce size de inandırıcı geldiyse ona dikkatlice bakmaya devam edin.Görebilirseniz benim size anlatacaklarımdan daha çok şey biliyor olacaksınız.

Yüzüne baktığınızda yaşı otuzu geçmeden yaşlanan insanlardan olduğuna karar vereceğiniz biriydi Selim ve yaşı otuzu geçeli çok oluyordu.Hayattan ona bir şeyler vermesini asla beklememiş ; sahip olması gereken şeyleri alabilmek için , yaşaması gereken duyguları doyasıya yaşayabilmek için mücadele etmeye karar vermişti.Uzun zaman önce aldığı bir karar böyleydi ; ama onun durumunda kronolojik olarak gerçekler ideallerden daha yakın...

Evet ; öyle yaşamak istedi ama hiçbir zaman o kadar cesur olamadı.Asla yapamadı yapması gerekenleri ; sürekli çok genç ve tecrübesiz olduğu bahanesinin arkasına sığındı.Artık yolun yarısını geçen yaşı bu son sığınağın arkasından da çıkardı onu ve hayatın önüne çırılçıplak , savunmasız bir biçimde bırakıverdi.Kendinde arayıp da bulamadığı nitelikleri diğer insanlarda görmek en çok nefret ettiği şeylerden biri oldu , zaman ilerledikçe bu yüzden kalabalıklardan kaçmaya başladı.Ama boş sokakları hep sevdi Selim...

Temiz hava , sıcak ekmek gibi herhangi bir bahane ile erken kalkan biriyseniz ona rastlamış olmanız muhtemeldir sabah serini sokaklarda , güneşten önce kalkıp şehirlerin uyanışını izlemeyi seven eski insanların soyundan geliyordu.Gece boyunca dinlenmiş parke taşlarının yaydığı serinliğin yüzüne vurmasından zevk alıyordu ; üstüne üstlük bir de gece yağmur yağdıysa...Yağmuru da seviyordu Selim ; bu satırların yazarı kadar olmasa da...

Hayatın ona verdiği kırışıklıkların karşılığını öksürüklerle veriyordu ; nefreti sönmeye yüz tutmuş , yalnız olabildiği için ayakta kalmayı başarmıştı..Tanrısını kaybetmiş ama ölümden daha güçlü olan tek şeye ; hayata olan saygısını asla azaltmamıştı.Hala gülümseyebiliyordu istediği zaman ; henüz bu yeteneğini kaybetmemişti kitabı okumaya başladığında.Kaybettiklerinin yüzündeki o güzel anlamdan başlayacağını bilse eminim o kapağı hiç açmazdı...

Hayatı ise ülkesi gibiydi : doğduğunda da ölmek üzereyken olacağı gibi sahipsizdi ve etrafında hep onu istemeyen şüpheli bakışlar olmuştu.Onu yakınları büyütmedi.Yani bakmak zorunda olan insanlar tarafından değil ; içlerinde bir insan yaşadığı sürece bakmaktan başka çaresi olmayan insanlar tarafından yetiştirildi.Çocukluğunu ve gençliğini büyüme değil dizlerinin üzerine çökmeme mücadelesi vererek geçmişti ve bu aralar ; “altın çağ” olarak tabir edilen döneminde ise ölümünün ani ve kötü olacağını hissediyordu sık sık.”Ya sev ya terk et” diyememişti hiç ama ülkesini hayatı boyunca ironik olarak mükemmel temsil ettiğini söyleyebiliriz(Bunu siz de gördünüz ve daha çok şeye şahit olacaksınız...Sandığınız gibi ülkesiyle paralel giden hayatının verdiği sorumlulukla ülkesini kurtarmayacak ; hayır , inanın bana o kendini bile kurtaramadı.)

Nefes almayı kesti yine , dışarıdan gelen tıkırtıları duymaya çalıştı yağmur devam ediyor mu acaba diye.İstediği sesi duyunca saldı nefesini ve kitabı seyretmeye devam etti.Yaprakların yanları ve alt kısımları sararmış ; iple sayfaların birbirine bağlandığı kısım ise içinde bazı sayfalar artık kayıp olduğu için hafifçe içeri çökmüştü.Kimi yapraklar yıllar öncesi meydana gelen bir ıslanma sonucu deforme olmuş ve okunmaz hale gelmişti.Yıpranmış yeşil cildinin üzerinde bırakın kitabın adını , tek bir harf yoktu ; sanki okur kendisini bekleyen tehlikelerden haberdar olmasın diye kitabın adı sayfaların arasına saklanmıştı.Kitabın istediği merak edip kapağı kaldırmanızdır ve çoğu insan bu hataya düşer.Tuzakların üzeri genellikle oraya rasgele düşmüş olan yapraklarla kaplıdır ; kenarı burkulmuş bir sayfa ya da kapaktaki bir kan damlasın ise yaprakların üzerinde tüm çekiciliğiyle uzanmış bir kadına benzer ; tek amacı sizi bulunduğunuz durumdan biraz daha dibe çekmektir...

Elini kapaktaki kan lekesinin üzerinde belki yüzüncü defa gezdirdi ve elindeki kutuyu yarısına kadar boşalttı.Kendinde bunu yapacak cesareti bulduğu an tekrar kapağı kaldırdı.Bunu yaparken yüzünü yeni bir tokat yemekten korkarmış gibi buruşturmuştu...

"42"in yazarı belirsizdi.Ne iç kapakta ne de satır aralarına alınmış notlarda ; notları bırakın kitabın şimdiye kadar okuduğu kısmında tek bir isime rastlamamıştı.Kitabın konusu dışında içinde sadece yan yana getirilmiş iki rakam vardı ; kırmızı büyük karakterlerle "42" yazıyordu ilk sayfada.Bunun bir damga olduğunu etrafındaki çemberden ve kabarıklığından anlamıştı.İşini şansa bırakmayı sevmezdi ama son zamanlarda edindiği deneyimler ona her şeyin mantık çerçevesinde yürümediğini öğretmişti ; eğer bir olayın olması gerekiyorsa kainat asla sınır tanımıyordu.Uzun yıllar önce bir tabutun açtığı kapıdan insanlarla birlikte dışarı çıkıp bir daha dönmeyen tanrısının adını andı ve rasgele bir sayfa açtı , hangi paragrafı okuması gerektiğini bilmek zorunda değildi ; ne de olsa gözleri gidecekleri yere çoktan gitmişti :

"Uzun yıllar boyu uzak durduğum , adeta tiksindiğim iki şeyi arka arkaya yaparken en ufak bir utanç duymadım : diz çöktüm ve hayatın bana verdiği en zararlı , en faydalı , bana en uzak ve bana en yakın şeyi yüzyıllar sonra yeniden elime aldım.Haçı kızı gömdüğüm yerin baş ucuna sapladım ve doğruldum.Sevdiğim birini kaybettiğim için ağlamadım , bencilliğim yerini insan dışı bir özveriye bırakalı çok uzun zaman oluyor ; toprağın altında yatmakta olan kadına tek tepkim bir yüzük oldu.Sadece bir yüzük elimden kayıp kabarık toprağa düştü...Her yol başladığı yerde son buluyor tanrımızın himayesinde ; bundan artık eminim.Şimdi düşünüyorum da yüzük düşmedi aslında(bunu kabul edersem yaşadığım yerler içinde yerçekimine sahip olmayanlarını göz önüne alarak iyi bir bahane oluşturabilirdim) ; sadece yapması gerekeni yaptı.Geldi ve gitti.Başlangıç ve bitiş.Işık ve karanlık.Hayat ve kurtuluş.Ölüm ve yeniden doğuş.O ve ben.Ne yapmam gerektiğini düşündüm tekrar ve sapsarı altın toprağın içine gömüldü yavaşça ayağımın altında.

Sevdiğim tek kadın öldü.Hayat yerini ölüme bıraktı.Onun bana bıraktığı tek iz olan yüzüğü toprağa gömüldü.Işık yerini tekrar karanlığa bıraktı.

Zaten en başta da her yerde sadece karanlık vardı ; ışık bir fırsat bulup bitmez bir açgözlülükle bütün siyahlıkları kemirmeye başlayana kadar.İşte o zaman ışığın bekçisi olan insanoğlu fark etti o parlak metali ; kimi uğruna savaştı , benim gibi özel sebepleri olanlar da nefret etti ondan.Tanrılar , krallar ve kontlar yaratıldı altından ; silahlar , taçlar , heykeller ve en önemlisi yüzükler yaptı insanoğlu ; sonsuz bağlılık kandırmacasını ve bir gün mutlaka insanın yüreğine işleyerek ölümün emsalsiz gücünü simgeleyen yüzükler.İşte her şey böyle başlamıştı...Sarı metal karanlıkta parladı ve insan uygarlığının yaşamı değişti.Hem de hiç onarılamayacak yaralar alarak.Her şey böyle başlamıştı işte...

Ruh da böylesine acı çekerek çıkar aydınlığa ama yolculuğu buna değecek kadar uzun değildir.Sürekli sevdiklerimizi alan hayat keşke verirken de bu kadar rahat olsa..."

Titriyordu.Kendini geriye bıraktı ve aniden salınmış bir nefes gibi sandalyenin üzerine çöktü.Olasılıklar zaten yağmur yüzünden basık olan havanın daha da yapışkan olmasına yol açmış , böylece Selim’in odası yaşanmaz bir yer olmaktan çıkıp daha da saldırganlaşarak insanı öldürebilecek bir yer konumuna gelmişti.Sol elini kaldırıp bir süre seyretti ; daha sonra da şüphelerini haksız çıkarabilmek için üstünü aramaya başladı.Ceplerinden çıkan her şeyi masaya attı , aradığını bozuk paraların ve anahtarların arasında da bulamayınca masasının çekmecelerini karıştırmaya başladı.Onları da masaya boşalttı ve gözlerine ağrılar girip kendini yatağına atana kadar kurcaladı küçük gereksiz-şeyler-yığınını.Son enerjisini de ağlayarak harcadı.Acizlik ve zayıflık insanlar arasında olduğu kadar insanın içinde de bulaşıcıdır , ruhunuzu ele geçirdikten sonra bedeninizi de sarar.Ruhsal anlamda biten Selim , yağmurun durduğu sıralar uykuya daldı ve o gece rüya göremedi...

(Kahramanımızın uyuduğu sıralar yağmur durmuş olabilir ama bilinç altında dolaşarak seneler öncesine döndüğümüzde bir yerlere yağmaya devam ettiğini görebiliyoruz.Yağmur yağıyor ve bir hastane bahçesi geliyor gözümüzün önüne : insanlar koşuşturuyor , kimi ağlıyor kimi de çaresizlik içinde bekliyor.Yağmur yağıyor , doktorlar uğraşıyorlar ama hayat daha önceleri de defalarca olduğu gibi yine çok güçlü değil ölüm karşısında.Yağmur yağıyor , hayat direniyor ama geri dönüş için çok geç ; ruhlar toplanmaya başlıyorlar acil servisin çatısında.Bir tek genç adam görüyor onların geldiğini-ona bu yetenek artık çok çok yaşlı olan bir adamdan armağan- , ümitsizlikle çıkarıyor parmağındaki yüzüğü ve onlara kötü haberi vermeye gelecek olan doktorun hastasının son nefesini verdiğini görmesinden önce çöp tenekesine fırlatıyor.Yağmur yağıyor ; insanlar ölümün soğuk eli sırtlarında dolaştıkça daha da ürperiyorlar ve genç adam düşünüyor.Yağmur yağmaya devam ediyor ; ruhlar alacaklarını aldılar ve uzaklaşıyorlar.Yüzünde bir gülümseme ile onları seyreden Selim arkasındaki çöp kutusuna dönüyor ve düşünüyor.Aklında ise tek bir cümle var : “Her yol başladığı yerde son buluyor.” Niye sürekli aynı sahneleri yaşamak zorunda kaldığını düşünerek yüzüğün tekini bir mezarın üzerine bırakıyor , diğeri ise şimdi kim bilir hangi çöplükte ya da hangi kadının parmağındadır...)

- “Bunu birbirimize sürekli söylerdik ama bir gün gerçekten beni görmeye geleceğine asla inanmadım...Yağmurdan sonra ortaya çıkan böcekler görmüştüm ama bir insanda ilk defa böyle bir olayla karşılaşıyorum...Hoş geldin dostum , lütfen otur”

- “Bana hiç güvenmemiş olduğunu bilmek güzel bir duygu.En azından bu karara varana kadar benim üzerimde düşündüğünü gösteriyor.Son zamanlarda hatırlandığımız için değil unutulmadığımız için sevinecek kadar düşüyoruz hepimiz.Evet , zaman çabuk geçiyor ; öyle değil mi ?”

Boş ve rutubetli bir odadan parlak ve iyi döşenmiş bir ofise yapılmış bir yolculuk bir iki otobüs durağı arasında yüzyıllar olduğu izlenimini uyandırmıştı Selimde...Rüya göremediği ama bilinç altının bizim tarafımızdan didik didik edildiği gecenin sabahında yaşadıklarını paylaşması gerektiğini düşünmüş ve buraya gelmişti.Onu buraya getiren yolara kendini bırakabilmek için yağmur dinene kadar apartmanın girişinde beklemiş ; sonra hızlı adımlarla yola düşmüştü.Köhne sokakları geçmiş ; insanların yüzlerine bakmamak için kendini zorlayarak bir otobüse binmiş ve kendini İstanbul yollarının güvenilirliğine bırakmıştı.Şimdi iyi ya da kötü ; buradaydı...

Gerçekleri konuşmak gerekirse içinde bulunduğu ofise ve masanın öbür ucunda oturan adama şeklen yakışmıyordu.Tavana ve duvarlara yerleştirilmiş spotlarla aydınlatılan odaya yoğun bir para kokusu hakimdi.Mobilyalarda bile şımarık zengin çocuklarda görülen “ben bir şeyi istediğim zaman o olur!” havası vardı.Arkadaşı ise yüzüne yerleşmiş iç Anadolu gülümsemesi ile ona bakıyor ; belki de içinden “bu lanet delinin” onu niye ziyaret ettiğini çözmeye çalışıyordu.Bir zamanlar dost olmuşlardı (ki o zaman bile birbirleriyle uyumlu olmadıkları herkesçe fark edilmişti) ; evet çıktıkları yer aynıydı ama girecekleri yerler kesinlikle farklı olacaktı...

İnsanların hayatlarının gidişatını belirleyecek olan küçük mucizeler genellikle fırsat olarak adlandırılır.Kimi insanların bunları yakalamak konusunda doğuştan gelen bir yetenekleri olur ve bu yetenek mutlu bir hayat , güzel bir eş ve sevgi dolu bir aile gibi şeylerin yanı sıra diğer kesimin ; “eline gelen bütün fırsatları kaçırmış masum ve iyi insanların” nefretini de kazandırır.Zamanın her aşamasında bu mücadele sergilenmişti ve şimdi bu aydınlık ofiste her iki taraf da birer “örnek üye” ile temsil edilmekte.

Selim kaybettiğinde daha güçlü görünmeye çalışır , asla ödün vermez ; Mehmet ise ağlamaktan asla çekinmezdi.Selim kaybettiğinde bunu kadere yükleyerek omuzlarındaki yükü biraz olsun hafifletirken Mehmet sürekli nasıl daha iyisini yapabileceğini düşünür ve doğru yerde doğru zamanda olmaya özen gösterirdi.İnsanlar ona baktıklarında olmak istediklerini görüyorlardı , Selim’e baktıklarında ise ne olduklarını[3]...Oysa gerçek bir gün mükemmelin normali hayal etmesi ile doğmuştu ; onlar bunu asla anlamadılar.

İnsanların haklı isyanları ile sürekli olarak zayıf düşen kader ile zincirlerinden başka kaybedecek hiç bir şeyi olmayan mücadeleci ruh arasında kılıçlar çekildiğinde onlar henüz doğmamışlardı bile ve hangi klana ait olacakları çoktan belliydi...Her şey başladığı yerde biter ve bütün oyun daha öncesinden yazılmıştır ; burada aktörler sadece küçük karakterleri içinde ileri geri gidebilecek kadar izinlidirler.

- “Değişmiş olacağını tahmin ediyordum.Hayat sadece beni eskitmiyor ; bunun bilincindeyim.Önemli olan aynı yerde kalmak değil ; suyun seni sürüklemesini biraz olsun kontrol edebilmektir bence.”

- “Evet ; değiştim.” diye cevap verdi Selim. “Köprünün altından sular benim tarafımda da geçiyor.Hepimiz elbet bir gün kapılacağız o sulara , önemli olan ne tarafa doğru gideceğimdir , geriye ; karanlığa doğru yol aldıktan sonra kontrolün ne anlamı var?” Mehmet masanın üzerinden aldığı çakmağı ile bir sigara yakarken Selim’in ince alayını üzerine alınmamış görünüyordu.Çakmağı yerine koydu ve aldırmadığını tamamen belli edebilmek için konuyu hiçbir açıklama yapmadan değiştirdi :

- “Yüzün bir savaşçının daha yorgun bir insana dönüştüğünü anlatıyor.Siz “iyi” insanların genç ve kuvvetli nüfusu gittikçe azalıyor.Neler oldu sana ?”

- “Sadece nüfus kağıdım gün geçtikçe biraz daha eskiyor o kadar.Böyle basit gelişmelerden başka bir şey olmuyor artık.Günler bana dokunmadan geçmeye başladı.Hayatın seni umursamaması insanlar tarafından umursanmamaktan daha çok koyuyor.Eskisine göre daha çok korkuyorum yağmura çıkmaktan ; beni hiç etkilemeyeceğini bilmeme rağmen...Yani senin anlayacağın...Büyümekten başka bir değişim yaşamadım.” Cebindeki paketten bir sigara aldı ve masadaki çakmağa uzandı.

- “Buna inanmamı bekleme benden.Birlikte yaptığımız işlerin üzerinden uzun süre geçti.Anlat biraz ; bu arada neler yaptın ? 30 yaşından sonra sigara içmeye başlayan bir adamın hayatında az da olsa önemli birkaç değişiklik olmuş demektir.Umarım bana bir ailen olduğunu söylemeyeceksin , eğer böyle bir hata yaptıysan ve benim haberim olmadıysa bunun için seni hiç affetmem.”

- “Sigarayı sadece zevk alacağımı hissettiğim zaman içiyorum.Aile olayına gelince ; senin kadar ben de biliyorum bir ailenin sorumluluğuna birkaç numara küçük geleceğimi.” Diyerek somurttu. “Eğer bir ailem olsaydı sana asla gelmezdim zaten.Bunu da biliyorsun.” Odada soğuk bir rüzgar esti ve iki erkek de bunu açık bir pencereden ya da kapı altlarından gelmediğini gayet iyi biliyorlardı.

- “Benim de merak ettiğim bu zaten ; eski dostum.Yıllar yılı yüzüme her bakışında benimle işin bittiği zaman ölmemi istediğini hissediyordum.Şimdi ise buraya neden geldiğini anlamaya çalışıyorum ama bana hiç açık kapı bırakmıyorsun.Aynı yerlerde uzun süre birlikte bulunduk Selim ve senin beyninde çıkışsız kalmanın ne kadar tehlikeli olduğunu benden iyi kimse bilemez.Yardım et dışarı çıkayım ; yoksa senin çıkman gerekecek...”

Sözünü bitirdiği an hata yaptığını anlamıştı ama geri dönüş için çok geçti ; yapacağı tek şey Selim’in tepkisini beklemek olabilirdi.Selim ise onun ne demek istediğini anlamıştı ve Mehmet’i çok bekletmeyecekti.

- “Sen her zamanki gibi sabit dur dostum.Ben geri geri giderek içimden çıkmanı sağlarım.Zaten kazandığın her şey hayatın güçlerinin sürekli etrafında dolanması ile senin oldu ; bırak bunu biraz da ben yapayım.” Kalktı ; sigarayı söndürdü ve kapıya doğru ilerledi.

- “Bunu yapamayacağını ikimiz de biliyoruz ; o yüzden aramızda bulunmayan üçüncü şahıslar için gösteri yapmayı kes.Beni , eski iş arkadaşını özlemediğini bende biliyorum ; sende biliyorsun ve gözlerin de biliyor.Buraya bana ihtiyacın olduğun için geldin ve henüz hiçbir sorunu çözmüş değiliz!Şimdi geri dön ve şu kalktığın koltuğa tekrar otur.”

İkinci hata.

- “Demek ki sorunların çözülmesi gereken yer burası değilmiş” dedi Selim dişlerini sıkarak. “Demek ki senin yanına sana ihtiyacım olmadığını öğrenmek için geldim.Buraya gelmem sana muhtaç olduğum anlamına gelmez.Duvara asılı olan tüfeğin her seferinde patlaması gerekmez.Hem...” Kapıyı açtı ve dışarıdan kapatmadan önce söylendi : “Hem lanet bir hikayenin içinde değiliz...” Binanın kapısından dışarıya baktığında yağmurun yağdığını gördü ve eliyle alnında biriken terleri alarak içinden küfretti.Bu günlük okurların kahramanımızla ilgili son bilmesi gereken bu : Bulutların yarım yamalak kapadığı güneşe baktı ve küfretti...

Belki de daha fazlasını bilmeliler.Mesela Selim’in yağmur dinene kadar İş Merkezinin giriş kapısında beklediğini.Daha sonra yine insanların yüzüne bakmamaya özen göstererek bir otobüse bindiğini.Eve geldiğinde kapıcısıyla rutin konuşmalarını yapıp kendisini tekrar kağıtlarıyla dolu odasına kapadığını da bilmeliler.Artık biliyorsunuz ama bunlar hiçbir işinize yaramaz...

Yazar kararını verdi.Okuyucunun bilmesinde fayda olan tek şey Selim’in o gece rüya gördüğüdür.Sabaha hatırlayamayacağı bir rüya...

Sabah uyandığında ise yağmur devam ediyordu.Gece gördüğü garip rüyayı düşündü.Yıllar önce bir trafik kazasında ölen arkadaşı gece niye onu ziyarete gelmişti acaba ? Daha doğrusu ; Selim niye onu ziyarete gitmişti ? “Saçma bir rüyaydı zaten” dedi kendi kendine ; “ Zorda kaldığımı hissettiğim zaman yaşadıklarımı anlatacağım son kişi Mehmet olurdu..Buna rağmen hayatımın geri kalanını etkileyeceğini düşündüğüm bir şeyi ona danışmak ; ha ? Rüya olduğu buradan belli işte...” İşte o an çok garip bir şey oldu.

Masasının üzerine rasgele bir biçimde atılmış kağıtların altından gelen bir ses irkilmesine yol açtı.Ses bazen duruyor ; ama hemen ardından olanca rutinliğiyle devam ediyordu.Yıllar öncesinden gelen bir hayalet Selim’in karşısına dikilmiş gibiydi.Artık olmayan sesleri duyacak kadar yaşlandığını düşünerek masasındaki birkaç kağıdı kaldırdı ve telefonuna baktı.”Hayır.” dedi : “Henüz o kadar yaşlanmamışım sanırım.”

Telefonunu sadece yayınevini arayıp avans istemek ya da (çoğu defa olduğu gibi) gecikeceği için özür dilemek için kullanıyordu.Yıllardır bu masada ; üzerine yığılıp duran kağıtların değişkenliğinin aksine alabildiğine sıradan , tozlu bir vaziyette duruyordu.Aldığından beri 5-6 kere anca çalmıştı.Onlar da genellikle geri dönmesini söyleyen akrabalar ve numarayı nereden buldukları belli olmayan alacaklılardı.Şehrin içinde , yaşadığı semt ve tanıdığı insanlar gibi silik bir tipti Selim ; bugüne kadar çok az kişi onu telefon numarasını isteyecek kadar merak etmişti.

- “Selam dostum.Dünkü ufak tartışmadan sonra nasıl olduğunu öğrenmek için aradım.Büromdan çıkarken çok kötü görünüyordun.Şimdi biraz daha iyisin değil mi ?”

- “Kimle görüşüyorum ?”

- “Seni küçük tilki...Asla değişmeyeceksin değil mi ? Bırak tanımamazlıktan gelmeyi; ben Mehmet...”

Selim Mehmet’e şimdi konuşamayacak kadar kötü olduğunu , onu daha sonra görmeye geleceğini söyledi ve telefonu kapatarak kitaba doğru döndü.Masaya doğru ilerlerken telefonunu cebinden çıkardı ve son arayan numaraya baktı.Mehmet onu 6934777 numaradan aramıştı ; başında herhangi bir kod olmadığı için cep numarası olduğunu düşündü.Kendi numarası da 693 ile başlıyordu , birden kitabı kağıtların arasından çıkardı ve hızla sayfa 77 yi açtı.Kitap 76. sayfada bitiyordu ve 77’de sadece boşluk vardı.Elini bir kere daha yaprakların üzerinde salladığında önündeki sayfalar 46 ve 47’ydi.Bunu nasıl yaptığına ; nasıl tek bir harekette bu sayfayı açtığına şaşırmadı ( artık gerçekten şaşırmıyordu ) ve sayfa başından itibaren okumaya başladı.

“...ve sonunda vazgeçti.Kan ve öfkeden deliye dönmüş bir halde geri geri sürünerek ağaçların arasına girdi.İşte o an her şeyin bittiğini anladım.Onuru kan kokusuna dayanan içgüdülerine galip gelmişti.

Benim hayatı alınmayacak kadar değersiz olduğuma karar vermişti.Hırlamaları yavaş yavaş azaldı ve en sonunda kayboldu.Gitmişti...Ben ve orman ; sabaha kadar kimin ayakta kalacağına karar vermek için sadece ikimiz kalmıştık.Toprağa oturdum ve düşünmeye başladım : bunca zaman hayatın anlamını bulabilmek için mücadele etmiştim ve şimdi vazgeçmek istemiyordum.O kurt beni öldürseydi belki amacıma ulaşamadığım için üzülmezdim ; belki o zaman bu küçük amacım o kadar da önemli görünmezdi ama şu an durum farklı.Doğanın çocuğu öyle olması gerektiği için bana dokunmadı ; demek ki öyle olması gerekiyor.Nasıl yapacağımı bilmiyorum ama ayağa kalkmalı ve yoluma devam etmeliyim.Harcayacak hiç zamanım yok...Hem de hiç...

Zaman...Bir düzine hayatı eskitecek kadar çok zaman geçti belki de.Bu da garip değil mi ? Yolların önümde ilk açıldığı andan bugüne tam olarak kaç gün (kaç ay-kay yıl-kaç asır-kaç varoluş) geçtiğini bilmiyorum.Sanki her geçen gün aynı yollarda yürüyorum ama sadece kahramanlar ve olaylar değişiyor.Sınırlı sayıda oyuncağı olan bir çocuk benimle sonsuza kadar oyun oynamak istiyor adeta...Evet ; uzun süredir yürüyorum.

Yukarıdan bakıldığında çok ilerleme kaydetmemiş gibi görünebilirim ama inanın çok uzun zaman boyunca yürüdüm.Zaman duvarından aşağıya bakarsanız eğer her şeyin aynı ağırlığa sahip olmadığını görürsünüz.Bir insanın hayatı bir kitabınkinden çok daha kısadır ama çok uzun sürer.Bir kitap ise aynı günü ; aynı sayfalarla , aynı satırlarla yaşamaktadır.İnanın bu ayrım insanlar içinde bile görülebiliyor.Kimi insan için eziyet olur bu yolculuk ; kimi içinse hiç bitmeyecek ilahi bir hediye.Tamamen algılama farklılıklarına bağlı bir olay.

Benim asla bir öz kütle standardım olmadı.Kimi zaman hayata paralel gittim ; kimi zaman da ondan önce çakıldım yere.Buna bağlı olarak her seferinde farklı şeyler gördüm etrafımda ; ölen insanları yaşarken gördüm , ve yaşayanlarla konuştum kimi zaman dakikalar sonra öleceklerini bilerek.Bunu hepimiz yaşarız aslında ; öldüğünü düşünürüz konuştuğumuz insanın ama ölmemiştir.Aslında bizim bildiğimiz ama anlayamadığımız şey o insanın ölmüş değil ; ölecek olduğudur.Kader her insanın yanından aynı hızla geçmiyor...Yapılması gereken ; insanlara onun sürekli yürür gibi koştuğunu göstermek , hem de hiç bıkıp usanmadan...Beni yürüyüşüm olgunlaştırdı ; umarım size de yardım edecek bir şey ortaya çıkar.Çok geç olmadan...”

Geçtiği yerlerden daha önce geçmiş olduğunu hissediyordu.Aynı büyük kapıdan geçti ve spotlarla kaplı odaya girdi.Karşısındaki masada hayatı boyunca hiç görmediği bir adam onu bekliyordu.Onu görünce yerinden kalktı ve yüzünde oluşan aksak gülümseme ile konuşmaya başladı :

-“Hoş geldin Selim...Seni bir gün burada göreceğimi biliyordum.Nasıl diye sorma ama hayat çizgilerimizin tekrar kesişeceğinden hep emin oldum.”

-“Uzun süredir nasıl ile başlayan sorular sormamam gerektiğini öğrendim...Bu yüzden endişelenmene gerek yok.”

-“Geçen yıllardan ve ikimizi ayıran olaylardan sonra beni pek de özlediğini sanmıyorum...Benimle iş görüşecek kapasiteye de sahip değilsin bildiğim kadarıyla.Peki;Neden buradasın Selim ? Neden beni görme ihtiyacı hissettin ? Yine şehrin ışıklarından boğulduğundan ve bir karanlığa gizleneceğinden bahsetme lütfen.”

-“Gerçekleri fark etmen hoş.Buraya bazı şeyleri anlayamadığım için geldim.Düşünerek içinden çıkamıyorsam beni bu durumdan para ya da kaba kuvvet kurtarabilir sadece diye düşündüm.Bunlar da aklıma seni getirdi...”

-“Acıtıcı bir adam olma özelliğini silmemiş zaman...Neyse , buna o kadar da takılmayacağım...Anlayamadığın şey ne dostum ? Haydi söyle bana da sana yardımcı olabileyim.”

-“Olay çok basit.Ama hayatımda kapladığı yer hiç de o kadar basit sonuçlar doğurmuyor...Mesela daha şimdiden,sadece seninle görüştüğüm için bir kutlamayı engelledi...”

(bir adam görüyoruz burada.Kafasında kocaman soru işaretleriyle merdivenleri ikişer ikişer çıkan bir adam.Kapıyı açıyor ve hızla kocaman tahtadan bir dikdörtgene doğru ilerliyor.Kağıtları sağa sola savuruyor ama bir türlü yeşili bulamıyor.Yeşil de yok odada,yeşilin altındaki kırmızı da.)

-“Böyle bir şey için nasıl bana gelirsin?Saçmalamayı bırak dostum,bu yaşa geldin ve hala faturalarını ödeyemiyor olman inanılmaz!” Kırmızı gözlerini tekrar Mehmet’in yüzüne çevirdi Selim :

-“İnandın mı?”

-“Hayır.Sen çok kötü bir yalancısın.Bana söylemek istediğin şey bu kadar mı tehlikeli?Sürekli fikir değiştirmeni sağlayacak kadar.”

-“Bu tehlike ile alakalı değil.”

-“O zaman anlatacağın şeyi senden çalacağımdan korkuyorsun.Ah dostum,kimse senin korkularını çalabilecek kadar büyük bir hırsız olamaz...Ben bile meslek hayatımda böyle bir başarıya imza atamadım.”

(Burada da çıkıyor karşımıza aynı adam.Bu sefer merdivenleri huzur içinde çıktığına şahit oluyoruz.Kapısını yumuşak bir biçimde kapıyor-her zaman olduğu gibi-ve masasına ilerliyor.Yeşili görünce yüzüne doğruyu tahmin etmiş olmanın verdiği mutluluk yerleşiyor ve yeşili kaldırıyor.Kırmızıyı görüyor ve...)

-“Sanırım haklısın...O zaman dinle beni ; sana anlatacaklarım ilgini çekecek...Her şey daha gençken gördüğüm bir rüya ile başladı.Uğruna evrenler yaratılabilecek bir adam gördüm rüyamda ; ve onun karanlık ile olan savaşını...Yatağımdan fırlayarak uyandığımda ise bedenim çok soğuktu ; beni bile üşütecek kadar karanlık bir son yaşadım...O geceden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.”

-“Her şey iyiye doğru giderken sadece bir hayal , beyin kıvrımlarının doğal bir ürünü bütün hayatını darmadağın mı etti ? Bunu mu söylemek istiyorsun ?”

-“Tam tersi.Hiç olmadığım kadar iyi ve itaatkar oldum o günden sonra.Sanki ruhum bir gece içinde hizaya getirilmiş gibiydi.Çocukken şimdi olduğum kadar sakin değildim ; buna inanmak zor olacaktır senin için ama gördüğüm rüyaya kadar içinde bulunduğum ve uymaya mecbur olduğum hiçbir şeyi kabul etmemiştim.”

-“Senin geçmişte böylesine anarşist ruhlu olduğuna inanmak söylediğin kadar güç gerçekten de.Peki bir hayal bu kadar değişime nasıl yol açabildi ?”

-“Uzun süre komada kaldım.Raporlarımda ani şoka dayalı bilinç yitirimi olduğu yazıyordu.Hastanede yattığım süre içinde annemi ve babamı kaybettim ; bir trafik kazasında...”

(Otobüs terminale doğru ilerliyor.Yolcusunu karşılamaya gelen masum bir adam arabası ile terminale dönen yol ayrımına doğru ilerliyor.Yan koltuğunda bir demet çiçek ve çok da kötü olmayan haberler içeren bir rapor var.Kaderler birkaç gün önce ayrıldıkları yerde kesişiyorlar ve virajda kayan otobüs otomobilin üzerine çıkıyor.Kazada ölen 7 kişiden ikisi yaklaşıyor görüşümüze : elindeki parçalanmış çiçek buketini sıkı sıkı tutan bir adam ve kan oturmuş gözlerinde özlem olan bir kadın.Görüntü dağılmaya başlıyor ve Selim gözlerini açıyor)

-“Kendime geldiğimde ise sistem ürünü bir haber bülteni sunucusu kadar uysallaşmıştım.Artık annem ve babam yoktu ; yani bazen boynumu kaldıramamanın tek sebebi ağrılar değil...Hayat bana eğilmeyi öğretti ; senin anlayacağın...”

-“Bu eski rüya neden şimdi uykularını kaçırıyor peki ? Yoksa birden aklına mı geldi ?” Mehmet’in alaylı sorusu karşısında kafasını bile kaldırmadı Selim ; sanki mecbur olduğu bir formu doldurur gibi samimiyetsiz bir ses tonuyla konuşmaya devam etti :

-“Bugüne kadar kaçmayı başardığım günün geldiğini hissediyorum[4].Şimdiye kadar kişisel hatalar sayesinde kurtulmayı başarabildim.Ama artık çok zor...Nasıl olacak bilmiyorum ; ama 7. nin yakında açılacağını hissediyorum.”

-“Bir çeşit kapı filan mı bu ? Ya da sezon gibi bir şey ?”

-“Sadece görmek isteyenlerin ve benim görebileceğim bir şey bu.Cezanın ödüle , inancın şeytana tapınmaya dönüşmesinin görkemli bir simgesi.” Kafasını kaldırdı ve arkadaşına baktı ; çok da etkilenmiş gibi görünmüyordu.Mehmet şöyle bir etrafına bakındı (sanki anlatılanlara inanmak için birden etrafında şeytanların dansetmesini bekliyor gibiydi) , sonra tekrar Selim’e döndü :

-“Bu anlattıkların ilginç şeyler...Ve bir o kadar da iştah açıcı...Haydi gel seninle bir yerde yemek yiyelim.Hem şu bahsettiğin iptal olan kutlamadan bahsederiz...”

Ona yardım edebilecek tek insandı Mehmet (ya da Mehmet diye çağırdığı bu varlık her neyse) ve onu elinden kaçırmak istemiyordu.İstemeye istemeye yerinden kalktı.

-“Önemli bir şey değildi aslında...Sadece bugün fiziksel yaş günüm oluyor...”

-“Kaç senedir bu dünyadasın yani ?” Mehmet’in yüzündeki acayip gülümseme silinmeye başlarken cevap verdi Selim :

-“43...Bugün 43 yaşına giriyorum sanırım...” [5]

-“Zaman çabuk geçiyor demek ki...Daha dün gibi hatırlıyorum ufak bir çocuk olduğunu...” Kafası halen dolu olan Selim söylendi :

-“Yetimhanede büyüdüm ben.Sen benim çocukluğumu nasıl bilebilirsin ki ?”

-“Hemen hiddetlenme dostum.Benim çocukluktan kastettiğim gençliğe giriş çağlarındı...Hatırladın mı , seninle ilk defa o yıllarda tanışmıştık...Haydi gel rahatça istediğimizi yiyebileceğimiz bir yere gidelim.İstenildiğinde kolay bulunabilen şeylere bayılıyorum...”

-“Kendimi öldürürüm.İnan bana yaparım.Beni rahat bırak...”

***

[1] Hicr Suresi , (44)

[2] Bu metnin bir tiyatro oyunuyla alakası yoktur.Yazar “Scene”(sahne) kavramını sadece sevdiği için kullanabilecek kadar edebiyata saygısız bir insandır ; hepsi bu.

[3] Richard Nixon. R.I.P.

[4] “Tanıyacaksın her şeyi sırayla evladım , istersen bu süreci hızlandırabiliriz” “Güne$”’ten...

[5] Şu an saat 00:43....İlginç , değil mi ?

Scene 1 - Güneş. [2001]

2007-05-05T20:11:00.000+03:00

Güne$...

Gözlerimi açtım ve etrafıma bakındım.Alışkın olmadığım bir şekilde tanımadığım bir yerde olduğumu fark ettim.Monoton olur çünkü genelde hayatım , gece yattığımda sabah nerede kalkacağımı bilirim.Bazen kalkabileceğimden emin olamıyorum sadece.Ölmek...Bir daha asla güneşi görememek , onun gülümseyişini yüzünde hissedememek...Nefret edememek bir daha her şeyden...Sadece kalbim durduruyor beni ; bir bilseniz...Neyse.Kimsesiz sokakların çocuğu olan ben ; sapsarı , kuru bir çölde buldum kendimi.Buraya nasıl geldiğimi düşünmek istedim fakat olmadı.Güneş tüm yakıcılığıyla tepede olduğu zamanlar insan insan olmaktan çıkar ; düşünemezsin , düşünsen de aklına gelenler çoğu zaman basit şeylerdir.Yüzyıllardır lanetlenen karanlığı özlediğini anlarsın bir süre sonra.Alnımdaki teri sildim ve nerede olduğumu algılamaya çalıştım ben de ; yanımda bulduğum büyük , siyah bir taşın gölgesine çekilerek.Gürültüler geliyordu kulağıma ; sanki camın buğusuna çizilmiş resimler gibi silinerek ve sürekli uzaklaşarak...Seslerdeki öfke öylesine yoğundu ki sıcak olan taştan sanki güneşin bu öfkeye hizmet edercesine daha fazla yaktığını hissettim."Güneşi arzulayan ben değildim , kullarındı ve şimdi sen beni kavuruyorsun..." dedim kendi kendime.Kendi sesimde bir özlem , bir eksiklik hissettim bu söz üzerine ve bu beni bilinmeyen bir yerde oluşumdan daha çok korkuttu açıkçası."Eğer parçası olmadığım bir şeye seslenirken bile ondan ayrı olmanın ezikliği varsa üzerimde , sevdiğim şeylerden çok uzakta olmalıyım" diye düşündüm.Bazen en büyük düşmanınızın gerçek dostunuz olduğunu fark edersiniz , ya da en çok ayrı kalmak istediğiniz şey en yakınınızdayken mutlusunuzdur aslında.İşte bu da öyle bir duyguydu , bir anlık ve geçici...Ama korktum işte , ruhuma bir hayalet dokundu ve gitti.

Esas korkuyu biri gerçekten omzuma dokunduğu an hissettim , içimde sanki döndüğüm zaman yüzünde sonsuzluğun bütün izlerini taşıyan , korkunç bir varlık görecekmişim gibi bir his doğdu.Kafamı sert biriymişim gibi hızla çevirdim ; bunun onu korkutacağını düşünüyordum.Fakat o korkmadı.Zaten hayaletim olmadığını anladığım an korkmasını da istemedim , bu amaçla son anda yüzümde yaratmaya çalıştığım acemi gülümseme onu rahatlatmıştır belki de...Yüzü oldukça sevecen görünüyordu ; hatta güneşin üzerimden silindiğini hissettim gözlerine baktığımda.Orta yaşlı bir araptı ; yorgun ve bir o kadar da dingin yüz hatlarına sahipti.Oldukça terlemişti ; koşuşturduğu belliydi ama onu o nefret dolu seslere yakıştıramadım.Hani uğruna savaşıp ölmek istediğiniz insanlar olur ya ; sizi saran bir havaları , etraflarına yaydıkları sonsuz sevgileri olur.İşte onlardandı o da sanırım.Ter içindeydi ve gülümsedi bana.Yabancı olduğum için halime güldüğünü düşündüm , daha sonra utandım bundan ; onun insanlarla dalga geçmeyeceği geldi aklıma.Her şeyi yapabilecek gibi duruyordu karşımda ; sahip ve hükmedici.Uyku sersemi bir çocuk gibi acele ve sıralarını bilmeden çıktı cümleler ağzımdan :

- "Güneşi saklayabilir misin bir süreliğine bulutların arasına ?" dedim.

- "Bunu yapamam , hem o zaman insanlarım daha hızlı öldürülür ; çünkü karanlık gizleyicidir.Yılanlar karanlıkta daha rahat hareket eder , şahinler değil." diye cevap verdi.İlginç ; sanki böyle yavaşça ve etkileyici bir biçimde konuşacağını biliyordum daha önceden.Sakinlik yırtıldı birdenbire : yanımızdan koşarak insanlar geçmeye başladı ; yanımda oturan adamı görünce gülümsüyor , bilmediğim bir dilde selamlayarak daha da hırslı koşuyorlardı.İleriden gelen kılıç ve et seslerini rahatça seçip diğer seslerden ayırabiliyordum şimdi , çünkü oldukça çoğalmışlardı.

- "Ama istediğin zaman yapabilirsin değil mi ? Sende bunu seziyorum aslında ; istediğin her şey bir anda olacakmış gibi geliyor bana."Sorumun tek amacı kendime olan güvenimi kazanmaktı sadece , beni doğrularsa kendimi bu sıcak topraklarda daha iyi hissedecektim.Gülümsedi ve bu kargaşanın içinde acelesi olmayan tek kişiymiş gibi sakince konuşmaya başladı :

- "Bunu neden istiyorsun ki ? Biz burada o güneşin altında özgür olabilmek ve insanoğlunun kurtuluşunu biraz daha da yaklaştırmak için savaşırken sen güneşi korkutup sindirmemi söylüyorsun bana.Korkma oğlum ; sandığın gibi zarar vermez sana o , aslında kötülerin arasında parlamanı da sağlıyor.Mücevherler bir mağaranın içinde hiçbir şey ifade etmezler.Bunu görmen belki güneşi sevmene yardımcı olur.Seni hayal kırıklığına uğratmak istemezdim ama üzgünüm ; çünkü karanlıkların efendisi benim sözümü dinleyerek ışığı boğmaz asla , onunla bazı büyük problemlerimiz var da."

Bir anda karnıma yumruk yemiş gibi hissettim kendimi.Kendime dair bildiklerimi ve bunlardan daha da fazlasını biliyordu.Yüzüne baktığım an tekrar gülümsedi bana , fakat bu seferkinde bir asker daha kazanmış bir generalin gururu da vardı.İnsanlar koşuşturmaya devam ettiler , arkamda düşenlerin yerini yenilerinin aldığı büyük bir savaş meydana geliyordu.İki tarafın da seslerinde eksilmeyen tek şey nefretti ; bazen bir yeri fethetmekle ya da düşmanı püskürtmekle ilgili istekleri azalıyor , hırslarını kaybettikleri hissedebiliyordum ama birbirlerine olan nefretlerinde hiçbir değişme olmuyordu.

- "Sonsuza kadar kazanamayacağını bilmiyorlar değil mi ?" dediğim zaman şaşıracağını düşündüm ama beni yine hayal kırıklığına uğratacağını biliyordum.Geleceği benim kadar görebildiğinden emin olduğum an yüzüne tekrar baktım.Endişelenmek ya da sorum karşısında kaçış yolu aramak yerine birçok şeyi bir arada düşünüyordu.Yanımda olduğunu tekrar düşündüğüm an ürperdiğimi hissettim.Oklarla sürekli dövülen kayanın üst kısmının parçalanması ihtimaline karşı biraz daha eğilerek sorumu cevapladı :

- "Eğer kendin inanmazsan askerini asla inandıramazsın.Evet , sonunda bir yerde kaybedeceğiz ama bu kazandırdığım her şeyin yok olması demek olmayacak.Zamana ben bile dayanamayacağım ; bunun bilincindeyim çocuk.Bir gün kurduklarımız bozulacaklar , tıpkı benim ve insanlarımın bedenleri gibi.Ama insanlığa birçok şey kalacaktır.Bazı şeylere ilerde de değer verileceğine inanmasaydım bugün burada amacım için insanlarımın ölümünü seyretmezdim."Kendinden o kadar emindi ki bu konuyu kapamak için inanılmaz bir baskı hissettim üzerimde.Belki devam edersem bir yerde açık verecekmiş ve ona olan inancımı sarsacakmış gibi geldiği için kesmişimdir konuşmayı , bilemiyorum.

- "Ne istediğini biliyorum çocuk." diye devam etti.Sakin olan ses tonu yavaşça geriliyordu."Kaçtığın şey senin tek kurtuluşun ; bunu bil.Sığındığın ise bizim bugün yıkmaya çalıştığımızın ta kendisi.Kurtulmana yardım edebilirim ; ben bunu kavimler için yaptım , sende çok zorlanmayacağım , korkma.Gel , kaldır kafanı ve kimsenin görmediği gör , sadece sana izin veriyorum neyle savaştığımızı görmen için.İnsanlarımın saldırdığı yere bir bak.Ben o aptal kaleden daha fazlası için mücadele ediyorum."

Korkarak arkamı döndüm , onunla birlikte kalktık ve çığlıkların geldiği yeri gördüm sonunda.İnsanlar gruplar halinde birbirlerini yok ediyorlardı.Bir sürü silah , yerlerde sahiplerini koruyamadıkları ve paraca fazla bir değer ifade etmedikleri için kimsesiz yatıyorlardı.Yüksek bir kaleydi ele geçirilmek istenen , korunak yerlerinden topluluğa oklar yağan bir kale.Bir an kale nüfusunun bu oklardan oluştuğunu düşündüm.Sadece öldürmek amacıyla yaratılmışlardı ve ziyan olmaları hiç ama hiç önemli değildi."Tıpkı karanlığım askerler gibi."dedi ve gülümsedi.Ne düşündüğümü hissettiğini anladım ama umursamadım.Elini anlıma koyduğu an bir şimşek süresi sonra tüm gerçeği gördüm.Onun istediği kale değildi...

Gökyüzünde inanılmaz bir mücadele sürüyordu ; bir sürü siyah gölge , gördüğüm an melek olduğunu hissettiğim varlıklara saldırıyordu.Yerdeki vahşetten daha büyüğü yaşanıyordu yukarılarda , karanlığın efendisi artık insandan bile daha acımasız olmak zorunda olduğunun farkına varmış olmalıydı.Bir gölge yakaladığı meleğe "Bak bana !" diye haykırdı."Seni yaratanı inkar ettim ben ! Tıpkı babasını inkar eden efendim gibi ! Öleceğim evet , ama uşak olduğum için değil , efendimle aynı şeyleri hissettiğim için ! Sen ise sonsuza kadar kutsal kalacaksın , ta ki onların içinde boğulana kadar !" Boğazından hırıltıya benzer bir tapınma sesi çıktı ve elindeki kılıçla meleğin kanatlarını tutuşturdu.O an anladım insanları bu kadar yakanın güneş olmadığını.Binlerce varlık vardı , sürekli dövüşen , yerde ve gökte...Binlerce savaşçı....Güneş bile öfke kadar sıcak olamaz diye düşündüm ve bir an üşüdüğümü hissettim."Çünkü sana bakıyor.." dedi.Kimin bana baktığını soracağım sırada onu fark ettim...

Hayatım boyunca gözümün önünde sadece aşk ve nefret beden bulmadı.En etkileyicisi kötülüğün tanımlanışı olmuştur herhalde.Onun bedeninde şeytanın tüm alevini ve insan ruhuna sinmiş kötülüğün tüm soğukluğunu hissettim.Kalenin tepesinde ayakta duruyordu ve üzerine bir tane bile ok atılmıyordu."Tıpkı sevgisizlik gibi değil mi ?" diye seslendi bana arkamdan Arap."Göremedikleri için yok edemiyorlar..."Terlememişti bile ve sürekli gökyüzüne talimatlar veriyordu.Korkutucu değildi , ama onu düşündüğüm an çöl güneşinin ve binlerce insanın nefreti altında bile donduğumu hissediyordum.Düşünceli bakışları tekrar üzerime döndü ve yanmaya başladım.Nereye ait olduğumu bilmiyordum , arabın dediği doğruydu.Işık da çağırıyordu beni , karanlık da...Ölüm de emrime giriyor , yaşatmanın verdiği haz da...Dizlerimin üzerine çöktüm ve yüksek sesle sordum :

- "Bu o mu ? Kötüyü ve iyiyi tanımak için çıktığım yol bu kadar çabuk mu bitecekti ?"

- "Yeni doğmuş bir bebeğin adımları sendekiler henüz.Ona ulaşman için bir kaleden çok fazlasını ele geçirip yok etmen gerekecek : boş inançlarını , önyargılarını , iyiye olan nefretini...Kendin olduğun zaman çıkabilirsin ancak onun karşısına...O zaman geldiğinde ise o seni bulacak zaten evladım.Gerekirse gökte Samael olur o , gerekirse de yer altında Mephisto...Her zaman o bulmuştur kendisini arzulayan kişileri..Babasını inkar edenden korumalısın kendini bence.Çünkü dediğim gibi , bir gün senin için gelecek..." Gözleri görünmeyen bir düşmanı arıyormuşçasına kısıldı , etrafını süzdükten sonra hafif bir gülümsemeyle bana döndü."Senin ulaşacağın yeri görebiliyorum çocuk.Neyin ne olduğunun çok uzun süredir farkındayız ikimiz de.Zor olacağını sen de biliyorsun , kısa sürmeyeceğini de...Ama bu kurtuluş olacak...Kesin kurtuluş..Işığın güçlü savaşçılara ihtiyacı var , bir zamanlar yürekleri hasta olanlara bile..."

Kalbimin acıdığını hissettim.Bir şey onu elinin içine alıp sıktı sanki aniden...Yağmur öncesi bulutların durumu geldi gözlerimin önüne...Dolu olduğumun farkındayım , ama nasıl yağacağımı bilmiyordum.Sabırsız bakışlarım karşısında uyarıcı gülümsedi ve devam etti :

- "Gençler...Tamam ; seni anlıyorum.Sonsuzlukta bile yeterince vakti olmadığından endişe edenler gördüm , nasıl davranacağımı biliyorum...Karanlığın oğullarından biri o ; sadece bir hizmetçi , efendisi onu da kavmini "doğru" yola ulaştırsın diye gönderdi.Sapkınlığa her zaman iyiler sürüklenmez.Siyahın daha koyusu da var dünyada...Sen inkar etsen de..."

- "Sen neden bahsettiğini sanıyorsun ? Şu an son istediğim şey tanrının gönderdiği bir araptan ahlak dersi almak !"

- "Nefretin tek kelimeyle kusursuz çocuk.Hem bilirsin ; nefretin sahtesi olmaz , ona sonsuz bir güven duyabilirsin...Ama senin hırsın yanlış yöne dönüyor.Karanlığa verdin arkanı ve ışığı , üstelik de onun doğduğu yere bakarak inkar etmeye çalışıyorsun ! Kendini asla kökünden koparamayacaksın , her ne kadar kanda doğduğunu söylesen de..."

Siyahın koyusu...Şimdi beyazın daha da açığı olduğunu da görebiliyorum.Çünkü beni kızdırdığını hissediyorum tüm benliğimle.Bugüne kadar insanlara yaşattığım duygu bu olsa gerek.İnkar etmek , karşındakinin sahip olduğu her şeyi inkar etmek.Haklı olduğunun verdiği sonsuz küstahlıkla yaparsın bunları ve çekilmez olursun ; öfkeden deliye döner en yakın dostun bile.Bazen haksız olsan da o kadar emin olursun ki kendinden asla geri adım atmazsın.Bana bazı unutulması gereken şeyleri hatırlatıyor : Gecenin soğuk perdesi altında mum ışığı kokan odalarda inkar edilen bir geçmiş...Hırsla kopardım bir yaprağı ve zamanla kurumasına hiç aldırmadım ; alçakça bir hareketti bana göre onu tekrar elime almak.Suçlu değilim ! Kendine olan bir borcu geciktiremezdim işte ! İsyana ihanet edemezsin , bitmesini beklemek olabilir en muhalif hareketin sadece...

- "Kaçmadım en azından ! Arkasında durdum inandığım şeylerin ! Bu yetmez mi sence ? Düşünce ne kadar kötü olursa olsun onun için ölmeyi göze alana saygı duymaz mısın sen ?" Sesim titriyordu ve etrafımdaki her şey yıkılmaya başlamıştı.Gökyüzü büyük parçalar halinde savaşçıların üzerine düşerken belli belirsiz bir müzik geliyordu kulağıma...Karanlık kaleyi iyice sarmaya başladığı zaman arkadaşımın yüzünde büyük bir üzüntü gördüm..

- "Yine kaybettim !" dedi öfkeli bir çığlıkla : "Artık ne yapmam gerektiğini bilmiyorum !"Hırsla bana döndü ve : " Git artık buradan çocuk ! Tamamlaman gereken bir yolculuk var , her ne kadar buna inanmasam da başaracaksın ; bunu bil..."

- "Dur bir dakika !" diye bağırdım arkasından."Bana düşmanını tanıma fırsatı ver !"

Gitmişti.Gözlerimi açtım ve tanıdık olduğum manzara tekrar sardı beni : odamdaydım.Gece lambamın kırmızı ışınları duvarlara oyunlar oynuyor , odanın içinde güvende olmadığımı hissetmemi sağlıyorlardı.Gülümsedim ; insan her gece peygamberlerle konuşmuyor ne de olsa.Sersemletici bir rüya olduğunu düşünüyordum ama o an arkamdan gelen ses beni onaylamaktan çok uzaktı :

- "Benimle görüşmek istediğinde bunun için ona yalvarmana gerek yok , oğlum.Beni istediğinde her yerde bulabilirsin : tıpkı fahişeler ve uyuşturucular gibi..."

***

Yanılmıştım.Okçulardan biri onu vurabilmişti ve alnından siyah bir kan akıyordu.Kalenin burçlarında dikildiği anki kadar soğuktu ama ürkmedim.Ürkemedim demem gerekir aslında , uyandığınız an tekrar daldığınızı düşünmeyi istemek asla canlandırıcı olmuyor...Öfkeli görünüyordu , yüzündeki sevimsiz gülümseme bunu iyice hissettirdi bana.

- "Sorununu çok iyi biliyorum.Sen ne istediğin bilmiyorsun oğlum.Karanlığın koruyucu kollarıyla ışığın parıltılı görkemi arasında kaldın ; ki bunu zaman içinde hepimiz yaşadık.Tabi sen belirtici etkenleri bilmediğin için hala aradasın.Tanıyacaksın her şeyi sırayla evladım , istersen bu süreci hızlandırabiliriz.Sen düşüncelerinin aksine değerlisin , en azından bizim için.." Gülümsemesi hızla dudaklarına yayıldı ve aniden irkildi , sanki beklenmedik bir emir almış gibi. "Geliyor musun ?" diyerek hızlandırdı sözlerini ; "Sanırım senin gerçekleri isteyince değil , şimdi görmen gerekiyor."

"Kolay olmayacak" dedi içimden beyaz bir ışık.Yatağımdan doğrulup siyaha yaklaştım ve beyaz dudaklarımın arasından sıyrılıp pencereden aya yükseldi...Benden ayrıldığını hissettim.Bilemezdim beyazın yarattığı siyahın yaratıcısını engelleyecek kadar asi ve kuvvetli olduğunu.Bilemezdim yaşayabilmek için seçmem gerekenin beyaz olduğunu...Suçlu değilim ; ölürken pek düşünemiyor insan...

İşte böyle oldu yolun karşısına geçişim : ölüm gibiydi ölüm ; karşı konulamaz ve adil...

Ben işte....[2002 ya da 2003 olmalı..]

2007-05-05T19:42:00.000+03:00

Kavramların içini boşlaştırma konusunda hatırı sayılır bir yeteneğim olduğunun farkındayım.Bugüne kadar acının , nefretin ve sevginin silik gölgelerini gövdemden kazıyarak insanlara yansıtan renksiz bir ayna olduğumu düşündüm.Ne kadar eksik olduğumun farkına yeni yeni varıyorum.İnsan bazı kavramlarla tanışmadan onların ayak izlerini görerek onlar hakkında yorumlar yapmamalı.Ne yaşadım ki bugüne kadar , acı çeken bir ruha sahibim ? Hayat benden neleri alıp götürdü ki , onarılmaz yaralara sahip olduğumu düşünüyorum ? Kafanı kaldır ve bana bak , görebileceğin en ilginç adamlardan biri duruyor karşında.Kendiyle ilgili bir karara henüz varamamış , herkesin başka açılardan tanıdığı , sağlam görünüp bir söz karşısında yıkılabilen...Yine çelişkideyim , gerçi benim gibi biri de olağan kavramlarla pek kolay açıklanamaz zaten.Tanımak istiyorsan karanlığa bir adım daha at.Güvende olduğunu bilmeni istiyorum ; benim evimdeyken kimse zarar veremeyecek sana.Şimdi benim dünyama hoşgeldin dostum...

Işıkları yakmaya çalışmanın boşuna olduğunu söylemeliyim.Burası bütün renklerin birleştiği yer ; siyah.Bazı şeyleri tam göremediğim doğru , ama bunu isteyen kim ? "Kendi dünyasında mutlu olabilmek" diye bir kavram vardır hani , ağzı çok laf yapan madrabazlar kullanır bunu insanları kandırmak için.Bunun koca bir yalan olduğunu göreceksin birazdan.Tamamen kendine göre inşa edilmiş bir dünya ve insanın mutlak mutsuzluğu.İkisinin bir arada bulunması mutluluk satıcılarına göre imkansızdır , ama en iyisi sen biraz daha yaklaş.Karanlıkta aslında herşeyin ne kadar açık görülebildiğinin farkına varacaksın az sonra.Gerçeği görmeni sağlayamam belki ama benim doğrularımla tanıştırabilirim seni.Kimsenin doğrusu mutlak değildir elbet ama karanlıkta yaşayan bir adamdan hayatın sırrını çözmesini bekleyemezsin.Bu arada artık kilisede ya da camide değiliz dostum. Arkandakinin tanrı olmadığını hisset diye söylüyorum bunu sana.Sana iyi birisi olduğumu ya da iyiliğin temsilcileriyle çalıştığımı iddia etmedim , tek söylediğim bazı doğrularımın olduğu...

Evet duvarlar biraz soğuk , zaten donmuş olan bir yüreğin sıcaklığa neden ihtiyacı olsun ki ? Ben yıllarca cehennem ateşlerinde yandım , o yüzden duvardaki tuğlalar ateşten toza dönüşmedikçe hiçbir sıcak beni tatmin edemez , bırak soğuk kalsınlar.Donarak ölürsen acı çekmezsin.Ölmeyi düşündüğüm konusunda yanılıyorsun , ben bekliyorum sadece.Kahretsin , ölümle ilgili önyargılarını bir kenara bırakmayı dene ! Işığı göreceğim gün değil beklediğim , sadece yeniden doğuşum...Evet , ölmeden de doğabilirsin ve bu içinde yeni bir insan yaratır.Devrimler gibidir herşey , yeni eskiyi boğar ve sen bilmediğin bir sen olursun.Aslında çok iyi bildiğin ama tanımlayamadığın.Tıpkı dalgalar gibi birşey bu , kim sana onları sorsa saatlerce anlatabilirsin belki ama bir dalganın doğduğu ve öleceği yeri göstermen istendiğinde anlamsızlaşır en sağlam tanımların bile.Ben şu an kendimi çok iyi tanıyamıyorum , ama yerime gelecek olanı da kestirebiliyorum açıkçası.İronik bir kavram oldu bu ama buzla kaplı toprağın metrelerce dibine gömdüğüm ruhumdan daha iyi tanıyacağım onu gömen adamı.Benimki bir devrim olmayacak belki , sadece evrimle sınırlı kalacak.Zaten hayatımda hiç sıçrama yapamadım.Adımlar bile büyük gelirdi bana...

Sadece odamın duvarlarına elinle dokunman sonucu sana yokoluşumu anlatacak kadar ilginç olduğumu söylemiştim sana.Şimdi yalnızım da , üzerim tamamen imgelerle kaplı.Baktığın , göremediğin herşeyin benim için varlık sebebinden daha fazla anlamı var.Şu küçük masanın üzerinde durur yüreğim tek başıma olduğumda.Onu karşıma alır ve saatlerce seyrederim.Asla anlatmadı bana bugüne kadar neler yaşadığını , benim için nelerle boğuştuğunu.Ama ben ona baktım işte , kör bir çocuğun gökkuşağını seyretmesi gibiydi bu. Hayal ettiğimden daha fazlasını göremedim çünkü kendimi siyah rüyalarla sınırlamıştım zaten.Sonsuzluğu hayal etmek ve gerçeği görmek ise çok zor oldu.Günlerce kanayan ellerimle duvarın köşesinde oturdum.Herşeyi çözdüğümü söyleyemem ama en azından şimdi hiçbir şey bilmediğimi biliyorum.Ah , birkaç ufak sır hariç.İki yolu bilirsin değil mi ? İnsanın hayatı mutlu yaşayabilmesi için aralarında seçim yapması gereken yolları...Arada kaldığın sürece kırık bir bahçedesindir , ilerleyemezsin.Ben ne dini seçebildim işte , ne de maddi dünyayı.Duvarımda haç ya da arapça yazılar olmadığı gibi cüzdan da yok dolabımda.Ben kendi yolumu kendim kazdım ! Bu korkak insanların anlayamayacağı bir kavram.Düşün biraz ; sana kimse yol göstermiyor , ne yapman gerektiğini bilmiyorsun ve ömrün boyunca ilk defa ne nefretin ne de sevgin yardımcı olabiliyor sana.Hani dalgalardan söz etmiştik ya ; onları da sil denizlerden.Mutlak bir yokluğu gösteriyorum sana dostum.Sokaklarda yaşayan kimsesizlerin yüreklerinden korku dolu bir nefesle birlikte dışarıya attıkları bir yol burası.Ben bu yoldan geldim buraya işte...

Bebeğin ağlayışıydı duyduğun.Bak yatağında yatıyor , ona ben bakıyorum evet.Herşeyimle kirli değilim dostum , saf olanı da yaşatabiliyorum içimde.Onunla vakit geçirmek hoşuma gidiyor , gülümsediği zaman evrenin bir köşesinde yeni dünyaların varolduğunu hissediyorum.Bu hissi yaşadığım an geçmişe dönüyorum.İlk olarak kadınımda hissettim bunu , şimdi uzakta olanda.Gülümseyişinin dünyanın en güzel şeyi olduğuna karar vermiştim onu ilk gördüğünde , o gülümsediğinde tanrı da gülüyor ve yeni ruhlara biçim veriyordu.Sonra kadınımın da yaratıcı olduğunun farkına vardım , o gülümsedikçe beni yaratıyordu , karanlığı siliyor , yıkıyor ve yeniden yaratıyor.Bir gün benimle yaptığın bu konuşmadan birşeyler kazandığın için sevinecek olursan ona teşekkür etmelisin.Siyahın rengini açtı o , ben de gülümsedim ve ruhlarımız birleşti sonsuza kadar.Şimdi uzaklarda o , ama gelecek.Bana beklememi söyledi , ben de bekliyorum.Bana beş dakika ver , ağlatmamalıyım bebeği , o hak etmiyor.

Konuşurken gözlerimin içine bak beni anlamak istersen.Tabii buna cesaretin varsa.Genelde korkak olur insanlar ; bilmedikleri ya da bildiklerinin tersi olan herşeyden korkarlar.Evet , korku gibi önemli bir kavramın da içini boşattık yavaşça.Oysa hangi kapıda yalnız bıraktı ki o bizi ? Sevgi , dostluk , aşk ...Teker teker arkada kalıp bize el salladılar insanlığın yaşadığı değişimlerde.Belki de bizi terketmelerinin sebebi sadece insanda anlam bulan kavramlar olmalarındandır.Her değişim uzaklaştırdı bizi yaradılışımızdan , şimdi elimizde sadece karanlığın gölgesi kaldı : korku...Ben ise buna sığınabiliyorum , insanlık reddetti beni. Tıpkı bir zamanlar şeytana yapılan gibi.Boyun eğmemek olmamalı en yüksek suç ; niye böyle bir şey karşısında bir varlık en aşağılık görevle baş başa bırakıldı ki : bozulmuş , dejenere olmuş ,kendine ait olan herşeyden uzaklaşmış olan bir insanlığı yoldan çıkarmak...Başını eğme lütfen , yaşadığım ilk ciddi uyanış karşısında bende aynı şeyi yaptım.Bildiğin herşeyin , bugüne kadar ona dair ideallerinin olduğu bir dünyanın aslında "varolan " olmadığını öğrendiğim zaman.Kafamı eğdim ve düşündüm.Oysa bu bana hiçbir şey kazandırmadı.Aksine bulduğum her yeni fikirden şüpheye düştüm.Eskilerin doğruluğuna körü körüne inanan insanlar vardır hani.İşte böyle...Gel sana dünyanın yeni hükümdarının öyküsünü anlatayım...?...Şaşkınlığımı bağışla , dışarıdan gelenlerin soru sormalarına pek alışkın değilim de.İnsanların karar verir genelde , yargılamayı denediklerine çok az şahit oldum.Neyse.Bunu bana kimin anlattığını bilmek hakkın tabii ki.

Sokakların bir ruhu var mı sence ? Ben bunun vücut buluşuna şahit oldum.Abartma , bütün gördüğüm yaşlı bir adamdı ; şehrimin bütün tarihini yüzünde taşıyan...Üzüldüğünde gözyaşlarını , mutluyken sevincini belli etmeyi küçüklük saymayan eski insanlardan.Tutkulardan ve gelgitlerden bahsetti bana uzun uzun.Neron'un Roma'yı yaktığı sıralarda yüzünde oluşan tebessümü , Büyük İskender'in denizi gördüğü zamanki ağlayışını , haçlıların tecavüz ettiği şehrimin iki yakasına surlar yapılarak kendi kendine düşman edilişini anlattı.Dünyayı bir tilt masasına benzettiği sırada ise belli belirsiz gülümsedi (burada ürperdiğimi kabul etmeliyim ; yüzü sapsarıydı , belki nabzı atmıyordu ama yaşıyordu işte) ve ağzından şu cümle çıktı : "Oyuncu...Sonsuza kadar belirsiz kalacak benim için..." Bana döndü ve şeytanın görevini bitirişinden haberim olup olmadığını sordu.Hayır olan cevabım karşısında ise kısa öyküsüne başladı :

"Görevi hem çok zor , hem de çok kolaydı aslında.Yaratılmış en aciz şeyi koydular önüne , bir de kendisine verilen yetenekler için çok kolay bir görev.Uğruna milyonlarca şehit verdiği bir kavrama asla tamamen inanmayan , onu içine sığdıramayan insanoğlunu bu kavramdan koparmak.Dinsizleştirilmiş bir insanlığı tanrının hoşgörüsüz ellerine emanet etmek.Burada art niyetli olan kim bilemiyorum evladım.Belki tanrı imkansız olduğunu düşündüğü için verdi bu görevi eski gözdesine ; amacı onun mağlubiyetini izleyip yanılmamanın verdiği üstünlük hissiyle aşağılamaktı şeytanı.Belki de kendi suretinin varoluşuna fazladan kattığı "kötü" kaderlerin suçunu başkasına atıp sürekli iyi olarak kalmak istemiştir.Kum saatleri devrildi ve süre başladı : şeytan bütün bildiklerini kullandı ; tanrıdan tüm öğrendiklerini ve kendi oluşturduklarını.Bazen oğlunu öldürtüp öfkeden çılgına çevirtti onu , bazen de dindar kavimleri yoldan çıkarıp toplu halde "yukarı davet edilmelerini" sağladı.Sonuç belki bir zafer olabilirdi "kötülük" için.Ama her zaman olmayan bir şey oldu ; kurban avcıyı yanılttı.İnsanlık kendinden beklenen belki de son şeyi gerçekleştirdi oğlum.Yarattığı bu çürüme sürecine kendini övmek ve kendi ayakları üzerinde ne kadar yol kat edebildiğini gösterebilmek için (artık hayatnı tanrısına adayıp yarattığı her değer için ona şükranlarını sunan insan değildi bu) modernleşme dedi.Artık tanrısına ya da şeytana ihtiyacı kalmadı.Kendi iyi ve kötüsü oldu zamanla.Gerçekten kendi iyisini oluştururken tanrısını örnek almıştı , güzele sahip çıktı ve çirkini sürekli kendinden uzaklaştırdı.Kötüsü ise , ah.Şeytan hiçbir zaman bu kadar zavallı ve bu kadar saldırgan olmamıştı.

Nagazaki'den sonra şeytan tanrının önüne çıktı yine."Mağlup değilim , bunu bilmeni istiyorum.Ama yarattığın kadar onursuz olmadığım için sana yalan söylemeyeceğim.Bu benim marifetim değil.Evladın kendi adımlarıyla geldi buraya kadar.Benim ayarttıklarım ise şaşkın bakışlarla izliyorlar "iyi" nin yaşadığı yeri yok etmesini.Çekiliyorum artık tanrım , bana vereceğin her cezaya hazırım.Köpeği , onu yaratanın önüne tasmayla getiremediysem suçlu olmalıyım."Eğik yüzünü kaldırdı tanrı şeytanın.Ona babasını inkar edenin sırasının şimdi geldiğini söyledi."Dünyanın tahtını gölgeyle kapadılar.Artık sen oturmalısın oraya.Kurt olmuş koyunların başına çoban değil , başka bir kurt yakışır.Şimdi git ve onların senin bana inandığın kadar inanmalarını sağla.Bu kadarı bile şimdikine göre daha çok sevindirir beni.Ceza yok.Yarattığı varlıkların pisliklerini temizleyemeyen bir tanrının cezasını hak etmedin sen."

İşte böyle evlat , artık her baktığın yerde ışığın içinden süzülen karanlığı seçebilirsin.Ağlayan çocukların yüzlerine pek az kişi gülümsüyor.Yüzü topraktan kararmış , günlerini hiçbir şey yemeden geçirenler doyuruyor ötekilerin karınlarını.Düşenler sonsuza kadar kalkamazlar bu dünyada.Ve kafasını eğen bir kişinin onurunu geri kazanmasına yardım etmek , sanırım bunu en son tanrı yaptı...Şimdi git , çocuk.Git ve kendi yolunu kendin bul.İnsanlardan yardım beklemek planlarını süresiz ertelemek olur.Eski bir dostumun söylediği gibi : Biz bu kulaklara göre ağız değiliz..."

Bir daha raslayamadım ona , ama sokaklarda olduğunu tahmin ediyorum.Şehirden başka seveni olmayan bir insan nereye gidebilir ki ? Ona bakınca ürperir insanlar yalnızlığın soluğuyla , ama ben kendi yalnızlığımın onunkini aşmasının şaşkınlığıyla donakaldım.Benim bir şehrim bile yok artık , onun bütün sokaklarını bana keşfettiren kişiyle birlikte kaybettim.Şimdi dediğim gibi bekliyorum , umudun ne kadar tehlikeli olduğunu bilmeme rağmen , çünkü o bunlardan daha fazlasına değer...

Biz karanlık olabiliriz , ama bu düşündüğün şey değil ; siyahlar içinde ağlanamayacağı anlamına gelmiyor.En çok üzülen renktir siyah , onu oluşturmak için solukluğa yenik düşen renkler için yas tutar.Komşularını en büyük düşmanları olarak belirleyen bir ırka neler anlatmaya çalışıyorum ben ? Tek başına bir renk olarak varolamazsın "ışığın" dünyasında , gel eri benimle siyahın içinde.Parmağım kesildiği zaman seninki kanasın , anca böyle iner gözlerinin önüne sana gerçeği gösterecek olan kırmızı perdeler.Kendimi düşünmem çoğu zaman senin gibi , geniş çaplı endişeler olur genelde yüreğimde gözlerim dondurucu mum ışığına dikiliyken.Hayat hakkında endişelere sahip olmalısın , böylece ölüm kutsar seni.O senin tanrına benzemez pek , verdiği sözler gerçektir.Tamam , istediğin gibi olsun.Tanrın hakkında konuşmayı burada kesiyorum.Ama bu bana seninle boşlukta karşılaştığımız zaman senin arayan bakışlarını seyrederek kırılana kadar gülme hakkı veriyor , unutma...

İnsanlar gerçeği hiç görmediler zaten..."iyi" dedikleri şeyi dışarıya kapadılar sanki kuşatılan bir kaleymiş gibi.En büyük hata da bu oldu zaten.Her savunma büyük bir saldırı beklentisidir , kendini dört duvarın içine hapsederek sadece sana saldırılmasını sağlayabilirsin.Büyük kapılar kapandı üzerimize , yaşamamızı sağlayan ne varsa aldılar ellerimizden.Bizden de tekrar içeri girmek isteyenler oldu ; onları da sürünerek dışarı çıkmaya güçleri yetmeyen birer zavallı olana kadar kullandılar.Bu bir isyan oldu zamanla ; beyazın yorgunluğuna karşı siyahın yırtıcı nefreti ve hüznü.Subayların yönetmediği , sadece yağmurda ıslatılmış siyah zırhlara sahip bir kaç piyonun ; taşlarına hiç dokunulmamış öfkeli ve korkak bir şaha açtığı savaş bu.Artık hiçbir hareketimi kontrol etmek zorunda değilim , beni aşağılayacak ya da överek gururumu okşayacak kimseler yok yakınlarımda.Yola çıkarken attım üzerimden bütün eksiklerimi , şimdi sadece beni ben yapan hatalarla yaşıyorum.Mücadele sürüyor dostum , ve kimin kazanacağı belli değil , tek bildiğim kimin kaybedeceği...

Siz köşede uyuyan küçük bebeğime zarar veriyorsunuz , daha önce yüksek bulduğunuz amaçlar için soysuzca şehirleri yakıp kadınları kirlettiğiniz gibi !Şimdi büyüyen göz bebeklerini küçült ve beni daha dikkatli dinle , kendim hiç bir zaman varlığımı umursamadım.Ama savaşçının inadı sabrının bittiği yerde başlar , ve ben ümitsiz gözlerle izliyorum kapımı zorlamanızı.Ümitsizlik çaresizliğin başlangıcında duruyor bu aralar.Ve çaresiz bir adam her şeyi yapabilir sevdiğini korumak için.Şimdi git.Beni son görüşün olmayacak bu , şehirimi geri kazandığım zaman daha güçlü bir adam olacağım , o yüzden şimdiden adımı iyi öğrenmeye bak.Git ve beni bekleyişimle başbaşa bırak dostum.Belki kadınım geri döndüğü zaman beni ayağa kaldırabilir...Ah insanoğlu , senin tanrın hep dar kapılardan geçirmek istedi beni...Hırçınlığım bundan işte..

Mektup

2007-04-29T21:48:00.000+03:00

Ankara'daki kardeşlerim!

14 Nisan'da, Tandoğan'da olamadık. Özür dileriz.

Bunu telafi edebilmek için, kendinizi yalnız hissetmemeniz için yapabileceğimiz tek birşey vardı; bugün onu yaptık.

4 Milyon insan, 4 milyon yurttaş; Çağlayan meydanındaydık bugün. Elimizde bayraklarımız, dilimizde şarkılar, omuz omuza yürüdük.

Anlayacağınız; biz de buradayız. Yalnız değilsiniz.

..

İzmir, Sıra sende ! Başını göğe dikip, elini kaldırırsan; biz de orada olacağız !

Agresifliğin Mimarisi Hakkında Söylenmiş En Yavan Söz - Ya da Dilimlenmiş Bir Bulutu Servise Hazır Hale Getirmenin 108 Değişik Yolu

2007-04-28T02:11:00.000+03:00

Bir bira olsa şimdi , ne güzel olurdu. Hem böylece şu bunaltıcı sıcaklığın pençesinden kendimi birkaç dakikalığına çıkartabilirdim.

Ne kadar güzel oldu bugün, ne iyi yaptım kendimi böyle daha önce hiç görmediğim yerlere vurarak. Güneş göz çukurlarımın en derin köşelerini dahi dolaşıyor, korkmuyorum ona bakarken. Simsiyah gözlükler var gözümde, güneşle aramıza girip, gözlerimi yakabilmesini sağlayacak ilişkimizi altüst ediyorlar. İyi ki varlar.

Biranin iştahıma pazarlanması görevi tabii ki her zaman olduğu gibi sigaraya ait olurdu, bir sigara yakıp dumanı hızla ciğerlerime doldururdum. Nefes al, nefes ver; nefes al, nefesi burnundan ver. İnsanlar niye burunlarından verirlerse dumanı, cool göründüklerini mi düşünüyorlar acaba. Kim bilir, belki ben de öyle düşünüyorumdur. Yoksa cool görünmüyor muyuz ?

Buradan ne kadar güzel görünüyor şehir; daha önce hiç dikkat etmemiştim. Başkalarına da oluyor mu acaba, yıllarca yaşadıkları şehirde, bir gün; daha önce hiçbir yere bakmadıklarını farkediyorlar mi ? Yıllarca yürüdüm buralarda, ama bir an bile kafamı kaldırıp etrafıma bakmadım. Şu ilerideki büfede ne satıyorlar, şu pastanenin adı ne, şu lokanta en güzel hangi yemeği yapıyor; neden öğrenmedim ben ?

Belki de hiç ihtiyacım olmadığı içindir. Büfeden en fazla su almışımdır, pastaneye sürekli olarak kilo problemi yaşadığını düşünen - ve hatta yaşayan , ama bunu içten içe asla kabullenmeyen - bir insan olarak muhtemelen hiç girmemişimdir, lokantaya ise asla girmediğimi biliyorum ; tek başıma yemek yiyemem ben böyle yerlerde. Herkes beni izliyormuş gibi gelir , hareketlerimi düzenlemeye, onların yadırgamayacağı şekle sokmaya çalışırım. Hiç de bir bok anlamam yediğimden, hızla yerip kalkarım. İyi ki girmemişim o lokantaya; amma sıkıntı verici olurmuş benim için. Beklemem gerekir, bu yüzden dışarıda bir yerde beklerim; dolaşırım, caddelerde anlamsızca yürüyüp, vaktimi idareli kullandığıma inandığımda yolun ortasında çaktırmadan durur, birşey düşünüyormuş gibi yapar, ondan sonra herkesin benim neden geri döndüğümü merak ettiğine dair çok sağlam kuşkular taşıyarak geri dönerim.

İşe yarar ama, böyle beklediğimde de zaman geçiyor, hem de bir yere oturduğumda geçeceğinden daha hızlı. Komik aslında, yürürken etrafına bakmak gibi huyları olmayan bir adam, vaktini yürüyerek geçiriyor.

Ee, ne yapıyorum ki ben yürürken ?

Düşünüyorum. Sistematik olmayan, düşünce gücünün yüzde seksene yakınını harcayan bir düşünme tarzıyla düşünüyorum. Bir an aklım Edgar Allan Poe'dayken, bir an sonra güneşin neden gözüme girmekte bu kadar ısrarcı olduğuna takılırım, birkaç saniye sonra yapmam gereken şeyler gelir aklıma; gitar çalışmalıyım derim, neden gitar çalışmadığımı düşünürüm, tam bir sonuca varacakken önümden geçen çöpçüye şizoid bakışlar atıp görevi çöp toplamak olan bir insanın tüm sokaklar tertemiz olsaydı tatmin hissedip hissetmeyeceğine kafa yormaya başlarım.

Düşünürüm, hiçbirinde de bir sonuca varamam. Bir keresinde düşünme sistemimi zihnimi verimli kullanabilmek için başı ve kıçı belli bir hale oturtmayı düşünmüştüm; onun da yarısında başka şeylere kaydı aklım. Vazgeçtim anlayacağınız.

Çabuk mu vazgeçiyorum acaba ben ?

Arada çok ince bir çizgi var ama; tam zamanında vazgeçmek öyle zor ki. Mesela, otobüse mi; yoksa dolmuşa mı bineceğim. Hadi bakalım, olayı oyun teorisi ve kaos denklemleri açısından ele alıp , ikisinden birini seçmekle; anında sebepsiz bir biçimde karar vermek arasında bir fark var mı, yok. Ee, niye düşünüyorum ki o halde, uzun uzadıya analizler yapıyor, ve hep de aslında yapmamın mantıklı olduğu seçenek dışındakini seçiyorum. Sanırım üzerinde daha çok düşünerek bulduğum; hep doğruymuş gibi geliyor. Öyle değil galiba.

Vazgeçmek diyorduk; benim yaptığım tam olarak vazgeçmek sayılmaz. Bir keresinde annekoma mektup yazmıştım Bursa'dayken; mektubu postaya vermeden önce günlerce düşündüm; "Bu mektubu göndererek onu bana cevap yazma zorunda bırakıyor muyum acaba?" diye. Hiçbir şeyi zorlamak istemiyorum, istemiyor muyum; yoksa bunu yapmak tembelliğime mi sığmıyor; ondan emin değilim. - Cevaplanmamış bir mektup; ikili bir sistemde diğer parçasından mahrum kaldığı için aslında hiç yazılmamış kabul edilebilir önermem, o günlere aitti galiba. -

Vazgeçiyorum evet, çabuk teslim oluyorum. Bu kötü bir özellik. Yenmem gereken bir özellik.

Yenmem gereken özelliklerimi de düşünmeye çalıştım birkaç kez; aptal eğitim sistemimizin bir getirisi olarak bunlari ciddi bir liste yapmayı planlamıştım, bu düşünce de yarısında kim bilir nasıl bir saçmalığın zihnime girmesiyle kesildi. Otobüslerde neden insanların son durakta inecek olmalarına rağmen kapının önünde dikildikleri, ya da asansörlere neden herkesin kıçını kenara dayayabileceği şekilde bindiği gibi birşeydi sanırım düşündüğüm; onda da bir sonuca varamamıştım. Bu iki sorunsal, hala yer yer zihnimi meşgul ediyor.

Tarot olayında vazgeçmiş miydim mesela? Kaç ay oldu, bir beş-altı ay oldu herhalde; bir tarot destesi aldım kendime. Amacım tarotta uzmanlaşmak, son derece deruni bir şekilde fal bakabilmekti. Niye, hiç; sırf CV'sine ekleyebilmek için eğitimlere giden insanlar gibi ben de böyle bir özelliğim olsun istemiştim. Fal bakabilmek eğlenceli görünüyordu; desteyi alırken kendimi karanlık ve sadece birkaç mumun yandığı bir odada tek başıma fal bakarken hayal ettiğimi hatırlıyorum. Bir oyuncakçıdan almıştım desteyi, böyle hayaller kurmak için çok boktan bir ortamdı. Neyse, desteyi aldım, içinden bir de kitapçık çıktı. Tarot'un tarihçesi şudur, kağıtların anlamları budur; şöyle fal bakılır tarzı bir sürü şey anlatan; ve tüm bunları asla insanın zihninde kalmayacak bir şekilde anlatabilmeyi başaran bir kitapçıktı. Gündüzdü, hatırlıyorum, sanırım bir cumartesi öğleden sonrası. Salonda oturup elime aldım desteyi, kitapçığı baştan sona okudum; ve ondan sonra kağıtlara alışmak için tek tek resimlere bakmaya başladım.

Orada da bir resme daldım, bir-bir buçuk saat kadar o resme baktıktan sonra bıraktım desteyi. O gün bugündür elime henüz almış değilim, başucu rafımdaki kitapların arasında duruyor. "Tarot : Classic Rider Waite" yazıyor ahşap kutusunda; ne demekse. Kutusu güzel ama, bir sürü şey konulabilir içine.

O kitap rafı mesela, bu rafı bir ara o kadar sık düzenliyordum ki; kitaplar benim kazandırdığım ivmeyle bir süre sonra kendi kendilerine yörünge çizip hareket etmeye başlıyorlardı. Son zamanlar okumuyorum pek, okunacak kitap yok ki içlerinde. "Toplum Bilimlere Giriş" diye bir tuğla vardı mesela aralarında, üzerinde hiç yoksa bir parmak toz vardır. O kadar eski ve demode bir kapağı var ki, kaçınıyorum onu okumaktan. Okuyacak olursam da baştan başlıyorum zaten "Arada geçen zamanda unutmuşumdur kesin buraları." diye; 5 senedir bende kitap ve 100 sayfa kadar ilerleyebildim. Wilfredo Pareto diye bir sosyolog bulmuştum bu kitap sayesinde; seçkin sınıfların yükseliş ve çöküşlerine dair birşeyler gevelemiş, bu konuda bir iki kitap yazdıktan sonra da ölüp gitmiş bir adamcağız. İktisatçı mıymış neymiş aynı zamanda.

Şu karşıdaki bina otel mi ? Herhalde oteldir ; hiçbir insan aylarca, yıllarca her gece içinde uyuyacağı bir binayı böylesine sevimsiz yapamaz.

Güneşin böyle bulutların arkasına girdiği anları seviyorum, hafif bir de rüzgar eserse gözlerimi kapatabilirim.

Rüzgar , ne güzel. Kapattım bile gözlerimi.

Kapatmasa mıydım ? Acaba önümden geçen insanlar ne düşündüler ?

Bira mı şuradaki ? Vallahi de bira.

Pasolini

2007-04-27T23:33:00.000+03:00

"Mehmetçik Avrupa'da" diye bir kitap var, 1.Dünya savaşında Galiçya'da çarpışan Türk askerlerinin oradaki hayatlarını anlatan bir kitap.

Orada efsane bir hikaye vardır; askerler cinsel ihtiyaçlarını gidermek için geneleve giderler. E tabi , usül olsun, tavır olsun; buraya göre biraz farklı olduğu için hayat kadınları bizimkilere hayatlarında hiç görmedikleri gibi davranırlar..Genelev çıkışında askere sorar çavuşu; nasıldı diye.

"S.keyoom, S.keyoom, emme; datsız!" der asker cevaben.

İşte Türk sinema seyircisi de yıllardır düzer pasolini'yi, tat almaz, ne yaptığını da bilmez, ama olsun. Maksat namı yürüsün.

Bunu başlığı parsellemek için yazıyorum, daha devamı gelecek. Henüz hiç ifade etmedim kendimi..

2007-04-27T22:08:00.000+03:00

Geldik, yazıyoruz.

Tabi buraya çıkmak böyle kolay olmadı, ilkokul kompozisyonlarından beri parasız yazı yazmıyorum ben.

Bu blogda arz-ı endam eden Arifoglu ismiyle maruf dingil; bana ne kadar etkileyici bir sitesi olduğunu gösterebilmek için; Google Analytics istatistiklerini gönderdi. Sitesini günde şu kadar kişi dolaşıyormuş, şu kadar ülkeden ziyaretçisi varmış, şu kadar süre kalıyorlarmış ; bir sürü saçmalık. Bunları anlatırken de bir taraftan çocuk gibi seviniyor.

"Ee?" dedim, "Ne bok arıyor bu insanlar senin yazdıklarının arasında?"

Google'da en çok aranan keywordlerini gösterdi bana. Hıncal Uluç diye, hem kel, hem basiretsiz, hem de kaypak bir köşe yazarı var, onun hakkında yazdığı bir yazıda tecavüz kelimesini kullanmış bizim oğlan;

Böyle olunca, günlük olarak sitesine giren insanlarin yüzde doksanı , Google'a "Tecavüz", "Tecavüz etmek" , "Tecavüz sahnesi" gibi kelimeler arayan insanlar oluyormuş.

Şimdi , bunu anlayamadığımı söylesem, yalan olacak. Ama anladığımı söylemek de, içimde barınmakta olan insana hakaret değil mi ?

Bu bir avuç olduklarını ümit ettiğim orospu çocuklarına sesleniyorum; size hiç tecavüz ettiler mi ?

Neden bu kadar keyif alıyorsunuz bundan, tatlı bir gülümsemeyle birlikte sahip olmadığınız şeyleri gözyaşı ve kanla almak bu kadar mı hoşunuza gidiyor ?

Varolmadığınızı böylesine derin nasıl farkettiniz, gerçekten birer insan, birer erkek olmadığınızı ?

Gidin kendi pis yastıklarınıza boşaltın cerahatlerinizi, burada bir adamın kalbinden söküp yanyana dizmeye çalıştığı kelimeleri parmaklarınızı yalayıp sayfaları çevirir gibi kirletmeyin.

O olsa "Lütfen," derdi; ama ben çok farklı şeyler söyleyebilirim.

Bu ilk uyarımdı.

Nasıl ?

2007-04-27T21:49:00.000+03:00

Ne yapmak gerekli ?

Sakin olmak mı gerek, yoksa kendimizi öfkenin tatlı kollarına bırakıp çığlıklardan oluşan bir nehirde boğulmadan nefes almaya çalışmak mı ?

Gülümsemek mi gerek, yoksa çok acı çektiğini insanlara hissettirecek kadar sık yüzünü asmak mı ?

Üzmek mi gerekir; kandırılmışların çirkin gülümsemeleriyle söyledikleri gibi, degerli olabilmek için, yoksa tüm varlığınla sevmek mi ?

Hiçbir şey bilmiyorum ben hayata dair, kimse birşey öğretmedi bana.

Hiç görmedim ben, yaşamadım. Nefes aldım , ama kimse şahit olmadı buna.

Gözlerim ellerimde, çığlık çığlığa bağırıyorum siz kendinizi nefessiz bırakmaya çalışırken.

Karanlıktayım, hep karanlıktaydım; konuşuyor olmam çıktığımı düşündürmesin size.

Oradan sesleniyorum.

Duyuyor musunuz ?

Var mısınız ?

Gerçek misiniz ?

2007-04-27T21:44:00.000+03:00

Hoşgeldim.

2007-04-19T22:48:00.000+03:00

Zihinle dokunulabilecek hiçbir noktası olmayan , dolu görünüşü kullanılmış bir prezervatifinkine eşdeğer anlamsız hayatlarınızı son derece boş bulduğumu söylersem, düzmeye çalıştığınız her ruhun tırnaklarını geçirmesiyle iyiden iyiye hasadı yeni kaldırılmış; üzerinde leş kargaları uçuşan boz bir tarlayı andırmaya başlayan ikinci el suratlarınıza tükürmüş sayılır mıyım ?

Sizler, bu dünyanın kullanılmış hücreleri, hayatlarınızı kıçınıza batmasına aldırmadığınız öküz boynuzlarının üzerine oturarak keyifli bir uyuşuklukla geçirmeye alışmış sizler;

Gerçeği algılamada gözlerinizin rüzgarın okşamakta olduğu çimenlerin arasından sertçe koparılmış bir buğday tanesi kadar kıymeti olmadığını ne zaman anlayacaksınız ?

2007-04-19T22:45:00.000+03:00

Bilmekten vazgeçtiğimden beri, aptallar yönetiyor beni.

2007-04-19T22:41:00.000+03:00

Kafanı eğ.

Mavi ışıklar üzerindeyken, ve boğucu gürültünün içerisinde sessiz olan tek varlık sen kaldığında;

Gözlerini aç.

Şöyle bir bak etrafındaki aptallar ordusuna, gülümsemeyi ihmal etme.

Uzakta olsan hepsinden, ne kadar mutlu olurdun düşün.

Hepsinin uzağında, ne kadar sessiz olurdu hayatın; en fazla kumsala vuran dalgaların ve sevgilinin kalp atışlarının sesi dalgalanırdı kulaklarında.

Kapat gözlerini.

Kafanı kaldır.

Ve bağır.

Bağırabildiğin kadar.

Bir kere yaptın. Bir daha yapabilirsin.

Ara.

Çökmüş olanı, yıkılmış olanı ara.

Seek Hallowed Land.

2007-04-19T22:34:00.000+03:00

Her yeni güne, bir ömür sığdırmaya çalışmak; kaderin bizi görüp tüm planlarımızı altüst etmesi için kafamıza kocaman neon ışıklar takmak mıdır ?

Belki yoruluruz, belki canımız acır;

Ama tüm varoluşun karanlık kanatlarını üzerimizden silkeleyip "Sikerim böyle işi" diyip, her güne yeni bir hayat gibi başlamak; kısacık bir sözün içerisinde sadece bir hatıra olarak kalmaktan iyidir.

Ben böyle düşünüyorum. Nick Holmes da böyle düşünüyor sanırım.

2007-04-19T22:31:00.000+03:00

Aptallar beni yönettiğinden beri ; artık bilmeye ihtiyacım yok.

2007-04-19T22:30:00.001+03:00

you'd love to be so far away
it's not a long way to go, it's gonna end in your pain
greet open handed stranger
create the turmoil, you're not sane
i want the last one to go to embers will revive,
so stay

you want to live a life time each and every day

you've struggled before, i swear to do it again
you've told it before till i, until i'm weakened and sore

seek hallowed land

you'd love to see right through my veins
the pale reflection tells all, predomination's sustain
crawl over land or mountain in
sight the ultimate escape
a silhouette subsiding, enticed unable to relate

you want to live a lifetime each and every day

you've beckoned before, you'll never do it again
you've prayed before who are the prayers for

beg one the fools that lead me - i need not to know
accept reclining spirit i need to endure
you try to live a lifetime each and every day
in this short time of promise, you're a memory...

2007-04-08T01:54:00.000+03:00

Karanlık üzerine gelirken; arkasını dönmeye yeltenir insan içgüdüsel olarak. Korkar, belki haklı; belki haksızdır. Ama korkar. Korkularınızın da, sizde barınamayacaklarını anladıkları zaman, geceleri usulca bedeninizden ve ruhunuzdan çıkıp kaçmak gibi bir huyları vardır.

Ya korkmazsa ?

Ya dimdik ayakta durup, geçmişin tüm çığlıklarını göğsüyle durdurmayı denerse ? "Buradan ileriye geçemezsiniz!" diye bağırıp, ellerini güneşin doğup battığı yerlere doğru açarsa ? Sahip olduğu şeylere sımsıkı sarılıp, kollarına geçen paslı tırnak izlerini gülümseyerek kapatmayı denerse ?

Sırtını dönmezse yani; bugüne kadar yapılmış olandan farklı davranırsa ?

Kaçmazsa, sahip çıkarsa ?

Başaramazsa, bunu zaten anlayacaktır.

Ama başarırsa; kendi rüyasının gerçeği haline gelir. Kendi gerçeğini rüyasına çevirir.

Ve işte o zaman; yaşamı yaşamaya değer bir hal alır.

2007-03-27T23:15:00.000+03:00

Tepeye vardığında, rüzgar yüzünü buzdan bir zımpara gibi törpüleyerek tokatlıyordu. Kilitleri açtıktan sonra, karanlıkta yürüyüp görmesi gereken herşeyi gördükten sonra bunun o kadar da zor olmayacağını hissetmişti zaten; ama yüzünde kar tanesi gibi eşsiz bir gülümseme olacağını tahmin edememişti. Bunun düşündü, ve gülümsemesi biraz daha büyüdü.

Kısık gözleriyle etrafta uçuşan yaprakları gözbebeklerinin içinde ayıklayarak ağacın haşmetli gövdesine baktı. Üzerine inen yıldırımlar, dallarını karşı konulmaz bir güçle sarsıyor; uçlarda kalmış sarı yaprakları aniden kıpkırmızı yalazlara dönüştürüyordu. Ağacın zirvesinin bittiği yerde, şimşeklerin arasında iyice ufalmış olan ayı gördü. Yüzünde, tam gülümsemesinin üzerinde hissettiği ışık için minnettarlıkla doldu içi.

Burada, bu karanlık ağacın dibinde otururken ruhundaki deliklerden sızan parıltılarla görmüştü ilk defa deniz kızını; her zaman olduğu gibi titreyerek hatırladı bu anı. Büyük ve uçsuz bucaksız bir akvaryuma benzeyen dünyada, yanyana gelme olasılıkları ne kağıt üzerinde, ne de zihinde hayal edilemeyecek kadar düşük olan iki ruhun; bu ağacın altında birleştiklerini hatırladı, içgüdüyle karışık bir hisle kuvvetlice bir kez çırptı kanatlarını. Belki bir refleksti yaptığı; boynunu çevirip ardına baktığında kanatlarından rüzgara karışıp uçan toz zerreleri olmadığını gördü. Tekrar gülümsedi.

Rüzgar tüm bedenini törpülemeye devam ederken, başını geriye doğru atıp kanatlarını sonsuzluğa açmaya başladı. Üzerine bastıran karanlık rüzgarla karışarak etrafını sarıyor; bedeninin arkasına, kanatlarının arasına geçmeye çalışıyordu. "Artık bu dünyanın imgelerine ihtiyacım yok." dedi kendi kendine, "Artık dünya zamanıyla yüzyıllar sürebilen fırtınalardan korkmam için bir sebep yok."

Fırtınaya göre yıllar, neverland zamanına göreyse saniyeler içinde tekrar açtı gözlerini, ama içinde büyüyen bir korku olduğu ve bunu savuşturmak istediği için değil; yelkenlerini arkalarından esen rüzgarın şişirdiği gemilerini ağaçlı tepenin ardındaki bulutlara çekebilmek için. Vücudu gerilirken ruhu bedenine sığmıyor oldu, başını çevirip tekrar geriye döndü; bu sefer toz zerrelerinin olmadığından emin olmak için değil, tüm gücüyle gemilerini iten deniz kızının gülümsemesini görebilmek için baktı arkasına. Birbirlerine gülümsediler, melek rüzgarın ve deniz kızının ittiği gemiyi tepenin diğer tarafına çekerken, ağacın üzerinden suyun üzerinde kayan bir taş gibi geçti gemi.

Fırtına geride kalmıştı. Onları birbiriyle buluşturan ağaç, tepede tekrar dingin bir gecenin ortasında huzur içinde dimdik dururken; gemilerinde birbirlerine sarılmış bir melek ve bir deniz kızı; bulutların üzerinde ülkelerine doğru yola çıkmışlardı bile.

2007-03-25T02:41:00.000+02:00

melek
kanatları havadan; ve sudan. en çok da, peri tozundan yapılmış.
gemisinde uçuyor, açtığı kanatlarıyla gerçekliğine sığınmış kırılgan ruhu.
yeryüzüne bakan uzak bakışları, hayal meyal seçiyor iki yüzyıl önce sırtından attığı ağırlıkları.
korkarmış eskiden; öyle der resmi kayıtlar. uykusu bölünür, belli belirsiz yere düşermiş yüzü.
karanlık bir geçmişte kalan asık suratlı bir çingeneymişler gibi bakıyor yaşamının geri kalan kısmına.
gülümsemezmiş eskiden; bunu doğrulayacak kimse olmamış yanında o ağaç kovuklarında saklanırken.
melek
melek olduğundan habersizmiş, kanatları varolmadan önce
deniz kızı onu bulmadan önce
yaşamadan önce
nefes almadan önce
peri tozunu yüzünde hissetmeden önce
saçlarına yıldızlar dökülmeden önce.
yaşamazmış,
melek olmadan önce.

geriye bakmıyor artık melek,
elinde üç inci tanesi gibi üç nokta var,
ve deniz kızının eli; kimsenin bilmediği okyanuslarda bulduğu,
asla kaybolmaması gereken.
gözleri birer inci tanesi olan deniz kızı,
ve parmakları; melegin avucunda; sonsuz huzura dokunuyor.

artık gülümsüyormuş melek,
ve bunun şahitleri;
ay
yıldızlar
güneş
rüyalar
notalar, çıldırmış şairlerin dizeleri

ve deniz kızı,
hayatın anlamı.
hayatının.
hayatımın.

Tecavüz..

2007-03-24T23:24:00.000+02:00

Yazmayalım, yazmayalım diyoruz da olmuyor; zaman zaman öyle şeylere şahitlik yapıyoruz ki toplum olarak; sosyal seleksiyonun bizi hayatın tüm zorluklarına karşı nasıl şerbetlediğini az çok anlayabildiğimi hissediyorum.

Hıncal Uluç, bir yazı yazdı Mart'ın başlarında; gördüğüm gibi oha demiştim zaten; hakkında ileri geri konuşmak bugüne kısmetmiş.

Fütursuzca, Sabah gazetesinin Tüm hakları Saklıdır zırvasını zerre kadar takmayarak, köşe yazısının linkini veriyor ve yazıyı buraya alıyorum ;

"Ah Coşkun ah!..

BARDA filmini nihayet izledim.. Nejat İşler'in gerçekten birinci sınıf oyunu dışında kayda değer bir yanı olmayan kan revan filmi..
Gece yarısı bir barı basan bir maganda gurubu, kapıları kilitleyip orada eğlenen kızlı erkekli guruba işkence yapıyor ve tecavüz ediyorlar.. Sözüm ona, sosyal yaralara parmak basma, mesajlar verme gayretleri hiç inandırıcı olmayıp havada kalınca, geriye bir şiddet ve erotizm filmi kalıyor.. Şiddet kısmı.. Ehhh.. Bol domates salçası kullanarak her tarafı kırmızıya bulamak, belirli bir tiksinti yaratıyor izleyende..
Ama erotizmin "E"si yok.. Deyim yerinde ise, tesettürlü tecavüz..
Ya yönetmen tutucu, ya becerememiş.. Ya da oynayan hiçbirini tanımadığım kadın oyuncular şart koşmuş "Bizden bu kadar" diye..
Yönetmen de boyun eğmiş.. Yahu sevgili akrabam Tecavüzcü Coşkun'un bu ülkenin hem de süper starlarına saldırdığı sahneler, çok daha cesur, çok daha inandırıcıydı.
Barda, son yıllarda moda şiddet ve gerilim sinemasına kötü bir özenti.."

Şimdi, nereden başlayacağımı şaşırıyorum ama ben böyle olunca. Tamam, Barda hakkında söylenmesi gereken çok şey var belki ama, Hıncal Uluç'un yaptığı gibi en gereksizlerden bahsederek kısacık bir yazı üfürmek yılların getirdiği tecrübenin sağladığı bir özellik olmalı.

Şiddet, sinemada irrite edici bir özellik olarak uzunca süredir kullanılmakta, Amerikan Sinemasının propaganda filmlerini saymazsak Kubrick, Coppola, Scorsese gibi önemli yönetmenler toplum ve insan üzerindeki şiddet eğilimi hakkında çok şey söylüyor, bu kapsama Fransız sinemasının belirli bir dönemini de dahil edebiliriz, Gaspar Noe'nun diriltmeye; Haneke'nin ise ırzına geçmeye çalıştığı dönemini. Sinemayı bir kenara bırakın, Dostoyevski bile sıkça bahseder şiddetten; Sartre, Kafka, şiddet insanlığın merkezinde olduğu için edebiyatın da merkezindedir. Nasıl aktarılması gerektiği muhakkak tartışılabilir, hatta aktarılma zorunluluğu olup olmadığı bile yukarıda saydığım isimlere saygısızlık yapma riski göze alınarak tartışılabilir.

Ama; "Ressam domates salçası kullandığı eserinde şiddeti anlatmış" demek; kaba tabirle lütfen gelip beni lafla tokatlayınız demektir. Allah allah, salça demek, neyle anlatsaydı ? Bir yönetmenin tarzı, tutumu, konusunu ele alış ve kendi borusunu öttürüş tarzı; böyle mi eleştirilir? Yönetmen ne demek ?

Neyse, bunu da geçtik; yazının biraz daha altında kocaman bir garabet örneği yatıyor zaten; onun üzerinden atlamamız insan zihninin kısa bacaklarıyla mümkün görünmüyor. Tecavüz sahnesi erotik değilmiş, bak sen; "Irreversible"daki sahne erotik miydi acaba Hıncal bey'e göre ? Tecavüzün kendisinde nasıl bir şehvet güdüsü oluşturduğunu her gün çiçekten böcekten; ottan boktan bahsettiği okuyucularına açıklayabilir mi acaba ?

Hem bakın, hemşehrisi Coşkun daha iyi, daha estetik, daha cesur, daha inandırıcı tecavüz ediyormuş. Bu yazıyı okuduktan sonra tek bir şeyden emin oldum ben; Hıncal bey o sahnede kendisi olsa daha gerçekçi oynarmış.

Yazık bize, Türk sinemasının erotik tecavüz sahneleri çekemiyor olmasının bir eksiklik olarak görüleceği; daha da kötüsü, Tecavüzcü Coşkun'un el altından göreve çağırılacağı günleri de görecekmişiz demek.

Tekrar oha diyorum; ya saklamayı öğrenin şu çirkin ruhlarınızı; ya da tükürmeyin gazete sayfalarının üzerine kardeşim.

2007-03-17T04:17:00.000+02:00

Tam bitti derken, tekrar nefes alır ya insan.
Tekrar başlar hayat.

Tam da yetişemedim derken, doğru zamanın saati üç defa çalar ya sevinçle başucunuzda,
Oradasınızdır.

Tam yapamayacağım derken, zorlarken kendinizi, gülümseme kendiliğinden yayılır ya yüzünüze,
Mutlusunuzdur.

Tam da direnmekten vazgeçersiniz, kendinizi bırakırsınız ya sonsuz çamurun derinliklerine doğru, ve bir el sizi yukarı çeker,
Umut yeşerir içinizde yeniden.

Tam siz bakışlarınızı yorgunca yere düşürmeye hazırlanırken, bir deniz kızı elini uzatıp kaldırır ya başınızı gökyüzüne,
Sevilirsiniz.

Hani gecenin bir vakti, birden biri düşer aklınıza; aslında hep orada olan, birden saçlarınıza dokunan bir el ürpertir tüylerinizi,
Seversiniz.

İşte ben , tam da böyle; yeniden doğar gibi aşık oldum. Böyle yazıldı hayatımın anlamı tozlu defterime.

Bir peri kızı, peri tozuyla yeniden nefes verdi bana.

İşte ben, tam da böyle; hep geç kalacağımı düşündüğüm yere yetişmiş gibi aşık oldum. Böyle yazıldı ömrümün geri kalanı hayat saatime.

Bir deniz kızı, gülümsemesiyle durdurdu dünya saatini.

Nice seneler ona, hep mutlu olsun.

Yeni Dogmus Ay

2007-03-17T03:55:00.000+02:00

Doğduğu an harika bir gülümseme armağan etti hayat mor papuçlu kıza,
yaşlar birikirken sırt çantasında, ve ağırlaşırken hayat,
gülümsemesini hatırladıkça hafifledi ayakları yeniden;
gülümseyebildikçe kurtuldu dünyaya köklerle bağlanmaktan.
ne kadar çok gülümseme,
o kadar çok huzur,
ne kadar çok huzur,
o kadar çok umut demek..
ve,
o kadar çok mutluluk..
dudağının kenarında geçmişten gelen güzel anılar,
- kötü anılar ise zamanın çöp tenekesine gidiyor yüzündeki yıldızların her parıldayışıyla -
umudunda ise yarını saklı.
bir dokunuşla kanatlarını var ettiği bir meleğin kollarında o..
Neverland'in yemyeşil ormanlarında her şeker pınarının kenarında tüm ayakizleri onun..
Shine on'un notalarındaki sıcaklık onun ruhundan akıyor dünyaya..
ufacık bir evin içindeki huzur hayallerinde, -hayallerimizde-.
bulutlardaki gemiden el sallarken bile elini bırakmayan meleği yanında..

iyi ki doğmuş o küçük kız, o durgun çağlayan, o masum kedi,
mutlu yıllar ona..

Celladıma Gülümserken

2007-03-11T13:19:00.000+02:00

celladıma gülümserken çektirdiğim son resmin arkasındaki satırlar

ben ismet özel, şair, kırk yaşında.
her şey ben yaşarken oldu, bunu bilsin insanlar
ben yaşarken koptu tufan
ben yaşarken yeni baştan yaratıldı kainat
her şeyi gördüm içim rahat
gök yarıldı, çamura can verildi
linç edilmem için artık bütün deliller elde
kazandım nefretini fahişelerin
lanet ediyor bana bakireler de.
sözlerim var köprüleri geçirmez
kimseyi ateşten korumaz kelimelerim
kılıçsızım, saygım kalmadı buğday saplarına
uçtum ama uçuşum
radarlarla izlendi
gayret ettim ve sövdüm
bu da geçti polis kayıtlarına.

haytanın biriyim ben, bunu bilsin insanlar
ruhumun peşindedir zaptiyeler ve maliye
kara ruhlu der bana görevini aksatmayan kim varsa
laboratuvarda çalışanlara sorarsanız
ruhum sahte
evi nepal'de kalmış
slovakyalı salyangozdur ruhum
sınıfları doğrudan geçip
gerçekleri gören gençlerin gözünde.
acaba kim bilen doğrusunu? hatta ben
kıyı bucak kaçıran ben ruhumu
sanki ne anlıyorum?

ola ki
şeytana satacak kadar bile bende ondan yok.
telaş içinde kendime bir devlet sırrı beğeniyorum
çünkü bu, ruhum olmasa da saklanacak bir şeydir
devlet sırrıyla birlikte insanın
sinematografik bir hayatı olabilir
o kibar çevrelerden gizli batakhanelere
yolculuklar, lokantalar, kır gezmeleri
ve sonunda estetik bir
idam belki...
evet, evet ruhu olmak
bütün bunları sağlayamaz insana.

doğruysa bu yargı
bu sonuç
bu çıkarsama
neden peki her şeyi bulandırıyor
ertelenen bir konferans
geç kalkan bir otobüs?
milli şefin treni niçin beyaz?
ruslar neden yürüyorlar berlin'e?
ne saçma! ne budalaca!
dört incil'den yuhanna'yı
tercih edişim niye?

ben oysa
herkes gibi
herkesin ortasında
burada, bu istasyonda, bu siyah
paltolu casusun eşliğinde
en okunaklı çehremle bekliyorum
oyundan çıkmıyorum
korkuyorum sıram geçer
biletim yanar diye
önümde bir yığın açalya
bir sürü çarkıfelek
gergin çenekli cesetleriyle
önümde binlerce çiçek
korkuyorum sıra sende
sen de başla ve bitir diyecek.
yo, hayır
yapamaz bunu, yapmasın bana dünya
söyleyin
aynada iskeletini
görmeye kadar varan kaç
kaç kişi var şunun şurasında?

gelin
bir pazarlık yapalım sizinle ey insanlar!
bana kötü
bana terkettiğiniz düşünceleri verin
o vazgeçtiğiniz günler, eski yanlışlarınız
ah, ne aptalmışım dediğiniz zamanlar
onları verin, yakınmalarınızı
artık gülmeye değer bulmadığınız şakalar
ben aştım onları dediğiniz ne varsa
bunda üzülecek ne var dediğiniz neyse onlar
boşa çıkmış çabalar, bozuk niyetleriniz
içinizde kırık dökük, yoksul, yabansı
verin bana
verin taammüden işlediğiniz suçları da.

bedelinde biliyorum size çek
yazmam yakışık almaz
bunca kaybolmuş talan
parayla ölçülür mü ya?

bakın ben, birçok tuhaf
marifetimin yanısıra
ilginç ödeme yolları bulabilen biriyim
üstüme yoktur ödeme hususunda
sözün gelişi
üyesi olduğunuz dernek toplantısında
bir söyleve ne dersiniz?
bir söylev: büyük insanlık ideali hakkında!
yahut adınıza bir çekiliş düzenleyebilirim
kazanana vertigolar, nostaljiler
karasevdalar çıkar.

yapılsın adil pazarlık
yapılsın yapılacaksa
işte koydum işlemeyi düşündüğüm suçları
sizin geçmiş hatalarınız karşısına.
ne yapsam
döl saçan her rüzgarın
vebası bende kalacak
varsın bende biriksin
durgun suyun sayhası
yumuşatmayı bilen ateş
öğüt sahibi toprak
nasıl olsa geri verecek
benim kılıcımı.

İsmet Özel

www.ismetozel.org

Öylesine - 2001 Sonundan..

2007-03-07T22:12:00.000+02:00

"...Burası da neresi ? "

Başım ağrıyor.Hem de çok.

...

"Şu an yaşadıgın dünyaya ve sevdigin insanlara , en önemlisi kendine hiçbir faydan yok farkında mısın ??? Kendinden utanmalısın bence ! "

(ilerleyen satırlarda sürekli değişecek olan bir ruh hali bekliyor sizi-korku tüneline hazır olanlar devam etsin lütfen.)

Yaklaşık 30 saniye önce "capsules" diye saçma bir oyunu oynuyordum.Yukarıda görmüş olduğunuz soru beni kendime getirdi.Düşünmeme rağmen oyunun başına ne zaman geçtiğimi hatırlayamadım.Sistem beni öylesine sarmalamıştı ki , günlük ibadet saatlerimi ; hatta ne kadar süreceklerini bile o belirliyordu.Nasıl bir dünyada yaşıyoruz böyle : 20 senedir hizmet veriyorum kıstırıldığım şu bedene ama hala ne yapmaya çalıştığıma dair en ufak bir fikrim yok...Belki de düşünme yeteneğim bir avuç bozuk paradan ibaret , o da benden hepsini teker teker bu tür kumar makinelerine atarak harcamamı bekliyor.Olabilir mi acaba ? Aman tanrım , nasıl bir dünyada yaşıyoruz ? Kaçınmam gerekenler hep beni en çok eğlendiren , en çok mutlu eden şeyler mi olmalı ?

" Eğlence ile mutluluğu en üst değer olarak gören bir adamın zihnine mi hapsedildim ben ?"

Yoğun bir baş ağrısı çekiyorum.Beynim hapsedildiği yerden kaçmaya çalışan bir mahkum gibi sanki...Kızgın olması için geçerli bir sürü sebebi var.Onu kafatasımın içine , kendimi de şu ufak monitörün önüne hapsettim.Kaç gün oldu buradan kalkmayalı ? Bir hafta ? İki hafta ? Aylar ? Monitörün karanlık ekranından yansıyan yüzüme göre birkaç hafta olmuş , traş olacağım zaman sakallarıma ilk önce makasla müdahale etmem gerekecek gibi görünüyor...

Siz hiç içinizde başka bir sesin varolduğunu düşünür müsünüz ? Ya da hiç hissettiniz mi bunu ? Bana son zamanlarda sık sık oluyor da ; ondan soruyorum.En olmadık anlarda konuşmaya başlıyor ve bir süre hiç susmuyor.Bana sürekli ne yapmam gerektiğinden , nasıl iyi bir insan olabileceğimden bahsediyor.

Doğru...Belki de o benim ruhumun sesidir.Bu daha mantıklı gözüküyor...

Niye birine ihtiyacım olduğunda en yanımdaki o değil de , en az ihtiyacım olan kişidir hep ?

Kendimden bu kadar istikrarlı bir şekilde nefret etmeme rağmen niye kafamın içindeki hala benim ?

"Kafası karışık...Acaba yardım edebilir miyim ?"

Beyin filmleri çekildikten sonra babamı tekrar yatağa yerleştirebilmek için birinin yatağın üzerine çıkması gerekti.Çıplak ayaklarımla yatağa bastım ve dengemi sağladıktan sonra babamı altındaki örtü ile kaldırarak yatağına geçirdik.İndirdikten sonra kafasını düzeltirken dengemi kaybettim ve yatak geriye doğru kaydı-ben tutunacak bir yer ararken ve serum borusunun çok ama çok yanlış bir tercih olacağını düşünürken bir anda kayma durdu.Yere , daha kötüsü babamın üzerine düşmediğim için şanslı olduğumu düşündüm ; ama yataktan indiğim zaman kayan yatağı tutanın babamın yanında yatan adam olduğunu gördüğümde bunun şans değil başka birşey olduğunu anladım.

Yoğun bakımda babamın yanında yatan hasta dün tomografiye giderken kayan sedyesini tuttuğum adamdı ; bundan eminim...

Sanırım bu büyüklerin kader dedikleri şey olmalı.

...

Ateşi olan bir hasta için vantilatör hiç de doğru bir seçenek gibi durmuyor ama yine de çalışsın.Hava çok sıcak ve buna ek olarak vücudumda milyonlarca mikrop yaşama-beni yok etme mücadelesi veriyor.Onlar da haklılar bir yere kadar.Hayal et ; yapman gereken birşey var ama sorgulayamıyorsun , yapman gereken birşey var ama yaptığın zaman sana bir fayda sağlamadığı gibi senin yokoluşunu hazırlayacak.Yapacağın şey gerçekleştiğinde sonuç ölüm olacak.Mikrop olmak ile asker olmak arasında çok bir fark yok gibi...Bunu sevdim.Şimdi üzerine çok gitmeyeyim , sonra buna özel bir yazı yazarım ( hani şarkıcılar grup albümlerinde özel yeteneklerini saklayıp solo albümlerde patlatırlar ya kendilerini ; bu da öyle işte...)

Saçmalıyor muyum ?

Biraz ateşim var , böyle şeyleri hoş karşılamalısın...

...

Biraz ara vermek iyi geliyormuş.Kendi irademle bir karar alıp bilgisayardan biraz olsun uzaklaştım.Şey.bu arayı çıkıp yürüyerek ya da spor yaparak da değerlendirebilirdim tabi.Tamam üzerime gelmeyin.Neden televizyon izlediğimi bilmiyorum.Üstelik izlenecek birşey de yoktu.Şimdi Type O Negative çalıyor fonda ; piyano sesinin arkasında bir kız çocuğu ağlıyor yine.Ve ben neden olduğunu bilmeden yazıyorum.Ne yazdığımı da bilmeden.Bir dakika ; bu güzel bir soru : Ne yazıyorum BEN ?

Güzel olduğu kadar da saçma bir soru aslında.Bugüne kadar hiç ne yazdığımı bilerek yazmadım.Öylesine başladım ; yazdım , yazdım ve sonuna doğru ne yazmaya çalıştığımı fark ederek ona bir biçim verdim.Lanet olsun ; bekleyin bir dakika.Arkada My Girlfriend's Girlfriends çalarken birşey yazmak mümkün değil.Şimdi geliyorum.

"Ne yapmak istediğini bilmezsen hiçbir şey yapamazsın.Yaptıkların da raslantıdır büyük ihtimalle..."

Bu daha iyi.Ne diyordum en son ? Evet.Bu tarzdan dolayı saçmalayıp sildiğim çok yazı oldu ; ama yine de...Dediğim gibi ; bugüne kadar yazdığım herşeyi böyle yazdım ; bu kadar büyük bir raslantının oluşabileceğini sanmıyorum.Hem ben oldukça şanssız bir adamım , bunu herkes bilir.En başında yaz ayında doğmuş olan bir kış çocuğuyum.Temmuz ayında fırtınalar içinde doğmuşum , beni doğuma götüren bütün araçlar sırayla arızalanmış.Uzun yıllar tek bir gerçek arkadaşım olmadı ; olduğu zaman ise ben kıymetini bilmedim.Hiçbir boktan para kazandığımı hatırlamıyorum ve ne zaman zara dayalı oyunlar oynasam yenilirim.Buna benzer bir sürü şey.Sadece birkaç açıdan şanslıydım bugüne kadar :

Harika bir ailem var.(sık sık onlara layık olmadığımı düşünsemde...)

Ve mükemmel bir sevgilim...(sık sık ona layık olmadığımı düşünsemde...)

Düşünceler , düşünceler.Bazen kendimi bu kadar yorgun hissetmemin sebebi bu olmalı.Kendimi biraz daha geliştirip sevdiğim insanları hak etmeye çalıştıkça daha çok düşünüyorum ; bu da normal zeka seviyesinde bir insan olan beni yoruyor.Bütün bu olanlar ise ironik olarak "bu yaşta bu kadar yorgun olmam beceriksizliğimden kaynaklanıyor" döngüsüne itiyor yorgun zihnimi.Aynı labirentte dolaşıyorum duvarlara çarpa çarpa ; sonuç tüylerimi ürperten bir sırıtışa sahip olan başlangıç oluyor.Kaçış yok.

no escape.

...

Lanet olsun.Artık bir anlık öfkenin nelere yol açtığını da görebiliyorum.Az önce bir sinir krizi geçirdim.Şimdi ise sol elimi kullanamıyorum.Esas sorun bu değil tabi ki ; esas sorun salonda oturan annemin üzüldüğünü görebilmem.Sevdiğim birinin üzüldüğünü gördüğümde (üstüne üstlük o üzüntüde benim de payım varsa) kendimden nefret ediyorum.Onu koruyamadığım için ; o üzüldüğü için...Buradayım işte ; yemek yiyorum , su içiyorum , oksijen tüketiyorum ama sevdiğim insanları mutlu etmekten bile acizim.İşte görüyorum ; annem içeride ağlıyor.Kahretsin.

"Sen orada değildin ve hiçbir şey yapamazdın..."

(Kurşunlar-Kurşunlar-Kurşunlar...Vücudumun her yerini sıyırıp geçiyorlar...Her hareket ağır çekim halinde görünüyor gözüme ve bilgisayar masam ile birlikte bütün dünya da kızıl bir renk aldı...Ateşimin tekrar yükseldiğini hissediyorum.)

Kapa çeneni.Bu neyi değiştirir ki ? O adamın orada yattığı gerçeğini basit bir rüyaya çevirmez değil mi ? Bunu engelleyememiş olduğum gerçeği hala suratıma çarpıyor vantilatörün sıcak havasıyla birlikte.Ateşim düşmek yerine çıkmaya devam ediyor ama hala yazıyorum ve vantilatör hala vücuduma dönük.Gerçekler hızlanıyor açık pencerelerden gelen rüzgar ile.Ya geri gelmezse ? Ben burada , bu aptal monitörün karşısında oturup yaşamaya devam ederim belki ; belki de etmem.Ama o geri gelmez işte.Aradaki farkı görüyor musun ? Aman tanrım ; o çok genç.Beni boşver ; beni hiç sevmedin zaten , ona acı.

Geriye eskisinden daha çok bakıyorum ve daha çok şey görüyorum.Silik olan herşeyin yavaş yavaş üzerinden geçiliyor kara kalemlerle.Acıların çizgilerini daha da belirginleştiriyor bu ve tanıyamıyorum artık onları.Uğruna günlerce ağladığım şeyler için lanet ediyorum artık ; o gözyaşlarına şimdi ihtiyacım var.

Bu satırı yazdıktan sonra monitöre gözyaşımı sürdüm ; hissedebiliyor musunuz ??? (Öyle aptal aptal bakmayın bunu neden yaptığımı bilmiyorum ; sadece istedim.İstedim , yaptım ve bu beni biraz olsun rahatlattı.Buna bile ihtiyacım var ; inanın bana.)

Belki de sürmem gereken kandır.

"Sakinleş biraz.Hepsi geçecek."

Tünelin ucunda ışığı göremiyorum ; geçse ne olacak ki ?

...

Eve şimdi girdim ve babamın durumunun düne göre farklı olduğunu biliyorum.Aslında hep farklıydı ; ama nedeni bilinmeyen bir iletişim kopukluğundan dolayı bize menenjit olduğu söylendi.Bugün saat 13:45 e kadar kendimi babamın artık hiç konuşamayacak olmasına alıştırmaya çalışıyordum ; 14:45 te ise yoğun bakımda annemle konuştuğu ve menenjit olmadığı haberi geldi...Aman tanrım : nasıl bir dünyada yaşıyoruz ? Her gece babana sarılırken rüyalarında : kabuslarında ölümü görmek , soğukluğunu hissedip temmuz ateşinde üşümek çok kötü anne...Sevinmeyi özledim ve en ufak bir gelişme bile mutlu ediyor beni.Hemen gülümsemek istiyorum ; bunalarak geçirdiğim günlerin acısını çıkarırcasına...

Çaresizlik zincirinse seni ondan umudun kurtarabilir.

Bir hastayı kurtarmak için birşeyleri feda etmelisin.

Edeceğim.Bunu yapabilirim.

"Nasıl bir duygu olduğunu tarif edemiyorsun değil mi ? Savaşman gerekiyor ve bunu yapacağına inanıyorum.Cesur ol oğlum..."

Babam menenjitmiş.Bedeni ve ruhunda kirlenmemiş tek yer beyaz gömleği olan bir doktor söyledi bunu.Hayatımdaki en önemli kişiydi otuırduğu masanın arkasından konuşurken ; ben ise masanın öbür tarafında oturmuş olan binlercesinden biri.Babam ise bir yapraktı sadece ; ne yazılacağı çok da ilgilendirmiyordu onu...Hastaların ölmesi ile vakaların ex olması arasında masanın bu tarafında çok fark var...Lanet olasıca...

Ne söyleyeceğimi bilmiyorum.Belki yüzümden çok şey anlaşılmıyor ama gözlerimi derin derin bakma fırsatın olsaydı onlar sana herşeyi söylerdi.Hep güçlü hissettim kendimi ; bugün ise neredeyse bir hiç olduğumu fark ettim.Hiçbir şey yapamıyorum ; yapabildiklerim pencereden , acil servisin kapısından ve doktor masasının arkasından bakmaktan ibaret.O benim için daha fazlasını yapardı diye düşünüyorum ve bu beni kahrediyor.Hayat kötü olduğunda bile bana belli etmedi ; tek başına mücadele etti ve o şimdi içeride yatıyor.Belki de orada olması gereken benim ama evrenin sahip olduğu yegane kırılmaz kural işliyor.Adil olması gereken hayat adaletsizlik huyundan vazgeçmiyor.Belki de tembelim ben ; babam için bile kıçımı kaldıramıyorum.Belki de kötüyüm.Belki de içimden hiçbir şey yapmak gelmiyor.Belki de sadece onu seviyorum ve sevmeye devam edebilmek için izin bekliyorum.Yazmak istemediğim şeyleri yazıyorum artık ; hem de defalarca.

Belki de kötüyüm.Kötü ve aciz.

Belki de o yüzden bütün nesneler gözlerimin önünde iç içe geçiyorlar.

Beni hiçbir şey değil bu bitmeyecekmiş gibi duran tekrarlar yoruyor.

Tekrarlar.Tekrarlar.Tekrarlar.Tekrarlar.

Birşeyi yüzlerce defa yazıyorum bazen.Bu da bir hastalıktır belki ; ben de bir hastaneye yatmalı ve sağlam olan her yerimi hasta edip çıkmalıyım.

Hayır.Beklediğiniz olmayacak.

Küfür etmeden bırakıyorum.Birşeylere saygı duyduğumdan ya da kötü çocuk olduğum için beni kemerle döveceklerinden değil.

O böyle isterdi.

...

Etrafımda neler oluyor böyle ?

Herkes kızgın , herkes öfkeli ama insanlarımın nefreti sokak duvarlarına ve güçsüzlerin yüzlerine çarparak yok oluyor.En ufak bir kızgınlıkta kendisini üstün duruma geçirecek güçlü bir tanıdık ; bir makam arıyor artık sokaktakiler.Walkman dinlememi engelleyecek şekilde yüksek sesle ağlayanları saygısızlıkla suçluyor ; yoğun bakım kapısından her alınmadığımda görevliyi öldürme planları yapıyorum.Bana bile bulaşan bu hastalık ne boyutlarda böyle ?? Afazi salgını teorilerini dinleyip güldüğüm günlerden bugünlere geldim işte...Düşündükçe beynim karıncalanıyor.Artık herşey olası...

Patlama noktasına gelen insanları birbirine kırdırmak kimin fikriydi acaba ? Dünya düzeni ve global yönetimler üzerine her düşündüğümde zihnimin durduğu nokta aynı oluyor : Bu kadar ileri seviyeli bir planı kim , kimler ya da ne oluşturdu ? Aman tanrım ; nasıl bir dünyada yaşıyoruz böyle ???

[Yazarın notu :Aynı endişe yazının başında da var ; şimdi fark ettim.(Dikkatsizce yazdığım paragraflarla ilerleyen bir yazı , kendi kendine bir konsept sahibi oluyor.Kendi gözlerinizle gördünüz ; ben bir şey yapmıyorum...Dünya gezegeninin bütününde olduğu gibi bende de işler böyle yürüyor...) ]

Seni orospu çocuğu düşündüğün şeylere bak.Halkım adına endişelendiğime göre kendimi iyi hissediyor olmalıyım...

"Yorgunsun oğlum.Bu sağlıklı düşünmeni engeller.Yat ve dinlen biraz...."

Neden bilmiyorum ama uyku bastırdı.Biraz gidip uyusam iyi olacak.İçim bu kadar karanlıkken doğan güneşi görüp bütün yaradılışa küfretmek istemiyorum...

İyi geceler baba...

...

(So lonely to wonder ; so sad to belong) ya da

Dikkat ! Ne yazacağı belli olmayan bir yazarla karşı karşıyasınız !

Tünelin sonu yavaş yavaş aydınlanıyor gibi.Önümü biraz olsun görebiliyorum ama bu herşey çok iyiye gittiği için değil ; sadece bugün kendimi mutlu hissettiğim için.Hiçbirşeyin keyfimi kaçırmasına izin veremem.Bugün olmaz.Dünyayı kurtarmak için oturmuyorum bu anarşist (kırmızı ve siyah üzerine basit bir metafor-daha iyi olabilirdi) monitörün önüne.Kendime ayırmam gereken şeyler var ; mesela bilgisayarın oyunlar bölümü...

Basit bir itirafta bulunabilirim : ilk öykümü kafamda oluştururken hexen II oynuyordum ve tek istediğim şey kız arkadaşımla buluşabilmekti.Görüyorsunuz ya ; mutluluk insanı cesur yapabiliyor.

Hemen geliyorum.

...

Hemen geliyorum diyerek bıraktım ve parmak izleriyle kirlenmiş monitörümün başına dönüşüm üç gün sürdü.Her zaman sözümün eri olmuşumdur.Bir şey söylediğimde yaparım ; bir kaç bin küçük istisna dışında bu hep böyleydi.

Geçen günlerle ilgili merak ettiğiniz şeyleri söyleyeyim : parçalı bulutlu bir havaya sahip hayat atmosferim ; üst paragraflarda güneşli bir seyir izlerken bugün karanlık ve yağmurlu devam ediyor (şimdilik.çalan bir telefonla kar da yağmaya başlayabilir ; kim bilebilir ?)

Eğer bu günleri bir can kaybetmeden atlatabilirsem ileride pişman olmadığımı söyleyeceğim soran herkese.İnsan olmayı öğrendim geride bıraktığım bir ay içinde ; insan hayatının aslında ona verilen önemle belirlenmediğini öğrendim.Eğer sedyede yatan insan için etrafta koşturup gözyaşı döken insanları ; en önemlisi sedyedeki çaresiz insanoğlunu görüyorsanız , o sizin için gazetelerin üçüncü sayfalarında çıkan basit haberlerden başka birşey oluyor.Günler boyunca nefretime , öfkeme ve üzüntüme rağmen insanlara faydalı olabilmek istedim sık sık ; doktor olmak için çok cesaretsiz olduğum için de kafamı kitaplara daha çok gömebildim sadece.

Televizyonun başında oturup kimin ölüp kimin hayatta kalacağına karar veren birinden yola çıkarsak eğer bugün geldiğim nokta göz yaşartıcı (göz yaşartıcı ; her iki anlamda da : düz-anlam ve aktif-metaforik)

Günler boyu acı çeken bir insanın parmaklarından akıttıklarını okudunuz ve ben şimdi bu yazının sonuna geldiğimi hissediyorum.

Göz kamaştırıcı deyimler yok-Heyecandan gözlerinizi açacak bir haber yok-Sanat yapmak için kasılmış bir yazarın karın ağrıları yok

Hep böyle bir son yazmak isterdim :

SON

"Belki de hayat bitti sandığın anda herşeyin yeniden başlamasıdır ?"

Sürpriz yok.Bu yazı bitti ve bir daha başlamayacak.Beni zorlamayın.Son bir ifade ise istediğiniz ; hayatımın kısa ve öz bir anlamına rasladım bugünlerde , belki birşeyleri anlamanıza yardımcı olur.

"Dünyadaki varlıkları benimkini etkilemiş , benimkinden etkilenmiş herkesim.Bu dünyaya gelmeseydim vuku bulmayacak , ben gittikten sonra olan herşey benim.Beni anlayabilmek için bir dünyayı yutmanız gerekecek."

Salman Rushdie - Geceyarısı Çocukları